Εν υπνώσει...

Vipera berus

2011-07-09T05:33:00.003+03:00

Αλίμονο αν περίμενες το σημερινό δηλαδή για να καταλάβεις πόσο ασθενεί ο κόσμος που μας περιβάλλει. Κι ωραία, ας πούμε ότι τα βραδινά ήταν λόγια πάνω στα νεύρα αλλά και πάλι ακούγονταν πιο ανατριχιαστικά κι από κιμωλία που σέρνεται σε μαυροπίνακα. Δεν είναι το περιεχόμενο τόσο όσο ο εκφορέας τους. Σε κάνουν να λες,
- Κι εσύ τόσο άρρωστος είσαι;

Να τα άκουγες, ας πούμε, από καμιά γκόμενα, δε θα σε ένοιαζε το ίδιο. Ξέρεις, πια, πως όταν οι γυναίκες κατηγορούν ή χαρακτηρίζουν το κάνουν γιατί κάτι άλλο, συνήθως απροσδιόριστο, τις έχει πειράξει και στάζουν τόση χολή που αν εκείνες τις στιγμές του "υβρεολογικού μεγαλείου" δάγκωναν (παρελπίδα πάντα γιατί παραμένουμε ανθρωπιστές) τη γλώσσα τους θα δηλητηριάζονταν. Και μέχρι να φτάσεις να αναγνωρίσεις αυτό το απροσδιόριστο πρέπει, πολλές φορές, να υπομένεις διερωτώμενος.

Το πρόβλημα ήταν ότι τα έλεγε άντρας, αλλά ούτε καν κατάμουτρα. Από αυτές τις καταστάσεις που αν δεν οδηγηθούν στην τίμια συγγνώμη θα φτάσουν στις μπουνιές. Αλλά, και πάλι, αυτό δε σε νοιάζει. Το μετά δηλαδή. Σου τη δίνει που έγινε.

Κωλομέρα από την αρχή της μέχρι το τέλος της. Αυτοί οι τύποι εκεί του ηλεκτρικού πόσο καιρό ακόμα θα κάνουν έργα στις γραμμές; Πιο γρήγορα πρέπει να ολοκληρώθηκε η κατασκευή του σιδηροδρόμου παρά αυτά τα βελτιωτικά έργα που, μας έλεγαν, μέχρι το φθινόπωρο θα έχουν ολοκληρωθεί, μέχρι τα Χριστούγεννα μετά, μέχρι το καλοκαίρι, μέχρι του χρόνου. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας και πάλι άνοιξη, μόνο που εδώ οι πρωταγωνιστές δεν έχουν καμία σχέση με το κυνήγι της σοφίας, ε; Και θες να πας στον Πειραιά, φτάνεις στην Ομόνοια, δε στο λέει κανείς και το τρένο γυρίζει στη Βικτόρια. Ρωτάς τη διπλανή σου:
- Τι γίνεται, τι κόλπο είναι πάλι αυτό, γίνεται καιρό;
-Ουουουουουου, αρκετό καιρό τώρα...., απαντάει με ελαφρώς υποτιμητικό ύφος και ύποπτο μειδίαμα κάνοντας σε να νιώσεις και βλάκας που δεν το ήξερες, άσχετα αν είχες να μπεις στον ηλεκτρικό από τον περασμένο Σεπτέμβρη.

Πας το απόγευμα στο εκδοτήριο του θεάτρου να βγάλεις εισιτήρια για την παράσταση την Τρίτη. Εφτά και πέντε ήταν - απόγευμα είπαμε. Κοιτάς, κανένας! Δε γίνεται αυτό, σκέφτεσαι, κάπου θα πήγε ο άνθρωπος. Περιμένεις λίγο, κοιτάς καλύτερα: απέναντι τοίχος, στην πλάτη του κουβούκλιου, κολλημένη με σελοτέιπ μια κόλλα Α4: "Σας ενημερώνουμε ότι εκτάκτως, σήμερα, το εκδοτήριο θα κλείσει στις 7, ευχαριστούμε για την κατανόηση".

Τώρα, ξημερώματα Σαββάτου πια, συμπεραίνεις μερικά πράγματα. Ας πούμε, καλύτερα να αποφεύγεις τις πολλές συναναστροφές όταν όλη μέρα βλέπεις ότι δε σου πάει. Από την άλλη, τέτοιες μέρες προσφέρονται για ξεμασκαρέματα. Τώρα δε θες ούτε συγνώμες ούτε, βέβαια, μπουνιές. Οι Κινέζοι λένε πως σοφός είναι εκείνος που συγχωρά αλλά δε ξεχνά. Αυτός που συγχωρά και ξεχνά είναι χαζός. Αυτός που δεν συγχωρά και δεν ξεχνά είναι κακός. Εκεί είσαι εσύ, στο τελευταίο. Ξέρεις, όμως, ότι δεν είσαι κακός. Άλλο πράγμα είναι κι ας λένε οι Κινέζοι τα δικά τους. Είναι αυτό το άδειασμα που μόνο η απογοήτευση, η καθαρή, η ανόθευτη σε κάνει να νιώθεις και φτάνεις να σκέφτεσαι: -Άντε ρε γαμήσου!

Είδες χιλιοκακομοίρηδες έξω, να τρέχουν, να αγχώνονται, να κοιτάνε τα ρολόγια, να προλάβουν. Κοίταγες κι εσύ το δικό σου, μην τυχόν μ' αυτά και μ' αυτά κλείσει η γραμματεία. Κι άκουγες συζητήσεις στον αέρα. Για αρρώστιες, για ένσημα, για προβλήματα, για λεφτά. Μιαν αγανάκτηση γενικευμένη αλλά φτηνή. Της πλάκας. Δεν αγανακτείς που δεν ξέρεις αν ο Φάουστ είναι λογοτεχνικός ήρωας ή μπύρα ούτε αν ο δάσκαλος που κάνει μάθημα στο παιδί σου στο σχολείο βαριέται ούτε αν...ούτε αν...Βρώμα παντού και μετριότητα αισχρή. Πως γίναμε έτσι ρε; Και κάθεσαι και ιδρώνεις με χαλασμένα air-conditions χρηματοδοτημένα από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε κάποιες πρόσφατες, παλιές εποχές μέσα σε παστωμένα από ιδρώτα βαγόνια αφού όλα αργούν και ο κόσμος είναι πολύς.

Και η πραγματική αγανάκτηση φωλιάζει σαν δηλητήριο σε δόντια φιδιού, χάνεται στον αέρα σαν καπνός από περιττά τσιγάρα, φτάνει στον εγκέφαλο από χάπια συνταγογραμμένα από ψυχογιατρούς και τέτοιους, ρέει στο αίμα όπως το αλκοόλ. Και τελικά, δεν είναι αγανάκτηση, είναι και λύπη, και στεναχώρια και όλο το βάρος του κόσμου σε δυο ώμους που άλλα ήθελαν και για άλλα τους θέλουν. Μέσα σε σπίτια-κουτιά, μπροστά από οθόνες-κουτιά που σου δείχνουν ως πραγματικούς αγανακτισμένους διάσημους συνδικαλιστές, 45άρηδες συνταξιούχους, και γυναίκες άγαμες κόρες με τα επιδόματα τους.

Όχι, όχι κάτι δεν πάει καλά, κάπου χάσαμε τα πάντα και δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Δεν ήταν αυτό το σχέδιο, δεν έλεγε για ένα μάτσο χιλιοκακομοίρηδες. Κι έρχονται αυτά τα λόγια που άκουσες αργά, που ούτε κατάμουτρα δεν άκουσες, για να συμπεράνεις ακόμη πως η ασθένεια έχει φτάσει μέχρι τη ρίζα κι ακόμα κι από άτομα του στενού κύκλου αναβλύζει σαν πηγή που βρίσκει διέξοδο και ξεχύνεται σε μια κοινωνία που έκανε την αρρώστια φύση της, τον ζόφο συνήθεια ζωής και έμαθε να ζει κι εκπαιδεύει τα παιδιά της καλουπωμένη σε ένα κώδικα όπως το πύο που γεμίζει το σπύρι.

Γαμώ τον κόσμο σας, ρε!

Αποξένωση

2011-05-21T06:39:00.003+03:00

Η βραδιά τελείωσε. Ανάμεσα στα δώρα ο οικοδεσπότης βρήκε μια σελίδα από ένα μπλε, σχολικό τετράδιο. Διάβασε:

"Για τη γιορτή σου σκέφτηκα να σου πάρω δώρο μια λαστιχένια κούκλα. Είναι το αντίστοιχο της χαζοκάρτας που ήταν το πιο κοινό δώρο (και βολικό από οικονομικής άποψης) στο λύκειο. Κι επειδή οι άντρες μεγαλώνουν έχοντας ως απόδειξη ωριμότητας το ότι ακριβαίνουν τα παιχνίδια τους, δε μου φάνηκε κακή ιδέα.

Σίγουρα θα το έβρισκες αστείο - ή καφριλίκι, για να το θέσουμε πιο κομψά. Θα κάναμε φτηνό, αντρικό χαβαλέ και θα γελάγαμε σαν έφηβοι που παίρνουν μάτι την γειτόνισσα κι ας τριανταρίζουμε όπου να ΄ναι. Από την άλλη, προβληματίστηκα: γιατί όταν θα πέρναγαν όλα αυτά είμαι σίγουρος ότι θα την "έβρισκες" με την κούκλα. Το κακό δεν είναι αυτό καθ' αυτό το γεγονός αλλά το ότι, ακριβώς επειδή θα είχε προηγηθεί όλη αυτή η ευθυμία, όταν θα τέλειωνες τη δουλειά σου θα ένιωθες δύο φορές μαλάκας.

Αυτό θα πει φίλος - δε θέλω να νιώσεις έτσι, τουλάχιστον όχι με δική μου ευθύνη. Και γι' αυτό είπα να σου πάρω ένα βιβλίο. Αλλά είναι μπανάλ και βαρετό να κάνεις δώρα βιβλία. Θυμάμαι, στα παιδικά πάρτι που πήγαινα στο δημοτικό η μάνα μου, για να ξεμπερδεύει μου τύλιγε ένα βιβλίο, από εκείνα που είχαμε στη βιβλιοθήκη, σε φανταχτερό χαρτί κι έβγαινε η υποχρέωση του δώρου. Εκτός κι αν ξέρω ότι θα σου πάρω ένα βιβλίο που ήθελες να διαβάσεις - όμως, έλα...ειλικρινά, ποιες είναι οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο;

Τελικά, δε σου πήρα τίποτα. Βολέψου!"

Re+view

2011-04-06T05:53:00.004+03:00

Είναι το τελευταίο τριήμερο που με παρακινεί να γράψω ξημερώματα όπως, τελικά, συνηθίζω. Τριήμερο-τρίπτυχο μουσικής, κινηματογράφου και διαβάσματος.

Το Σαββατόβραδο στον Μάλαμα. Κλασικό ελληνικό πρότυπο διασκέδασης όπου, από τη μία, αγοράζεις δήθεν την άνεση ενός τραπεζιού αλλά, από την άλλη, καταλήγεις να αναρωτιέσαι πως γίνεται και όλα τα τραπέζια του κόσμου χώρεσαν σε μια αίθουσα νυχτερινής διασκέδασης ή πόσο κάτεργο θα έπρεπε να θεωρείται να είσαι σερβιτόρος σε ένα τέτοιο μέρος...Ωραία πέρασα, δε λέω, κι ας σταματήσω να γκρινιάζω για το χωροταξικό του θέματος. Βοήθησε και ο Μάλαμας που όμως, υπήρχαν στιγμές που μου έδινε την αίσθηση του στημένου ή του, κατά μία έννοια, ψεύτικου. Θέλω να πω, ωραία όλα αυτά τα αστεία για τα "αρωματικά" τσιγάρα ή οι δηθενιές του απαραίτητου διαλείμματος όμως κάπου, στο μυαλό μου, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια απόπειρα διατήρησης μιας εικόνας-στερεότυπου που έχει δημιουργηθεί για τον καλλιτέχνη/τραγουδοποιό - αλλά αυτό θέλει ο κόσμος και σίγουρα λατρεύει ο οπαδός/θαυμαστής. Ή, ας πούμε, αναμενόμενη η απόπειρα του ελεύθερου προγράμματος προς το τέλος της βραδιάς αλλά πόσο ελεύθερο θα πρέπει να θεωρείται ένα πρόγραμμα όπου η τραγουδίστρια είναι έτοιμη ακριβώς στις πρώτες νότες του επόμενου τραγουδιού να επανεμφανιστεί στην σκηνή για να πει το τραγούδι της ή να σιγοντάρει; Πάλι όμως, αυτό μας αρέσει, έτσι δεν είναι; Να νιώθουμε μια αταξία και να αναρωτιόμαστε ως που θα τραβήξει το πρόγραμμα ή τι θα πει μετά - ακόμα κι αν ο κολλητός μας το χαλάει λέγοντας πως όταν πει τα "Μυρμηγκάκια" είναι ώρα να τα μαζεύουμε σιγά-σιγά. Πετώντας στην άκρη αυτές τις σκέψεις, πέρασα ωραία, ξαναλέω. Και στο κάτω-κάτω με τόσο ουίσκι αυτά δεν τα σκέφτεσαι εκείνη την ώρα.

Χάριν ευκολίας, την Κυριακή θα τη θεωρήσουμε ίδια μέρα με το Σάββατο μιας και στην εισαγωγή μίλησα για τριήμερο-τρίπτυχο ενώ ο καθένας μπορεί να δει ότι συμβατικά χρονολογημένα πρόκειται να έχουμε να κάνουμε με τετραήμερο, αν όχι πενθήμερο αν συνυπολογίσουμε ότι το post γράφεται Τετάρτη. Η δυαδικότητα του 3 όμως μου άρεσε περισσότερο. Άλλωστε, όταν ξυπνάς στις 6 το απόγευμα της Κυριακής δεν μπορείς να πεις ότι αυτή η μέρα υπήρξε. Και μετά ξεκινάει η εβδομάδα όπου ψάχνοντας να βρω μια ενδιαφέρουσα ταινία για το βράδι της Δευτέρας δεν είχα στο νου μου ότι μετά από αρκετό καιρό θα έβλεπα μια ταινία-έκπληξη που θα θυμάμαι για καιρό.

Κανονικά, και με βάση τον τίτλο του post θα έπρεπε να λέω συντελεστές, πλοκή και μετά διάφορα βαθυστόχαστα για να φτιάξω ένα όμορφο και περιεκτικό review. Λοιπόν, η ταινία είναι γιαπωνέζικη με αγγλικό τίτλο "Confessions" και πρωτότυπο τίτλο "Kokuhaku", παραγωγής 2010. Αυτά!

Εξάλλου, προτιμότερο θα ήταν ένα σχόλιο από κάποιον που την έχει δει ή από κάποιον που θα τη δει περίεργος για το τι μπορεί να είναι παρά να "σκοτώσω" την ταινία λέγοντας διάφορες λεπτομέρειες και αφαιρώντας της κάτι από την ουσία της. Η οποία ουσία, είναι θέμα καθαρά υποκειμενικό και ασφαλώς δεν μπορεί να περιγραφεί σε κανένα review και από κανέναν, όσο καλά και να γράφει ή όσο ταλέντο και να έχει σε αυτό - η τελευταία πρόταση αναφέρεται σε όλες τις ταινίες προφανώς. Συνειδητοποιώ, πάντως, πως τρέφω συμπάθεια και σεβασμό προς τους Ιάπωνες και τον πολιτισμό τους, ακόμα περισσότερο για τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα πράγματα. Αυτό μου το θύμισε η συγκεκριμένη ταινία.

Τέτοιου είδους υπενθυμίσεις ή να μου δώσουν ερεθίσματα έχουν καιρό να το κάνουν τα βιβλία. Μέχρι πριν μερικά χρόνια, 3-4, για περισσότερη ακρίβεια, δεν μπορούσα να σκεφτώ να υπάρχει κάποιο στην βιβλιοθήκη ή σε ένα ράφι του σπιτιού που να μην έχω διαβάσει. Το θεωρούσα περίπου σαν προσβολή, κάτι κακό. Πάντα ζήλευα εκείνα τα σπίτια που έχουν ολόκληρους τοίχους γεμάτους με ράφια φορτωμένα με βιβλία και ονειρευόμουν ένα σπίτι με ένα τεράστιο δωμάτιο όπου τριγύρω θα δεσπόζει μια βιβλιοθήκη που θα καλύπτει κάθε εκατοστό μπετόν και θα σηκώνει πάνω της μερικές χιλιάδες βιβλία κάθε είδους. Τέτοιες έχω συναντήσει σε ελάχιστα σπίτια. Μία έχω στο μυαλό μου χαρακτηριστικά και άνηκε σε έναν άνθρωπο που δε ζει πια αλλά πάντα θυμάμαι με αγάπη και σεβασμό γιατί ήταν αυθεντικός και ζούσε για την Τέχνη του ειλικρινά και στην οποία αφέθηκε ακόμα κι αν δεν προερχόταν από σχετικό περιβάλλον. Λένε πως ανίκητη είναι η βλακεία όμως πραγματικά ανίκητο είναι το πραγματικό ταλέντο και αυτό αρκεί για να κάνεις τα πράγματα όπως τα θες ακόμα κι αν οι περισσότεροι παράγοντες είναι αποτρεπτικοί. Μπορείς να αναμετρηθείς με πολλά αλλά δεν μπορείς να νικήσεις στα ίσια το ταλέντο - θα ήταν κρίμα άλλωστε!

Αυτή η ζήλια για τις βιβλιοθήκες φτάνει στα όρια του φθόνου όταν ανήκουν σε άτομα που δεν έχουν διαβάσει ούτε το 1/100 των βιβλίων που έχουν αλλά τα διατηρούν ως ένδειξη επιπέδου ή έκφρασης ανωτερότητας. Ένα δωμάτιο-βιβλιοθήκη απαιτεί άξιο ιδιοκτήτη. Εγώ, ας πούμε, δεν ξέρω πια αν είμαι ένας τέτοιος αν και μέχρι πριν εκείνα τα 3-4 χρόνια που λέγαμε με θεωρούσα άξιο. Παράλληλα, νιώθω και ένα περίεργο θαυμασμό προς εκείνους που δεν χρειάζονται βιβλιοθήκη αλλά στον ελεύθερο χρόνο τους βουτάνε σε στοίβες από τα βιβλία τους που παρατάνε όπως να' ναι σε πρόχειρα ράφια, στα πατώματα, σε κομοδίνα αλλά και σε πιο περίεργα ακόμα μέρη του σπιτιού. Ωραίοι τύποι, απαλλαγμένοι απ΄ τον ψυχαναγκασμό της τάξης που επιβάλλει μια βιβλιοθήκη - έναν ψυχαναγκασμό που, όπως προκύπτει, τον έχω.

Το βιβλίο που ξεκίνησα εχθές και ολοκληρώνει το...τριήμερο/τρίπτυχο είναι "Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου" (στο πρωτότυπο "L’élégance du hérisson") της Γαλλίδας Muriel Barbery. Διάβασα περίπου 150 σελίδες, πραγματικός άθλος, με βάση το πρόσφατο ιστορικό μου και δοθέντος πως το τελευταίο βιβλίο που με θυμάμαι να διαβάζω ήταν το "Σκοτώστε τον Ρόμμελ" πέρυσι πια, του Steven Pressfield ("Killing Rommel"). Ασφαλώς δεν μπορώ να έχω άποψη για το βιβλίο αλλά με κρατάει και θα το τελειώσω. Αυτό, από μόνο του, μου αρκεί. Η συγγραφέας του, όπως είδα, και στο σημείωμα του βιβλίου ζει μόνιμα στην Ιαπωνία και είναι βαθειά επηρεασμένη από την κουλτούρα της κάτι που γίνεται εμφανές και στο βιβλίο σε αρκετά σημεία - μια περίεργη σύμπτωση σε συνδυασμό με το Kokuhaku που λέγαμε πριν.

-Μα καλά, πιστεύεις στις συμπτώσεις;
-Πιστεύω, πιστεύω.

Συρραφές

2011-03-02T06:02:00.008+02:00

Σήμερα δεν έχω κοιμηθεί. Γενικά, τις τελευταίες μέρες δεν κοιμάμαι καλά. Η εύκολη δικαιολογία είναι ότι φταίει η κοπέλα μου που εδώ και καμιά δεκαριά μέρες βήχει ακατάπαυστα με αποτέλεσμα να δυσκολεύει τα πράγματα. Η πραγματικότητα είναι όμως ότι, γενικά, όταν κοιμάμαι, κοιμάμαι καλά οπότε ένας βήχας, όσο επίμονος κι αν είναι, δεν μπορεί να με ξενυχτάει. Και κάθομαι και γράφω.

Παρακολουθώ όσα συμβαίνουν στη χώρα μας. Αυτά για τα οποία τώρα σκούζουμε είναι παράγωγα πολυετών διεργασιών και λανθασμένης ρότας. Αν η Ελλάδα ήταν ψάρι θα βρωμούσε από την ουρά ως και το κεφάλι - συγνώμη αγαπητέ συμπολίτη - δεν θεωρώ ότι οι πολίτες αυτής της χώρας είμαστε και πολύ καλύτεροι από τους πολιτικούς ή τους, εν γένει, ισχυρότερους που μας αρέσει να βρίζουμε λες και κάτι κάνουμε...

Παράλληλα, στη γειτονιά μας, έχει ξεσπάσει ένα γαϊτανάκι εξεγέρσεων. Μετά την Αίγυπτο, βλέπουμε Λιβύη και πάει λέγοντας. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στο Μπαχρέιν (άκουσον – άκουσον) και ακόμα έχουμε να βλέπουμε όπως πάει το πράγμα. Κοινή συνισταμένη η αποκατάσταση της Δημοκρατίας ή όμορφοι, δημοκρατικοί μανδύες που καλύπτουν, τελικά, την πορεία προς την δυτικοποίηση. Αλλά, πείθουμε τους εαυτούς μας πως είναι μακρυά αυτά και δεν μας αγγίζουν. Θα μου πεις: "Εδώ καίγεται ο κώλος μας, με τον Καντάφι θα ασχολούμαστε;". Δίκιο έχεις κι εσύ, όλοι δίκιο έχουν!

Αλλά μισό λεπτό, οι πολίτες που λέγαμε πριν, μήπως ασχολούνται περισσότερο (εθελούσια τυφλωμένοι και μoνίμως αποπροσανατολισμένοι) με τη φούστα του Cisse, τον τελικό του Top Model και την υποδοχή του νικητή του Big Brother στην Κρήτη;

Υπάρχει τεράστιο κενό αξιών και νοημάτων, προτύπων και έμπνευσης. Υπάρχει και μια διάχυτη αίσθηση ψευδελευθερίας. Εγώ, τώρα, γράφω πέντε αράδες εδώ πέρα και λέω πέντε πράγματα που σκέφτομαι κοκ. Μπορεί να συμφωνείς ή να διαφωνείς. Κατά βάση, αδιαφορούμε γιατί έχουμε ήδη τις γνώμες και τις απόψεις μας. Μας νοιάζει μόνο να τα πούμε. Το ίδιο κάνεις κι εσύ, κι αυτός και όλοι. Και, έτσι, νιώθουμε ελεύθεροι γιατί έχουμε, μάντεψε, ελευθερία λόγου. Η απειλή μας ενάντια σε όσα θεωρούμε ότι μας καταπιέζουν περιορίζεται σε αυτό. Τόσο...επικίνδυνοι μπορούμε να γίνουμε.

Βλέπεις τριγύρω την εξαθλίωση να εξαπλώνεται. Δε μιλάω μόνο για την οικονομική - αυτή πάντα θα μεγαλώνει γιατί έτσι είναι δομημένο όλο αυτό το κατασκεύασμα που ευνοεί τη συσσώρευση πλούτου σε λίγα χέρια με την επίφαση ελευθερίας του free market, yeah! Ζήσε το όνειρο - μπορείς!

Μια χειρότερη μορφή εξαθλίωσης είναι η αναξιοπρέπεια που μεγαλώνει, η έλλειψη παιδείας, ο σκοταδισμός της νέας εποχής. Στον Μεσαίωνα καίγαμε τους "αιρετικούς", σήμερα τους πετάμε στο περιθώριο. Αλλά ο κόσμος γυρίζει και δε σταματάει. Και τρέχουμε να προλάβουμε. Μαθαίνουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας μόνο όταν θίγονται τα (οικονομικά) συμφέροντά μας. Για να κλείσει ο κύκλος χρειάζεται συστηματική προσπάθεια και συστημική αναγέννηση. Αυτά, όμως, στην ιστορία γίνονται μόνο μετά από τεράστια γεγονότα και προς αυτά οδεύουμε με μαθηματική ακρίβεια. Και μιλάω σε παγκόσμια κλίμακα.

Ωστόσο, συνεχίζουμε απτόητοι επειδή έτσι έχουμε μάθει ή μας έχουν μάθει – το ποιος ευθύνεται για τον τρόπο που μάθαμε να σκεφτόμαστε και να πράττουμε μικρή σημασία έχει, τελικά, σε σχέση με το πως σκεφτόμαστε και πράττουμε κατ' ουσίαν.

Τελικά, όλοι έχουμε κάτι να μας χωρίζει ώστε να τα βάζουμε με τον συμπολίτη. Δεν υπάρχει κοινός στόχος - δεν υπάρχει προσπάθεια. Ο Keynes, αν δεν κάνω λάθος, έλεγε ότι αν όλοι προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν το προσωπικό τους κέρδος, ωφελημένο βγαίνει το όλο. Προφανώς όταν διατύπωνε τις θεωρίες του δεν είχε στο μυαλό του το παράδειγμα της Ελλάδας.

Εμείς ασχολούμαστε περισσότερο να τρωγόμαστε μεταξύ μας και από χόμπι βάζουμε ταμπέλες. Είμαστε μόνο κομμουνιστές ή φασίστες, ξενοφοβικοί ή προοδευτουριάρηδες, φιλελεύθεροι ή οπισθοδρομικοί, αδερφές ή γαμιάδες, Γαύροι ή Βάζελοι, πατριώτες ή προδότες, δημόσιοι υπάλληλοι ή ιδιωτικοί, νέοι ή γέροι, μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι ή αναρχικοί...και συνεχώς βρίσκουμε νέα πράγματα να μας χωρίζουν όσο χειροτερεύει η κατάσταση...

Χειρότερο κι από το ότι τα πράγματα είναι σκατένια είναι το γεγονός ότι δε διαφαίνεται καμία προοπτική. C' est la vie!

Μιλάμε για κατασκευασμένες συνειδήσεις. Μιλάμε για κατευθυνόμενα μέσα. Μιλάμε για απάθεια και αδιαφορία. Μιλάμε για πολλαπλές αλήθειες.

Να μία:

Είναι η σκηνή που αστυνομικός δέχεται μολότοφ στο κεφάλι στα γεγονότα της 23ης Φεβρουαρίου. Αυτό έπαιζαν τα κανάλια, αυτό είδαμε όλοι. Πάμε τώρα με rewind:

Μετά τα 30 δευτερόλεπτα του δεύτερου βίντεο, βλέπουμε μια άλλη αλήθεια.

Για να μην παρεξηγηθώ δεν νομιμοποιείται κανένας από τους δύο. Ούτε ο "Σκοτώνω και δεν πληρώνω" αστυνομικός της ομάδας Δέλτα ούτε και ο διαδηλωτής (;) που του πέταξε την μολότοφ. Το να δέρνονται και να σκοτώνονται αναρχικοί με αστυνομικούς το θεωρώ περισσότερο εμφύλιο και λιγότερο επανάσταση. Παράλληλα, το θεωρώ αρκούντως βολικό για τις κυβερνήσεις και τους "αρμόδιους υπουργούς" ώστε να σπείρουν περισσότερο φόβο, περισσότερη ένταση, περισσότερο θόρυβο.

Να κι άλλη μια αλήθεια με πολλαπλές αναγνώσεις:

Στα φετινά Oscar το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ το πήρε το "Inside Job". Το είδα και το συστήνω σε όσους θέλουν να δουν τι σημαίνει να έχεις δύναμη. Πως φέρεσαι και πως δρας. Γενικά, ερευνά τα αίτια που οδήγησαν στην φούσκα ακινήτων στις ΗΠΑ και ξετύλιξαν το κουβάρι της οικονομικής κρίσης. Τα πρόσωπα του δράματος είναι τραπεζίτες, Wall Streeters, golden boys, η FED, ο Λευκός Οίκος - κοινός τόπος αυτών; Όλοι αμετανόητοι.

Ο σκηνοθέτης του, ονόματι Charles Ferguson, δεν είναι ο τύπος του Peter Joseph (ο δημιουργός της σειρας Zeitgeist) αλλά ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος και κάνω αυτή τη σύγκριση μιας και το "Inside Job" θυμίζει αρκετά τα Zeitgeist ειδικά σε όσα έχουν να κάνουν με οικονομικά. Αντιγράφω από την Wiki:
"...In 1994, Ferguson founded Vermeer Technologies, one of the earliest Internet software companies, with Randy Forgaard. Vermeer created the first visual website development tool, FrontPage. In early 1996, Ferguson sold Vermeer for $133 million to Microsoft,[5] which integrated FrontPage into Microsoft Office...."
Μετά βλέπεις την υπογραφή της Sony στη διανομή της ταινίας και κλείνουμε με το Όσκαρ. Υπερβολική προβολή για ένα φιλμ που τα βάζει με την καρδιά του καπιταλισμού. Τυχαίο; Χμμμ!

Κι ύστερα από όλα αυτά να ο πολιτικός στην τηλεόραση να λέει το πολυπαιγμένο:
"Στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα"

Μήπως, όμως, τελικά:
"Στα αδιέξοδα δεν υπάρχει δημοκρατία";

Δρόμος αντοχής

2011-01-17T02:00:00.007+02:00

Μπορεί να το είδε στο σχολείο, σε καμιά κολόνα κολλημένο, να του το είπε κάποιος φίλος ή η δασκάλα του - αλήθεια, αυτό δεν το θυμάται, δεν έχει μεγάλη σημασία άλλωστε. Θα γινόταν ένας αγώνας δρόμου στην περιοχή, συμμετοχές ανεξαρτήτου ηλικίας με ένα σχετικό χρηματικό τίμημα και κάποιο έπαθλο. Το είπε στον πατέρα του - εκείνος χάρηκε. Θεώρησε καλό που ο γιος του αυτοβούλως του ζήτησε να συμμετέχει σε κάτι κοινό και έδειχνε τόσο μεγάλη όρεξη να διακριθεί.

Την ώρα του αγώνα το αγόρι στάθηκε στη θέση εκκίνησης. Είχε τοποθετηθεί μια κορδέλα και όλοι οι δρομείς στάθηκαν πίσω της. Σκεφτόταν πως έπρεπε να κάνει καλή κατανομή δυνάμεων ώστε να έχει την αντοχή να πάει γρήγορα στο τέλος, η απόσταση δεν ήταν και μικρή. Έπρεπε να μείνει κοντά στους πρώτους και να τα έδινε όλα στα τελευταία κομμάτια. Ήθελε να τα πάει καλά, φανταζόταν τον εαυτό του να παραλαμβάνει το βραβείο του νικητή από τον δήμαρχο. Πρακτικά απίθανο να κέρδιζε βέβαια αλλά στο παιδικό του μυαλό τίποτα δεν ήταν αδύνατο. Ψηλόλιγνος, με ίσια σκουρόχρωμα μαλλιά να πέφτουν στα μάτια του και μάλλον άχαρος όπως τα περισσότερα αγοράκια λίγο πριν οι ορμόνες τους ξυπνήσουν καθοδηγώντας τα στην εφηβεία. Παράλληλα με τις σκέψεις του φρόντιζε να ελίσσεται πλησιάζοντας όλο και πιο πολύ την κορδέλα της αφετηρίας. Όσο για το παιδικό κορμί του εκείνος θυμόταν τους Κενυάτες και Αιθίοπες και όλους αυτούς τους Αφρικανούς αθλητές που είχε δει να σαρώνουν τα μετάλλια στους δρόμους αποστάσεων στους Ολυμπιακούς αγώνες της Βαρκελώνης το περασμένο καλοκαίρι - κι αυτοί τέτοιο σωματότυπο είχαν. Τώρα είχε μόνο την κορδέλα μπροστά του, είχε φτάσει στην πρώτη γραμμή της εκκίνησης. Ένιωθε την καρδιά του να χτυπάει δυνατότερα καθώς ο δήμαρχος τελείωνε εκείνο τον εναρκτήριο λόγο στον οποίο δεν έδινε σημασία - αυτά που έλεγε ήταν για μεγάλους.

Αυτό που συνέβη τότε δεν το περίμενε, δεν το είχε υπολογίσει:

"Ρε μαλακισμένο φύγε από μπροστά μου μη σε πλακώσω στο ξύλο" ή
"Βλαμμένο κάνε στην άκρη γιατί θα σε αρχίσω στις σφαλιάρες" ή κάτι τέτοιο.

Γύρισε και είδε έναν τύπο που τον κοίταγε ευθεία στα μάτια ενώ ένιωσε και μια σπρωξιά, όχι δυνατή η αλήθεια είναι. Ήταν 7 - 8 χρόνια μεγαλύτερος του και το αγόρι ένιωσε σαν τις σφήκες που παρατηρούσε στο χωριό στις διακοπές να πέφτουν μέσα στο μπουκάλι της sprite - βούταγαν εκεί απ' όπου δεν θα ξανάβγαιναν και τελικά θα πνίγονταν γοητευμένες από τα τεχνητά αρώματα του αναψυκτικού. Κοκκίνισε ολόκληρος, τι δουλειά είχε εδώ; Πως να τα βάλει με όλους αυτούς; Τι περίεργη ιδέα ήταν να ζητήσει να λάβει συμμετοχή στον αναθεματισμένο αγώνα; Κι έκανε στην άκρη, βγήκε από την γραμμή αφετηρίας βουρκωμένος, έφτασε στο πλαϊνό πεζοδρόμιο όπου στεκόταν ο πατέρας του. Εκείνος τον κοίταγε απορημένος. "Πάμε να φύγουμε μπαμπά, δε θέλω να τρέξω!".

Στην αρχή έκπληξη, μετά ερωτήσεις, μετά: "Πήγαινε πίσω στη θέση σου, τι είναι αυτά που κάνεις;". Κι ο μικρός βούρκωνε μέχρι που δάκρυσε. "Γιατί κλαις γαμώτο σου, πήγαινε να τρέξεις". Ανάμεσα σε κοφτές αναπνοές και αναφιλητά ψέλιζε "Πάμε...δε θέλω...με έσπρωξε...να φύγουμε...θα με δείρει..." ενώ με το δάχτυλο έδειχνε τον ένοχο που ήταν πια στην πρώτη γραμμή εκκίνησης. "Πήγαινε πάρε τη θέση σου. Ήρθαμε εδώ, εσύ ήθελες, πλήρωσα συμμετοχή για να τρέξεις, όχι για να κλαις, και θα τρέξεις". Τίποτα.

Γεμάτος νεύρα ο πατέρας του τον σβέρκωσε και άρχισαν να ανηφορίζουν με τα πόδια για το σπίτι. Σε όλο τον δρόμο τα νεύρα δεν καταλάγιασαν ούτε λύθηκε ο κόμπος στον λαιμό ούτε στέγνωσαν τα μάτια. Λίγο πιο πάνω άκουσε την πιστολιά του αφέτη, γύρισε το κεφάλι και είδε τους δρομείς να ξεκινούν.

Στο σπίτι η ανίδεη για όλα αυτά μητέρα περίμενε να μάθει τι έγινε στον αγώνα. Το χαμόγελο της χάθηκε βλέποντας τα κοκκινισμένα μάτια του παιδιού της και ακούγοντας χέρια να χτυπάνε στο τραπέζι, πόδια να κλωτσάνε τα ντουλάπια και ένα παραμιλητό από τον σύζυγό της.

"Έχεις αλλάξει πολύ. Το φοβόμουν αυτό. Ήσουν πολύ κλειστό παιδί, ανησυχούσα. Να, θυμάμαι μια φορά που σε είχα πάει σε έναν αγώνα και δείλιασες, σηκωθήκαμε και φύγαμε. Εκείνη τη μέρα ένιωσα απελπισία. Αναρωτιόμουν τι δεν πήγαινε καλά με σένα. Όλα τα είχες κι όμως τα έκανες τα πράγματα τόσο λάθος."
Είχαν περάσει χρόνια. Το αγόρι είχε μεγαλώσει. Άκουγε τον γερασμένο πατέρα του και ξαναθυμόταν εκείνη τη μέρα. Σκεφτόταν πόσο διαφορετικά μπορεί να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα αν, τότε, αντί να τα έβαζε μαζί του, ο πατέρας του είχε βάλει χέρι σε εκείνον τον παλικαρά που πουλούσε νταηλίκι σε ένα 10χρονο. Ήθελε να νιώσει αυτή τη σιγουριά, ότι υπήρχε το στιβαρό χέρι του πατέρα να τον κρατήσει αν έχανε την ισορροπία του. Ήθελε, γενικά, να τον είχε ενθαρρύνει περισσότερο κοινωνικά, να του μάθαινε. Από την άλλη, επεκτείνοντας τον συλλογισμό του, σκεφτόταν πως την ίδια εκείνη ημέρα πήρε ένα πολύ σημαντικό μάθημα: Να μη βασίζεται σε άλλους, να μάθει να στέκεται στα πόδια του και να προσπαθεί μόνος του - σε αυτή τη ζωή άλλωστε άσχετα με το πόσο κοντά ή μακριά νιώθουμε τους γύρω μας είμαστε μόνοι μας.
"Τι ήθελες να κάνω ρε πατέρα; Δέκα χρονών ήμουνα.", αποκρίθηκε τελικά χαμογελαστός, κατανοώντας την οπτική του πατέρα του και μη θέλοντας να ανοίξει άλλη μια διαμάχη μετά από τις τόσες που είχαν προηγηθεί καθώς μεγάλωνε. Πια, ήξερε πως αυτό δεν είχε νόημα - δεν μπορείς να αλλάξεις τον τρόπο σκέψης ενός μεγάλου ανθρώπου με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορείς να μάθεις καινούρια κόλπα σε ένα γέρικο σκυλί.

Δυο μέρες μετά σε μια κουβέντα με τον γαμπρό του, κατά μια εικοσαετία μεγαλύτερος εκείνος, σαν από αυτά τα περίεργα παιχνίδια της μοίρας, κατά περίεργο λόγο η κουβέντα πήγε πάλι σε εκείνη τη μέρα. Ο ίδιος πίστευε πως κανείς δε θα θυμόταν τα περιστατικά που σημάδεψαν εκείνον τον (μη) αγώνα. Κοντά είκοσι χρόνια κανείς δεν είχε αναφερθεί σε αυτά τα γεγονότα. Και μέσα σε δύο μέρες έγινε διπλή αναφορά. Πρώτα από τον συμπρωταγωνιστή και μετά από έναν τρίτο παρατηρητή. Φαίνεται πως το κουτί της Πανδώρας πρέπει να είναι είτε ανοιχτό είτε κλειστό - ποτέ μισάνοιχτο ή μισόκλειστο.

"Δε θυμάμαι τι ακριβώς κάνατε, που είχατε πάει. Εσύ μπορεί να μην το θυμάσαι καν. Ήταν ο πρώτος καιρός που είχα παντρευτεί την αδερφή σου. Ο πατέρας σου ήρθε και μιλάγαμε και σχεδόν έβαλε τα κλάματα. Χάλια ήταν. Μου έλεγε πως είχατε πάει σε κάποιο αγώνα ή κάτι τέτοιο, πως εσύ του είχες πει να πάτε και τελικά το έβαλες στα πόδια. Συντετριμμένος ήταν, νόμιζε ότι είσαι αδύναμος, αναρωτιόταν τι θα απογίνεις. Δεν τον είχα ξαναδεί έτσι."

Τρεις άνθρωποι, τρεις αλήθειες. Δέκα κρίσιμα λεπτά πριν είκοσι σχεδόν χρόνια που ανασύρθηκαν σαν συνεννοημένα σε δύο άτομα και επανήλθαν λάμποντας από το φως ενός προβολέα που άλλαζε γωνία στη μνήμη του "παθόντος". Δεν ήταν ξεχασμένα αλλά ούτε και αναδύθηκαν ποτέ όλο τον προηγούμενο καιρό. Είναι να απορεί κανείς.

Και το αγόρι όσο κι αν δεν το ομολογεί πάντα είχε την απορία:
"Εκείνος ο αρχίδας που με τρομοκράτησε πως τα πήγε στον αγώνα;".

реальный кризис

2010-11-27T01:04:00.006+02:00

Lapse

2010-10-22T00:58:00.002+03:00

Κι άφησε το χέρι του να κρεμάσει σαν γέρικο κλαδί που πια δεν μπορεί να προσποιείται ότι αποτελεί κομμάτι του δέντρου που το τρέφει. Το άφησε να πέσει καθώς η βαρύτητα έκανε τη δουλειά της, αυτό κινήθηκε σαν εκκρεμές για μερικά δευτερόλεπτα πριν σταθεροποιηθεί σε μια κάθετη στάση με μια ελαφριά κλίση του βραχίονα και τα δάχτυλα ομοιόμορφα μισάνοιχτα με τον δείκτη κάπως πιο ευθυτενή.

Αναρωτήθηκε αν κάπως έτσι είναι το άψυχο χέρι. Φυσικά, δεν είχε στο μυαλό του φτιασιδωμένες στάσεις από τρίτους που, από ματαιότητα θες, από σεβασμό ίσως ή κι από υποταγή (γιατί όχι;), καλλωπίζουν τον αποθανόντα λες κι αλλάζει τίποτα. Σκεφτόταν μόνο την στάση που "από μόνο του" παίρνει το χέρι ως άκρο ενός σώματος την ώρα που σβήνει κάθε υποψία ζωής. Κι αν κάποιος τον κοιτούσε ή μπορούσε να τον δει εκείνες τις στιγμές σίγουρα δε θα μπορούσε να μαντέψει πως τόσο φρικτές σκέψεις περνούσαν από το όμορφο μυαλό του. Ένας λόγος που θα έκανε την πρόβλεψη πιο δύσκολη ήταν το γεγονός πως ένα ήσυχο, πράο, ειλικρινές χαμόγελο διαγραφόταν στο πρόσωπό του.

Α! Μα είναι ωραία να αφήνεσαι. Αλήθεια, πότε να ήταν η τελευταία φορά που όλες οι σκέψεις καταλάγιασαν; Που δεν υπήρχε αυτός ο πονοκέφαλος; Που, απλά, άνοιξε τα μάτια και χάθηκε στον ουρανό κι ας πατούσε, όπως πάντα, στο έδαφος; Παρέμενε χαμογελαστός, άκουγε τη γειτόνισσα να βρίζει από το τηλέφωνο την κόρη της - λόγια αισχρά μα καθημερινά. Άκουσε τον από πάνω να σιχτιρίζει την ώρα που μια τηλεόραση πανηγύριζε για ένα γκολ. Άκουσε το κλάμα ενός μωρού - δεν ήξερε ποιανού ήταν, αυτά ξεπετάγονταν κατά καιρούς και το κλάμα τους είναι τόσο ίδιο που του έκανε εντύπωση πως τα ξεχωρίζουν οι γονείς τους. Άκουσε και τα σκυλιά να γαβγίζουν και άλλα πολλά που δίνουν ζωή στη ζωή.

Η τσιμεντένια ροτόντα πάνω στην οποία είχε πέσει ανάσκελα άρχισε να του παγώνει την πλάτη καθώς περνούσε η ώρα που κειτόταν εκεί ακίνητος με το χέρι κρεμασμένο και το ίδιο χαμόγελο που θα έκανε όποιον μπορούσε να τον δει να αναρωτηθεί τί τόσο όμορφο σκέφτεται αυτός ο παράξενος που ξαπλώνει πάνω σε στρογγυλά τραπέζια από μπετόν και χαμογελάει μόνος του...

...οι Άλλοι - τι άγχος και μπέρδεμα και αγωνία και πως φαινόμαστε σε εκείνους κι όλα αυτά που μας αλλάζουν τελικά επειδή ξεχνάμε να είμαστε εμείς αλλά να γινόμαστε αυτοί που πιστεύουμε ότι αρέσουν στους άλλους...

Λοιπόν, ποια είναι η πλάκα; Φαντάσου ότι όσα θα μάντευε ο υποτιθέμενος παρατηρητής του περί ευτυχίας που αντανακλούσε εκείνο το χαμόγελο που τόσα σου έχω πει για αυτό, ήταν σωστά. Γιατί, μπορεί να σου λέω κάποια από τα πράγματα που σκεφτόταν αυτός ο περίεργος τύπος και να σου φάνηκαν μακάβρια όμως, πραγματικά, αυτό το χιλιοειπωμένο πια χαμόγελο ήταν ένδειξη γαλήνης κι ευτυχίας.

Και πράγματι, τα νέα που είχε ακούσει, αυτά που είπαν οι γιατροί, ας πούμε, δεν ήταν καλά, δεν ήταν αυτά που προσδοκάς να ακούσεις για κάποιον που αγαπάς. Στο πλαίσιο όμως αυτών των πληροφοριών τα όσα έκανε και όσα σκεφτόταν πάνω σε αυτήν τη ροτόντα που, μπορεί να υπάρχει μπορεί και όχι - έχει σημασία; ήταν οι πιο καθαρές και πλήρεις σκέψεις (ίσως επειδή ήταν αβίαστες) που έκανε εδώ και πολύ καιρό. Αυτό τον έκανε να χαμογελά...

...το χέρι που είχε αφήσει να πέσει και να κρέμεται είχε μουδιάσει πια τελείως όταν αποφάσισε πως δεν μπορεί να αγνοεί άλλο τον επίμονο ήχο του τηλεφώνου.

Ανώνυμος

2010-06-25T16:46:00.003+03:00

Είχαν περάσει πολλά χρόνια. Η δουλειά του τον υποχρέωνε να μετακομίσει άλλη μια φορά. Είχε μάθει να ξεχνάει. Συνήθειες, αγαπημένα πρόσωπα και μαγαζιά έπρεπε εκ των πραγμάτων να τα ξεπερνάει και να τα αντικαθιστά. Βρήκε ένα διαμέρισμα σε μια από τις πολυκατοικίες που ορθώνονταν προς τον ουρανό σαν γκρίζα λουλούδια που ψάχνουν τον ήλιο τους - προτιμούσε να τις βλέπει έτσι παρά ως κάθετους πολλαπλασιαστές των ανθρώπινων πληθυσμών.

Στον όροφο που έμεινε είχε την πολυτέλεια να διαλέξει ανάμεσα σε 2 διαμερίσματα. Προτίμησε το μικρότερο μιας και ήταν πιο οικονομικό κι εκείνος μόνος. Δε θα είχαν περάσει ούτε 20 μέρες από τότε που τακτοποιήθηκε εκεί όταν κλειδώνοντας την πόρτα για να φύγει ένα πρωί είδε στην πόρτα από το διπλανό διαμέρισμα χαρτόκουτες και τυλιγμένα έπιπλα, προσεκτικά τακτοποιημένους πίνακες και μια άσπρη-μπλε κολλητική ταινία να επιβάλλεται πάνω σε καθετί συσκευασμένο. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά έκανε στην άκρη για να επιτρέψει σε ένα ζευγάρι υπαλλήλων της μεταφορικής να ανεβάσουν ένα παράξενο γραφείο από εκείνα τα παλιά με την πλάτη που μυρίζουν ξύλο. Προφανώς και αυτό θα πήγαινε στην διπλανή πόρτα από εκείνη του σπιτιού του. Πράγματα που μετακόμιζαν μαζί με τον ιδιοκτήτη τους.

Είχε συνηθίσει να μην τον ενοχλούν από δίπλα όσο καιρό έμενε στο νέο του σπίτι. Αυτό το απόγυμα οι ήχοι από το σφυρί που όλο κάρφωνε, τα τριξίματα από τα έπιπλα που σέρνονταν στο πάτωμα ψάχνοντας την ιδανική τους θέση, οι κρότοι από τις κούτες που αποδείχθηκαν βαριές για τα χέρια του κουβαλητή τους ή που το περιεχόμενο τους ξεχυνόταν από μέσα τους...όλα αυτά του είχαν σπάσει ήδη τα νεύρα. Κάπου εκεί χτύπησε το κουδούνι.

Άνοιξε:
"Γεια χαρά, είμαι ο καινούριος γείτονας, ονομάζομαι Tάδε. Τακτοποιώ το σπίτι. Σε λίγες μέρες θα έρθουμε μαζί με την κοπέλα μου να μείνουμε εδώ. Δουλεύω Εκεί και με μετέφεραν εδώ λόγω ανακατατάξεων στην υπηρεσία. Αναρωτιόμουν αν έχεις μια σφουγγαρίστρα γιατί είχα ένα μικρό ατύχημα με τα πράγματα..." κτλ. κτλ.

Του την έδωσε χωρίς πολλά πολλά. Έμεινε μόνος και προς στιγμή αναρωτήθηκε αν είχε χαμογελάσει έστω και για λίγο όση ώρα ο γείτονας έλεγε όλους αυτούς τους προλόγους και τις περιττές λεπτομέρειες μέχρι να φτάσει στο ζητούμενο - τη σφουγγαρίστρα. Ένα χαμόγελο έστω για ψευτοευγένεια, κάτι. Δεν μπορούσε να θυμηθεί, μόνο που είπε "Ορίστε" και μετά "Γεια" ή "Τα λέμε", κάπως έτσι.

Έπεσε με την πλάτη στον καναπέ και πήρε να διαβάσει ένα βιβλίο διάσημου λογοτέχνη. Όλες αυτές οι ιστορίες με τις τρελές συμπτώσεις και τα τρομερά περιστατικά που γράφουν τα βιβλία. Αυτά δε γίνονται στην πραγματικότητα. Από την άλλη, σκέφτηκε, αν δεν γινόταν τίποτα τότε καμιά ιστορία δε θα είχε λόγο να γραφτεί αφού όλα θα ήταν μονότονα και ίδια. Και γιατί ποτέ οι ήρωες να μην είναι βαρετοί όμως; Είναι που αρέσει στους αναγνώστες να ταυτίζονται με κάτι μεγαλύτερο από αυτό που θεωρούν για τους εαυτούς του και μαζί η μεγαλομανία των συγγραφέων.

Γύρναγε σπίτι μετά από κάμποσες μέρες. Δεν ήταν δυνατό να έκανε λάθος. Η γυναίκα που έμπαινε στη διπλανή πόρτα, η κοπέλα του τύπου με τη σφουγγαρίστρα και τις άλλες τόσες χάρες που του είχε ζητήσει εν μέσω πολυλογίας τις τελευταίες μέρες ήταν σίγουρα εκείνη που είχε αφήσει πίσω του πριν καμιά δεκαριά χρόνια όταν μετακόμιζε για πρώτη φορά λόγω της δουλειάς. Ίσως η μόνη που δυσκολεύτηκε να σποχωριστεί αφού μετά συνήθισε να κόβει τις συνήθειές του.

Στο διάολο, σκέφτηκε. Είναι σχεδόν όπως το βιβλίο που διάβαζα τις προάλλες. Ευτυχώς που δεν την λένε και Μαρία γιατί θα νόμιζα πως ο Ναμπόκοφ ήταν προφήτης. Αυτή, βέβαια, είναι ήδη εδώ. Παράλληλα αποφάσιζε να μετακομίσει και να ψάξει για διαμέρισμα σε κάποια άλλη γωνιά της πόλης. Δεν ήταν ώρα ούτε για πειράματα ούτε για αναμετρήσεις με το παρελθόν του και οπωσδήποτε ούτε για να αλλάζει τις νέες συνήθειες με παλιότερες.

Λευκολογία ή ε.τ. ή π.τ.

2010-05-31T14:56:00.007+03:00

Στο έχουν πει. Δεν είναι άδειο το λευκό από χρώμα. Είναι ένα μείγμα απ' αυτά κι όλα μαζί παράγουν το ένα. Ενίοτε το νιώθεις να σε χαρακτηρίζει - όποτε ψάχνεις για νοήματα ή αναζητάς λόγους ή θέτεις τα επόμενα προβλήματα που παράγει κάθε λύση που σου προτείνεται.

Προσέχεις το πιο μικρό κύμα. Παρατηρείς ότι αφρίζει ανεπαίσθητα, για λίγο. Διατηρεί όμως τη δύναμη να αλλάξει τις συντεταγμένες βότσαλων που βρέθηκαν στον διάβα του καθώς αποτραβιόταν. Φαντάζεσαι να μπορούσε να ξερίζωνε πέτρες, να έκανε σκόνη ολόκληρα βουνά.

Εσύ δε μοιάζεις στο ελάχιστο λες, ούτε στο πιο μικρό κύμα που υπήρξε ποτέ. Κι αυτό σε λιώνει. Σε σπρώχνει σε εκείνη τη λευκότητα που λέγαμε, στην τέλεια ησυχία. Σε σέρνει στο θορυβώδες χάος με την εκκωφαντική σιωπή του. Την ίδια που σου τρυπάει τα τύμπανα και σε σκίζει από μέσα.

Εκεί που κυριαρχούν όλες οι αγέννητες ψυχές σου - σιωπηλές!
Που όλα σου τα στόματα είναι ανώριμα, δεν ξέρουν να φωνάξουν ακόμα - σφραγισμένα!
Που όλα σου τα βλέμματα σε χαζεύουν να διανύεις διαρκώς το παρόν σου - καθηλωμένα!

Αφήνεσαι στο κύμα ανάσκελα να επιπλέεις ήρεμα, μακρυά, μακρύτερα απ' όλα.
Σκέφτεσαι τα βήματα που θα έρθουν, τα χρόνια που θα περνάνε.
Όλα...
Mα κλειστά μάτια μην τυχόν και στραβωθούν από το πολύ φως που σε λούζει.

Διαφαινόμενο λευκό που μαύρο το καλύπτει.

Αθάνατα, άκλαυτα παντρολογήματα

2010-05-03T15:01:00.002+03:00

Τρεις μύθοι μου ήρθαν στο μυαλό. Έχω κάποιες μικρές αμφιβολίες για το αν η λέξη "μύθος" είναι η κατάλληλη εν προκειμένω αλλά ας μην αναλωθώ σε τεχνοκρατικές περί τα γλωσσολογικά λεπτομέρειες παρά το ότι είναι του συρμού να το παίζει κανείς τεχνοκράτης ακόμα κι αν είναι μαθητευόμενος...

Ο πρώτος είναι ότι οι άντρες δεν κλαίνε.
Είσαι, ας πούμε, ένα αγοράκι 5 χρονών και προσπαθείς να μάθεις ποδήλατο χωρίς βοηθητικές. Κάνεις λίγα μέτρα, φαίνεται πως το έχεις, επιταχύνεις και τώρα πρέπει να σταματήσεις. Πατάς λίγο ατσούμπαλα τα φρένα, μπλέκεται και το ένα πόδι στο πετάλι, πέφτεις και τσακίζεσαι. Δεν έχει καταλάβει πως ακριβώς συνέβη. Πας να σηκωθείς και βλέπεις αίματα να τρέχουν ποτάμι από το δεξί σου γόνατο, την καινούρια φόρμα να έχει μια τρύπα μεγαλύτερη και από το χρέος της χώρας σου (αυτό θα το καταλάβεις μεγαλώνοντας), το ποδηλατάκι να έχει γίνει σμπαράλια.
Ε, τι να κάνεις;
Βάζεις τα κλάματα, πονάς, έχεις απογοητευτεί, σκέφτεσαι τι θα πει ο μπαμπάς που έσπασες τα μούτρα σου (και το δίκυκλο μαζί) αντί να μάθεις ποδήλατο, τι θα πει η μαμά που έσκισες ακόμα μία φόρμα. Κατακόκκινος, με τα μάτια υγρά και ρουφώντας τη μύτη σου πας να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες.
- Έλα, δεν πειράζει, δεν έγινε τίποτα. Τι άντρας είσαι εσύ και κλαις; Έχουμε πει: οι άντρες δεν κλαίνε!
Α, τελικά η απάντηση ήταν αυτή που άκουγες από τα 2 σου. Μπορεί να σου συμβεί οτιδήποτε αλλά αν δεν κλάψεις τουλάχιστον παραμένεις άντρας. Κι ας είσαι μόλις 5 χρόνων, κι ας μην ξέρεις τι ακριβώς σημαίνει ο διαχωρισμός ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα.
Κάπως έτσι, ευνουχίζονται τα συναισθήματα στα αγοράκια από νεαρή ηλικία.

Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε άντρα/γυναίκα που αναφέρθηκε γίνεται εμφανής όμως, από πολύ μικρή ηλικία, για τον ουδέτερο παρατηρητή. Το κοριτσάκι μπορεί να κλάψει, δεν είναι κακό. Άλλωστε, γιατί όχι; Μόνο οι άντρες δεν έχουν αυτό το δικαίωμα. Από την άλλη όμως το κορίτσι πρέπει να πληρώσει ένα άλλο τίμημα. Άσχετα με το πόσο κλαψιάρικο θα είναι αυτό που πρέπει να έχει πάντα στο μυαλό του είναι ότι θα πρέπει από γεννησιμιού του κι ύστερα να μάθει πως στόχος είναι να γίνει νύφη.
Τουλάχιστον, το αγοράκι δε μεγαλώνει με τη γαμπριάτικη ιδεοληψία.

Κι έτσι προκύπτουν ελληνόπουλα που αν είναι αρσενικά δεν κλαίνε και αν είναι θηλυκά σκέφτονται το γάμο από το νήπιο. Αυτά τα ελληνόπουλα μαζί με τις διαχωριστικές αξίες που χαρακτηρίζουν τη χρωμοσωματική τους προέλευση μαθαίνουν καθώς μεγαλώνουν και τον τρίτο μύθο:

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!

Κανείς δεν τους εξηγεί βέβαια σε ποια ακριβώς Ελλάδα αναφέρεται αυτό που τους ανακοινώνεται κάθε τόσο πασπαλισμένο με υπερηφάνεια όπως αυτή προκύπτει από αιώνες κατορθωμάτων και ανδραγαθημάτων. Κάποιες μαύρες κηλίδες ιστορικά λειτουργούν ως αποδεικτικά της αθανασίας με τον ίδιο τρόπο που η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα. Και κανείς δεν ασχολείται με το αν αυτή η χώρα έχει σήμερα κάποια σχέση με τη χώρα που ποτέ δεν πεθαίνει κτλ. Κι αφού, η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ αυτομάτως μπορούμε να υποθέσουμε πως αυτό συμβαίνει επειδή οι Έλληνες ήταν ανέκαθεν φοβεροί τύποι που τα κατάφερναν.
Οι Νεοέλληνες όμως;
- Έλα μωρέ τώρα...
Αφού είπαμε, οι άντρες δεν κλαίνε, οι γυναίκες είναι νύφες και, πάνω απ' όλα, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει...

Synchro - parade

2010-03-25T14:12:00.006+02:00

Προχώρα ευθεία, στο δεύτερο στενό κάνε αριστερά. Μετά από 50 μέτρα θα βρεις μια ανηφόρα. Συνέχισε και μετά πάλι αριστερά και αμέσως δεξιά.
Λούπα.
Προχώρα ευθεία, στρίψε δεξιά και πριν την κατηφόρα κάνε αριστερά.
Λούπα.
Προχώρα γιατί αν δεν προχωρήσεις θα αναγκαστείς να επιστρέψεις εκεί που ξεκίνησες. Θα κάνεις βήματα προς τα πίσω με την ψευδαίσθηση πως προχωράς.
Λούπα.
Κοίτα μπροστά ενώ πισωπατάς.
Αυτό κι αν είναι λούπα.

Σε αυτό το μέρος δεν έχει πινακίδες κι ακόμα κι αν συναντήσεις καμία δε θα έχει πάνω βελάκια που να δείχνουν κατευθύνσεις παρά μόνο γράμματα από αλφάβητα ξένα σε σένα και από γλώσσες που ποτέ δεν άκουσες.
Αυτό το μέρος δε θα το βρεις χαρτογραφημένο ώστε να ξεφύγεις από την εξάρτηση οδικών συμβόλων.
Και σε αυτό το μέρος κανένας περαστικός δε θα βρεθεί στο δρόμο σου πρόθυμος να σου δώσει οδηγίες για το πως θα φτάσεις εκεί που θέλεις.
Θα συναντάς διαβάτες που ανίδεοι κι αυτοί μπλέκονται στις δικές τους λούπες. Ανώφελο να τους ζητήσεις βοήθεια μιας και θα είναι το ίδιο μπερδεμένοι με σένα.
Με κάποιους θα μοιραστείς ένα μονοπάτι, ένα δρόμο, ένα τσιγάρο. Μπορεί να έχετε μια ιδέα και να χαράξετε μια ελπιδοφόρα διαδρομή.

Αλλά και σε αυτό το μέρος νυχτώνει. Και τη νύχτα θα είσαι μόνος σου. Μπορεί να θες να κοιμηθείς κι εσύ, ίσως όμως και να μην μπορείς...ή να μη θες. Το θέμα είναι ότι αυτές είναι μοναχικές αποφάσεις.

Εδώ θα βολοδέρνεις, και θα περνάει καιρός, κι άλλος καιρός, μέρες και νύχτες και εποχές. Κι όλο νέα παρακλάδια θα ξεπετάγονται. Αν είσαι από τους τυχερούς, δεν αποκλείεται να καταλάβεις ότι ξεκίνησες να φτάσεις κάπου που ποτέ κανείς δεν έφτασε. Ότι το τέλος της διαδρομής δεν θα το βρεις ποτέ γιατί απλούστατα δεν υπάρχει. Το τέλος θα έρθει σε σένα, δε θα πας εσύ σε αυτό, κατάλαβες;

Λούπα, πίσω, μπροστά, μόνος σου, μαζί, λούπα. Μαζεύεις επαναλήψεις, πούλα πάλι μια από τις λούπες σου σε κάποιον, πάρε από εκείνον τις δικές του. Ακόμα να καταλάβεις;

Συγχρονισμός...

...κι έτσι θα ξεχάσεις ότι κάπου ήθελες να πας, μπορεί να μη νιώθεις μόνος όλη την ώρα, μπορεί ακόμα και να πέφτεις για ύπνο τη νύχτα με το κεφάλι σου ήρεμο. Να ταιριάξεις τις λούπες σου με εκείνες λίγων άλλων, να τις δέσετε αρμονικά και να νομίζετε ότι κάπου θα φτάσετε. Φυσικά, ξέρετε ήδη πως δε θα φτάσετε ποτέ αλλά μπορείς να διαχειριστείς αλλιώς την αλήθεια; Ή προτιμάς να κάτσεις και να περιμένεις να έρθει το τέλος σε σένα χωρίς να δεις τι έχει στην πορεία; Προχώρα τώρα....

...ευθεία
...αριστερά
...κάτω
...πάνω
...δεξιά

Μονόλογος

2010-02-13T21:40:00.003+02:00

Άκου, σκουλήκι, άκου με.
Κοιτά γύρω σου και μετά εστίασε σε μένα. Για λίγο μόνο, ελάχιστα. Προσπάθησε να καταλάβεις αν και το ξέρω πως γελάς. Στην αγοραστή χαρά σου, στις πολύχρωμες τσάντες και στις εκλεπτυσμένες σακούλες σου. Στα λάστιχα που σκληρίζουν στους δρόμους, στα φώτα που αντανακλούν στο ποτό σου.
Δεν είσαι ποτέ πια το παιδάκι εκείνο το χαμογελαστό. Όσο πλαστική και να γίνεις, όσα κοκκινάδια και να ρίξεις, κι όσο ψηλώνει το τακούνι, κι όσο κονταίνει το φουστάνι κι όσο. Φτιάξε τα μαλλιά, κάνε τα μάτια όμορφα, βγες, πιες, γλέντα, πέρνα καλά και ψόφα.
Έξω μη μου χαμογελάς, μη με κοιτάς, μη με λυπάσαι που σε λυπάμαι.
Θυμάσαι ένα μικρό αγοράκι; Πουλήθηκε, έριξε τα μούτρα του σε ένα κουτί με gel, αγρίεψε, μεγάλωσε, έσπασε τα σπυριά του και είπε:
-Τι με κοιτάς ρε; Θες να σε γαμήσω;
Πήγαινε βρες την πλαστική, κάντε τα όλα, κάντε τα γρήγορα. Μόνο θυμηθείτε να βρείτε και λίγο χρόνο για να ζήσετε πέρα από αυτά που θεωρείτε πως σας κρατάνε ζωντανούς.
Λυπάμαι για τα μεγαλύτερα από τα δικά σας μεγάλα. Γιατί εσείς φρόνιμα εκπαιδευτήκατε για να ξεχαστείτε μέσα τους, εύκολο είναι. Κι εμένα πάντα θα μου φαίνονται μικρά. Μα τα δικά μου θα μου φαίνονται μικρότερα γιατί ποτέ δε θα φτάσουν στα μεγαλύτερά μου. Κι ακόμα και τα μεγάλα σας, μικρά θα' ναι για μένα. Μέχρι να θάψω εκούσια τα μεγαλύτερά μου, τα άπιαστα να λέω "δεν τα θέλω" και καθυστερημένα πια να πάω για τα δικά σας.
Μέσα εκεί, στο σπίτι το καινούριο, να προσποιείται ότι ζει ένα κουφάρι που κάποτε ονειρευόταν μεγαλύτερα. Κι αντί, σκουλήκι, μύγα ενοχλητική, να δοκιμάσεις λίγο να τα σκεφτείς και να τα φτάσεις, την πλάτη γύρισες σ' αυτά που σου φάνηκαν αδιάφορα.
Τελειώνουν οι απολαύσεις, κι αυτές φτιασιδωμένες, τυλιγμένες με μια ηθική ανήθικη. Τελειώνει και ο χρόνος σου. Χρειάστηκε να φτάσεις ελάχιστα πριν το τέλος για να καταλάβεις πόσο μόνος υπήρξες και πόσο μόνος πεθαίνεις. Ευτυχισμένε άνθρωπε. Κάποιοι αυτό το καταλαβαίνουν πολύ πιο νωρίς, δεν τους ξέρεις, δεν τους συναναστρέφεσαι.
Είναι εκείνοι που κάποτε ονειρεύτηκαν τα μεγαλύτερα από τα μεγάλα σου.
Σάββατο βράδι...βγες, πιες, γλέντα, πέρνα καλά. Πέρνα καλά!
Σου αξίζει.

?Ατητράνυσα

2010-02-02T11:23:00.005+02:00

Δεν ξέρω πια γιατί.
Η ανώριμη γραφή εξελίσσεται σε κάτι άλλο. Η αφέλεια των "πρωτόλειων" μετασχηματίζεται σε βαρεμάρα, τόσο μεγάλη που δε δίνει σημασία σε αντιφατικά σχήματα - ποια πρωτόλεια; Ένα είναι το πρωτόλειο, το λέει και το όνομά του, πρώτο! Μέτα είναι άλλα, δευτερόλεια, τριτόλεια, βαρετόλεια, φανταστικόλεια, αριστόλεια....ένας λίγο πειραγμένος θα μπορούσε να τα φανταστεί σα χημικές ενώσεις ή ουσίες, πως λέμε βενζόλιο, ας πούμε;
Να είσαι πρώτος, να ξεχωρίζεις, να μπορείς, να διαπρέπεις. "Ο πρώτος είναι πρώτος, ο δεύτερος τίποτα", λένε οι φονιάδες των λαών...
Ασυναρτησίες.
Χωρίς συνάρτηση δηλαδή.
Συνάρτηση.
Συνειρμικά, σκέφτεται ένας μαθηματικός στο άκουσμα της, γυμνά παραγοντικά, αγγλόφωνους εκθέτες μέσα σε παρενθέσεις, παραγωγίζει μερικώς και εξισώνει. Φτιάχνει μήτρες, τις αντιστρέφει, φτιάχνει καινούριες και παίζει μαζί τους γεμίζοντας τον κόσμο με μια καταπληκτική σταθερά - το μηδέν. Σταθερά είναι κι αυτό, όπως το πι ή η επιτάχυνση της βαρύτητας. Κι αν ο μαθηματικός είναι και λίγο ρομαντικός φαντάζεται τον Euler να συμβολίζει συναρτήσεις σκυμμένος σε ένα γραφείο γεμάτo με μουτζουρωμένα χαρτιά, χυμένα μελάνια και το κερί να λιώνει ζωγραφίζοντας σχέδια από παραφίνη στον καμβά της βάσης του. Και μετά σκέφτεται τον Fermat σα να αποδεικνύει το τρίτο θεωρήμα του και να τρέχει γυμνός στους δρόμους της Τουλούζης από τη χαρά του. Κρίμα που χρειάστηκε να έρθει το 1995 για να αποδειχτεί εκείνη η πρότασή του. Αλλά η εικόνα του χοντρούλη Γάλλου ακόμα στριφογύριζε στο μυαλό του, ντυμένος πια...
Τι είναι ασυνάρτητο; Τακτοποιώ τα γράμματα με συγκεκριμένους τρόπους. Γιατί αυτά κι όχι τα άλλα; Τρόπος μετάδοσης πληροφορίας. Να, +0,65% ο Γενικός αυτή την ώρα στις 2056,74 μονάδες με τα spreads να υποχωρούν στις 340 μ.β. Γιατί αποφάσισα ότι με νοιάζει αυτό; Παιδικές ασθένειες...άντε να ξεμπλέξεις.
Ας πάρουμε μια λέξη. Ας πούμε τη λέξη "πακέτο". Τώρα κλείνουμε τα μάτια μας και την φανταζόμαστε. Κάνε το. Αρχίζουμε να την επαναλαμβάνουμε συλλαβιστά και ψιθυριστά. Πα-κέ-το, πα-κέ-το, πα-κέ-το, 4, 5, 6, 7 φορές, κι άλλες μετά, πα-κέ-το, κε-πά-το, το-πα-κέ, χάνει το νόημα της..δεν είναι τίποτα πια. Νιώθεις μια παράξενη αίσθηση; Σα να βραχυκυκλώνει ο εγκέφαλός σου; Όχι; Να το ξανακάνεις μέχρι να πετύχει.
Ακόμα δεν ξέρω γιατί!

Απιστία

2010-01-16T02:01:00.000+02:00

- Μην αργήσεις και να ντυθείς καλά.

Ήταν η απάντηση που έλαβε όταν από την εξώπορτα διεμήνυσε πως θα πήγαινε για τον καθιερωμένο, βραδινό του περίπατο. Ντύθηκε με την χοντρή, μαύρη καπαρντίνα του, έβαλε όπως - όπως την τραγιάσκα στο κεφάλι του, έπιασε το μπαστουνάκι του με το αριστερό του χέρι και με μια αέρινη, μαεστρική κίνηση για την ηλικία του άνοιξε την πόρτα με τον δείκτη και τον αντίχειρα του ίδιου άκρου αφού πρώτα φρόντισε να βεβαιωθεί ότι κρατούσε με ασφάλεια τα δύο κουτάκια μπύρας με το δεξί του χέρι που λαθραία πήρε από το ψυγείο και πως είχε καταχωνιάσει όμορφα το πακέτο με τα άφιλτρα τσιγάρα που είχε αγοράσει κρυφά από το πρωί. Αν υπήρχε κοινό να τον παρακολουθεί και αν γνώριζε τις συνήθειές του θα ένιωθε μεγάλη έκπληξη βλέποντας τον να ρίχνει με τον αριστερό του ώμο το βάρος του πάνω στην πόρτα χωρίς να την έχει διαβεί κλείνοντας την με ορμή. Προσπαθώντας να κάνει όσο περισσότερη ησυχία μπορούσε διέσχισε τον διάδρομο και έφτασε στο βάθος του. Έσπρωξε την ξύλινη πόρτα που οδηγούσε στο υπόγειο. Είχε φροντίσει από το απόγευμα να την έχει ξεκλειδώσει ώστε να μην ρισκάρει να ακουστεί το γύρισμα του κλειδιού και να την αφήσει κουφωτή - έτσι που να δείχνει όπως πρέπει, κλειστή. Κατέβηκε 2 σκαλοπάτια, γύρισε και έκανε το ίδιο κόλπο. Έσπρωξε την πόρτα στην κάσα της χωρίς όμως να επιτρέψει στην γλώσσα να μπει στη θέση της. Παρά τις προφυλάξεις του, δεν τόλμησε να ανάψει το φως. Κατέβηκε μέσα στο σκοτάδι και τα υπόλοιπα 9 σκαλοπάτια. Κάτω από το πλατύσκαλο δε δυσκολεύτηκε να βρει το χοντρό κερί και τον αναπτήρα που είχε τοποθετήσει εκεί για ώρα ανάγκης.

Το αχνό φως του κεριού ήταν μια λύτρωση. Όταν κανείς δεν έχει τίποτα, το λίγο του αρκεί. Η μικρή φλογίτσα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέλεια φωταψία συγκριτικά με το απόλυτο σκοτάδι των προηγούμενων δευτερολέπτων. Ήξερε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει. Προχώρησε ευθεία και μετά αριστερά. Έφτασε ως την ξύλινη κάβα για τα ποτά. Μέτρησε από αριστερά τις θέσεις - υποδοχές των μπουκαλιών: 1, 2, 3, 4, 5 και 6 - σταμάτησε. Από κάτω προς τα πάνω τώρα: 1, 2, 3, 4, 5 και 6. Προσεκτικά σήκωσε το μπουκάλι με το κόκκινο κρασί που υπήρχε εκεί και το ακούμπησε στο έδαφος. Έχωσε το χέρι του μέσα. Βρήκε μια εσοχή. Τράβηξε από την πάνω μεριά αυτό το κομμάτι ξύλο. Κουνήθηκε. Μετά το έπιασε από πάνω κι από κάτω και το έσυρε έξω. Έβαλε το χέρι του πιο βαθιά και έπιασε ένα ορθογώνιο ξύλινο κουτάκι. Το έβγαλε και πήγε και κάθισε κάτω από την σκάλα. Πήρε μαζί του το κερί.

Προτού ανοίξει το κουτάκι προσπάθησε να αισθανθεί όπως πριν από 40, 50 και 60 χρόνια. Να νιώσει το σφρίγος κάθε εποχής του και να προσαρμόσει τον τρόπο σκέψης του. Αφού πίστεψε πως είχε μπει επιτυχώς σε αυτή τη διαδικασία άνοιξε το κουτάκι. Το υπόγειο πλημμύρισε από αναμνήσεις. Ερωτικά γράμματα από διάφορες αποστολείς, φωτογραφίες, μικρά αναμνηστικά μεγάλων στιγμών, φίλοι που χάθηκαν, γονείς που ξέχναγε, κομμάτια ύφασμα, ταυτότητες από διάφορες δραστηριότητές του. Η πρώτη μπύρα είχε από ώρα γίνει ένα άψυχο τενεκεδένιο κουτί. Άνοιξε την δεύτερη ενώ άναβε άλλο ένα άφιλτρο τσιγάρο. Συνέχισε να χάνεται στο παρελθόν του επιμένοντας να προσπαθεί να νιώθει όπως τότε. Και κατάφερε να θυμηθεί τον μεγαλύτερο φόβο της νιότης του με αυτά και μ' εκείνα. Ότι, άσχετα με όσα έκανε τότε, στο τέλος θα πέθαινε μόνος του και ξεχασμένος. Οι γονείς θα είχαν πεθάνει, οι φίλοι θα είχαν χαθεί, οι γυναίκες θα έβρισκαν η καθεμία κάποιον άλλο πιο καλό, πιο ικανό ή, αν όχι καλύτερο και ικανότερο, πιο ταιριαστό με αυτό που έψαχναν. Και τα αναμνηστικά θα τα είχε πετάξει ή θα τα είχε σπάσει ή θα τα είχε κάψει ένα βράδυ που το αλκοόλ και η απόγνωση θα καθοδηγούσαν τις πράξεις του. Και οι κάρτες και οι ταυτότητες θα καταστρέφονταν στην πιο άθλια φωτιά για να πάψουν να του θυμίζουν καταστάσεις που δεν μπορούσε να ξανανιώσει. Πάντα αυτός ο φόβος. Μα όσο μεγάλωνε τον έκανε στην άκρη επειδή τα πράγματα δεν εξελίσσονταν έτσι. Δεν ήταν μόνος του ποτέ, υπήρχαν κι άλλες γυναίκες μέχρι να φτάσει στην μία, υπήρχαν φίλοι που παρέμεναν και άλλοι που ήρθαν με τον καιρό. Αλλά αυτή την έξαψη που ένιωσε εκείνο το βράδυ που υποτίθεται έκανε, όπως συνήθως, τον περίπατό του είχε χρόνια πολλά να τη ζήσει. Γιατί μπορεί ο νεανικός φόβος του να μην έγινε πραγματικότητα αλλά και μόνο στην ανάμνηση του συναισθήματος αυτού και με τον έντονο τρόπο που διάλεξε για να το επαναφέρει, συνειδητοποίησε πως από τη ζωή του είχε χάσει το δράμα προ πολλού και πως αυτό ήταν τελικά που ανέκαθεν επιζητούσε μέχρι που βαρέθηκε να το ψάχνει. Προσεκτικά έβαλε το κουτί στη θέση του, το καπάκωσε με το ξύλο και ξανάβαλε το μπουκάλι στη θέση του. Καταχώνιασε τα κουτάκια από την μπύρα πίσω από τα σκαλιά. Στο ένα είχε φροντίσει να αφήσει λίγη και εκεί μέσα πέταξε τις γόπες από τα τσιγάρα που κάπνισε - 4 στον αριθμό. Φύσηξε το κερί και το έσβησε, το έβαλε μαζί με τον αναπτήρα κάτω από το πλατύσκαλο. Ανέβηκε με τη δέουσα προσοχή τα σκαλιά και τράβηξε προσεκτικά την πόρτα. Έβγαλε λίγο το κεφάλι του από το άνοιγμα - κανείς! Βγήκε και την έκλεισε με τον ίδιο τρόπο όπως και το απόγευμα. Αθόρυβα διέσχισε τον διάδρομο και ένιωθε την καρδιά του να χτυπάει σαν τρελή μετά από καιρό. Απαλά άνοιξε την εξώπορτα και βγήκε από το σπίτι. Έβαλε το κλειδί και τράβηξε τη γλώσσα μέσα ώστε να μπορέσει να την κλείσει πίσω του χωρίς τον παραμικρό θόρυβο. Έμεινε για πέντε λεπτά στο κατώφλι και κοιτούσε προς το δρόμο. Έρημος - περασμένες 1ο άλλωστε. Αφού ηρέμησε, άνοιξε την πόρτα αδιαφορώντας για το αν θα ακουστεί. Μπήκε. Άφησε το μπαστούνι στον διπλανό τοίχο, μετά έβαλε την τραγιάσκα στην κορυφή του καλόγερου και ύστερα κρέμασε και την καπαρντίνα του εκεί. Διπλοκλείδωσε και άφησε τα κλειδιά στην πόρτα ολοκληρώνοντας την βραδινή του ρουτίνα.

Η γριά ήταν πάνω από τον νεροχύτη. Τα γαλάζια πλακάκια με τους μαυρισμένους αρμούς που δέσποζαν γύρω από τα ντουλάπια ολόγυρά της συχνά λειτουργούσαν ως αποδεικτικό κακόγουστων επιλογών μιας άλλης εποχής - της εποχής που ήταν καλόγουστα και ταιριαστά. Πάλευε με το σφουγγάρι, το συρματάκι και το καθαριστικό ενάντια στα πιάτα - κληροδοτήματα του βραδινού γεύματος - ενώ παράλληλα έβραζε κι άλλο νερό για τις πιο επίμονες στάμπες. Καμιά φορά γυάλιζαν και άστραφταν τα πάντα με λίγο τρίψιμο. Επειδή όμως ενίοτε οι λεκέδες από λίπη, από σάλτσες και άλλα σχετικά παρέμεναν, (σαν επίμονα παιδιά που κάνουν ερωτήσεις και αρνούνται να πάνε νωρίς για ύπνο σκεφτόταν εκείνη και χαμογελούσε μόνη της) αρνούμενοι να παραδοθούν στην επίθεση της στιλπνότητας του καθαριστικού όπως είχε δει να λέει η διαφήμιση στην τηλεόραση και καθώς η δύναμη στα χέρια της δεν ήταν η ίδια όπως κάποτε, έπρεπε να είναι προετοιμασμένη. Γι' αυτό και πάντα έβραζε νερό σε μια κατσαρόλα ώστε αν χρειαστεί να μπορεί να αντιμετωπίσει κάθε δυσκολία που ενδεχομένως να της παρουσιαζόταν. Ήταν ο άσσος στο μανίκι της...και την έκανε να νιώθει ασφαλής. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εκείνη θα είχε τον τελευταίο λόγο. Ιδιοφυές.

Τι ποτά;

2009-12-14T19:06:00.000+02:00

Στα μάτια νύστα, στο κεφάλι όλο το βάρος ενός κακού ύπνου - ή μήπως ολιγόωρου; Μάλλον αυτό. Και γιατί λίγες ώρες; Επειδή το πρωί είχες κάτι να κάνεις. Το έκανες! Και;

Στα μάτια νύστα, στο κεφάλι το βάρος που ανακαλύψαμε λίγο πριν. Γνώριμη κατάσταση - "Η ιστορία της ζωής μου", θα έλεγα αν μου άρεσαν τα κλισέ. Αλλά τα απεχθάνομαι και προσπαθώ να τα αποφεύγω - ενίοτε κάνω χρήση τους ακούσια. Προτιμώ να συνθέτω δικές μου λέξεις και νοήματα όμως.

Νύστα και βάρος. Μαλάκα, μεγάλωσες! Η αδερφή μου, μου λέει πως όπως με βλέπει μέχρι τα 35 θα έχω φτάσει σε ψυχολογική κατάρρευση...δεν ξέρει όμως ότι όσο το περιμένω δεν θα το πάθω ποτέ. Έτσι είναι αυτά. Αντιπαθώ ψυχολόγους, ψυχιάτρους, ψυχοτάδε. Αυτά που της λένε οι δικοί της ψυχό() εγώ της τα λέω τσάμπα όποτε πηγαίνουμε για καφέ. Φτάνουμε στα ίδια συμπεράσματα - κατάλοιπα - απωθημένα εγώ και οι επιστήμονες. Αλλά πάλι, ξέρω να συμβουλεύω τους πάντες εκτός από τον εαυτό μου. Ξέρω να εντοπίζω τις ρίζες των προβλημάτων αρκεί να μην είναι τα δικά μου. Ξέρω να προτείνω λύσεις φτάνει μόνο να μην πρέπει να τις εφαρμόσω εγώ...

Νύστα, βάρος. Οι δουλειές γίνονται, η ουσία μου διαφεύγει. Λοιπόν, ανακάλυψα μερικές ακόμα σημαντικές ημερομηνίες που πρέπει να γίνουν κάποιες δουλειές. Προέκυψαν μετά το τηλεφώνημα του κολλητού. Ημερομηνίες σχετικές με δικά μου θέματα που πρέπει να κλείσουν. Να τελειώνουμε με αυτά για να βρούμε καινούρια πράγματα να μας αγχώνουν. Γιατί χωρίς την πίεση η αδράνεια είναι μονόδρομος. Βασικά, μια ακόμα λεπτή ισορροπία είναι. Αδρανείς και σε ρουφάει στην μαύρη τρύπα της αυτό το κενό συναίσθημα. Θέλεις να βγεις αλλά δεν ξέρεις τι είναι αυτό που λέμε "σωστή επιλογή", το σκέφτεσαι, το αναλύεις αλλά, τελικά, αδρανής μένεις. Μετά πας πιο βαθιά. Γιατί είμαι αδρανής; Και ανακαλύπτεις. Μόνος σου, χωρίς ψυχοβοήθεια. Τα λεφτά που θα έδινες στον ψυχοτέτοιο γίνονται η τροφή της αδράνειας σου.

Νύστα, βάρος. Και λες: "Κοίτα γύρω σου τα πραγματικά προβλήματα". Βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια, προσπαθείς δηλαδή, ενός πραγματικά δυστυχισμένου, ενός που έχει ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ και όχι προβλήματα και αναρωτιέσαι πως στο διάολο νιώθεις τόσο άσχημα όταν είχες μια ζωή χωρίς πολλές δυσκολίες, όταν κατά καιρούς νιώθεις ευλογημένος από μια αόρατη κοσμική (ή απόκοσμη) δύναμη (όχι θεό και θρησκείες - αυτά πέθαναν) που μέχρι τώρα σε έχει πάει καλά. Φταίει μάλλον που είσαι εγωιστής. Που θες να νιώθεις ότι το δράμα σου είναι ανυπόφορο, μεγαλύτερο από του διπλανού. Κι ας έχει, αντικειμενικά, μεγαλύτερα προβλήματα - κατά βάθος δε σε νοιάζει αυτό. Σε νοιάζει μόνο εσύ. Και περνούν χρόνος, εικόνες, εποχές, φάσεις, μουσικές, όλα περνάνε...και τι σου έμεινε ρε;

Νύστα, βάρος

και μετά τίποτα.

1/2

2009-11-12T13:49:00.006+02:00

χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι
που ίσως άλλοι δεν θα δουν να χρυσίζει,
που ίσως κανείς δεν έμαθε ότι βλασταίνει
σαν την κόκκινη καταγωγή του τριαντάφυλλου

Εθισμένη Πολιτεία

2009-10-18T03:19:00.003+03:00

Φαντάζομαι αρκετοί που θα τύχει να βρεθείτε στο blog μου θα έχετε λογαριασμό στο Facebook. Ειλικρινά, μεγαλύτερη βλακεία από αυτή δε νομίζω ότι υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο του ίντερνετ. Δηλώνω μάλιστα υπερήφανος που ποτέ δεν υπέκυψα στον πειρασμό να φτιάξω μια δική μου σελίδα εκεί. Βλέπω γνωστούς και φίλους να κάθονται να περνάνε ώρες κάνοντας τεστ προσωπικότητας, παίζοντας χαζοπαίχνιδα και ανταλάσσοντας μηνύματα. Το ίδιο ισχύει και για τους κλώνους του όπως το Τwitter και δεν ξέρω τι άλλο.

Θυμάμαι στο πανεπιστήμιο πέρυσι, που βρισκόμουν σχεδόν κάθε πρωί, όποτε είχα κενά ανάμεσα στα μαθήματα πήγαινα στην αίθουσα με τους υπολογιστές για ενημέρωση. Επειδή συνήθως η μεγάλη ήταν κατειλημμένη λόγω μαθημάτων έμενε η μικρή όπου υπάρχουν 12 - 13 υπολογιστές. Και ποτέ δεν έβρισκα ελεύθερο. Εντάξει, να περιμένω. Αλλά να περιμένω τι; Από τους 13 χρήστες οι 10 ήταν στο Facebook και χαζογελούσαν μπροστά στην οθόνη. Οι υπόλοιποι 3 ήταν στο MSN. Εγώ κατέληγα στο κυλικείο να τρώω τοστ και τώρα τα παντελόνια μου δε μου κάνουν!

Αλήθεια, ποιο πλεονέκτημα προσφέρει το Facebook; Το δέχομαι μόνο αν γίνεται σε κλειστό κύκλο όπου υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες επικοινωνίας. Αλλά τι κάνει κάθε βούρλο να πιστεύει ότι επειδή με έψαξε στο Facebook μπορεί να θέλω να γίνουμε φίλοι; Αν δηλαδή, με βρει μια παλιά μου συμμαθήτρια από το Γυμνάσιο γιατί εγώ πρέπει να χεστώ από τη χαρά μου; Αν δεν τη συμπαθούσα τότε δε θα τη συμπαθήσω ούτε τώρα. Αν τη συμπαθούσα τότε θα φρόντιζα να μη χάσουμε επαφή. Και άντε και με βρίσκει το τούβλο που κορόιδευα στην εφηβεία μου (ε, όλοι το κάναμε αυτό) , θα μου κάνει πρόταση να γίνουμε φίλοι. Ας πούμε ότι την αποδέχομαι. Μετά θα μαθαίνω τι κάνει, αν παντρεύτηκε, που μένει, πως ξύπνησε, τι έκανε. Δε με νοιάζει! Άσε που θα μου σπάσουν και τα νεύρα μου επειδή το τούβλο του τότε θα είναι επιτυχημένη/ος σήμερα και θα μου κάνει και κουνήματα!

Μια φίλη μου που μένει δίπλα έρχεται κάθε τόσο σπίτι και κάθεται και φροντίζει μια...φάρμα! Αγοράζει οικόπεδα, φράχτες, γελάδια, κότες, λουλούδια, λάχανα, φυτεύει, μαζεύει, βάζει άλλους να της μαζέψουν και να τη βοηθάνε, βγάζει λεφτά. Όλα αυτά στο Facebook!

- Ρε καλή μου, ρε χρυσή μου, τι καταλαβαίνεις με αυτό που κάνεις;
- Είναι η φάρμα μου, κοίτα!

Άλαλος! Έρχεται δηλαδή στο σπίτι σου, κάθεται στον υπολογιστή σου, δε συζητάτε παρά φροντίζει τη φάρμα της...μην πάνε πίσω οι δουλειές!

Ο άλλος, λέει, του είπε η γκόμενά του ότι μιλούσε σε άλλη στο Facebook. Αργότερα αποδείχτηκε ότι την άλλη την είχε βάλει η κανονική για να τσεκάρουν αν ψαρώνει ο άλλος. Ή κάπως έτσι τέλος πάντων, κατινιές και μαλλιοτραβήγματα.

Εγώ είμαι οικόσιτο ον. Αρκετά κατοικίδιος άνθρωπος. Μου αρέσει το σπίτι μου και περνάω αρκετές ώρες. Απολαμβάνω την ηρεμία μου. Αλλά το να κάθεσαι σπίτι για να χαζολογάς στο Facebook μου φαίνεται ηλιθιότητα. Δες κάτι, άκου κάτι, μίλα με κανένα φίλο σου κανονικά, διάβασε κανένα βιβλίο. Κανονικό βιβλίο - όχι e-book. Άλλη βλακεία αυτή πάλι. Ηλεκτρονικά βιβλία! Το χαρτί είναι αναντικατάστατο. Το χαρτί έχει υφή και μυρωδιά. Το βιβλίο σου μένει, το συνδέεις με πράγματα και καταστάσεις, το βάζεις στη βιβλιοθήκη σου. Το άλλο τι θα το κάνεις; Ακόμα κι να κάτσεις να το διαβάσεις κοιτώντας σαν μπουνταλάς μια οθόνη γεμάτη λέξεις στο τέλος θα το στείλεις στον κάδο ανακύκλωσης του PC σου.

Σκέφτομαι τις νεότερες γενιές. Σε μερικά χρόνια θα μάθουν να εκφράζονται μόνο μέσα από ηλεκτρονικά μέσα. Με κινητά, υπολογιστές και LOL! Οι ίδιοι άνθρωποι που θα είναι φανταστικοί συνομιλητές εκεί θα αποδεικνύονται καχεκτικοί στην πραγματική επικοινωνία επειδή, απλά, δεν θα είναι εκπαιδευμένοι σε αυτήν. Άλλωστε η απρόσωπη επικοινωνία είναι πολύ πιο εύκολη αφού μπορείς να ανοιχτείς ή να πεις την εξυπνάδα σου πιο εύκολα - δε ρισκάρεις και πολλά. Το πολύ πολύ να μη σου ξαναστείλει μήνυμα ο Takis127 ή να παρεξηγηθείς με την Fallen Angel Teen!

Καλά, κι εγώ, 3 τα ξημερώματα τι κάθομαι και γράφω στο blog μου για το Facebook; Πως μου ήρθε πάλι αυτό; Τουλάχιστον δε θα πεταχτεί από πουθενά το βλήτο από το Γυμνάσιο να μου πει πως ήταν σε company meeting στην Atlanta...Είναι κι αυτό ένα κέρδος! Αλλά πάλι, γιατί κάθομαι τέτοια ώρα να γράφω ανοησίες; Είδες που όλοι πειραγμένοι είμαστε; Και μετά μας φταίει το Facebook!

Nowhere Reflections

2009-10-05T17:17:00.004+03:00

Αντί να αναγκαστούμε να ανεβάζουμε τις συνέχειες σε 2 blogs (εδώ και στο Radio Nowhere) ξεχωριστά, αποφασίσαμε με τον Yannis να ξεκινήσουμε ένα εγχείρημα για το "Καταυλισμός" με τη δημιουργία ενός καινούριου blog αποκλειστικά για αυτό το λόγο όπου θα μπαίνουν οι συνέχειες αλλά και τα παρελκόμενα της ιστορίας. Το όνομα αυτού "Nowhere Reflections" και όποιος θέλει μπορεί να το βρει εδώ.
Τα δύο πρώτα αποσπάσματα της ιστορίας που είχαν ανέβει και στο oneiricon κατέβηκαν και δημοσιεύονται στο νέο blog όπου και θα μπαίνουν οι συνέχειες όπως αναφέρθηκε και παραπάνω.

Η καταπληκτική ιστορία του Ονούφριου

2009-09-26T14:39:00.003+03:00

Κανείς δεν ξέρει ποια μέρα ακριβώς εξαφανίστηκε ο Ονούφριος. Πρέπει να ήταν γύρω στα 16 του. Ήσυχος ήταν έτσι κι αλλιώς. Δεν μίλαγε πολύ και ούτε με πολλούς. Απαντούσε μόνο αν ήταν απολύτως απαραίτητο. Το μόνο που συνέβη ήταν ότι από κάποια μέρα και μετά, απλά, σταμάτησε να εμφανίζεται και κανένας δεν τον ξαναείδε. Η αστυνομία δεν έκανε έρευνες – και πως να κάνει αφού δεν ενημερώθηκε. Αρκετοί αναρωτήθηκαν στην αρχή τι μπορεί να του έχει συμβεί. Έγινε το σχετικό σούσουρο. Αυτό που συμβαίνει όποτε κάποιο ασυνήθιστο γεγονός ταράζει τη διαδοχή των αποδεκτών πλαισίων. Αν οι συνειδήσεις είναι από χώμα τότε την εποχή του περιστατικού της εξαφάνισής του χωμάτινη σκόνη υπήρχε στον αέρα. Σταδιακά, και όσο δεν υπήρχαν νέα, η σκόνη κατακάθιζε και μαζί της το σούσουρο γινόταν ψίθυροι μέχρι που ο Ονούφριος δεν ήταν παρά ένα μυστήριο που καταχωρήθηκε στο παρελθόν πιάνοντας ένα απειροελάχιστο τμήμα της συλλογικής μνήμης.

Δεν υπήρχαν κλαίουσες, δεν υπήρχαν πονεμένα λόγια και δακρυσμένα μάτια. Αν κάτι υπήρξε ήταν μια απορία. Στην αρχή μπορεί να είχε να κάνει με τους λόγους που ένας ήσυχος έφηβος εξαφανίστηκε αλλά σταδιακά η απορία εξελισσόταν, όπως όλα, μέχρι που έγινε μια απορία σχετική με τις τύψεις του καθενός και τι θα μπορούσε να είχε γίνει ώστε να είχε αποφευχθεί αυτό το γεγονός. Μετά και από το στάδιο της ενοχής – που όμως περισσότερο δρούσε ως υπενθύμιση στον καθένα ότι οι ρυθμοί όλων των προσωπικών ρουτινών συνέθεταν την ολοκληρωτική ρουτίνα της καθημερινής ύπαρξης – ήρθε και η φάση όπου εκούσια διαγραφόταν ο Ονούφριος από το παρελθόν των κατοίκων της μικρής πόλης. Είναι πιο εύκολο να συνεχίζεις αν διαγράψεις το κακό και το καταχωνιάσεις στα βάθη της λήθης αντί να το ανακινείς και να σου δυσκολεύει την ύπαρξη. Αυτό ακριβώς έκαναν αμυνόμενοι μπροστά στην φθαρτότητά τους οι κάτοικοι και ο Ονούφριος θάφτηκε μαζί με τις λιγοστές αναμνήσεις που είχε ο καθένας από αυτόν και παρέα με τις τύψεις από μια κοινωνία που απέβαλε ένα μέλος της – έστω και ακούσια.

Αυτή είναι η ιστορία του Ονούφριου. Καλύτερα, αυτό είναι το γεγονός που προέτρεψε πολλούς να ασχοληθούν μαζί του, κι ας ήταν για λίγο, κι ας ήταν για λόγο άσχημο. Το πέρασμα του από τη Γη δεν είχε τίποτα σπουδαιότερο. Άλλωστε ήταν μικρός όταν χάθηκε. Δεν είχε προλάβει να διατυπώσει μια φοβερή ανακάλυψη, να θεσπίσει κάποιο νέο επιστημονικό νόμο ή να δώσει το όνομά του σε ένα καινοτόμο μαθηματικό θεώρημα. Δεν είχε προλάβει να καταπιαστεί ούτε με δουλειές ή κάποια τέχνη ώστε να αφήσει το σημάδι του μέσα από ένα πίνακα ζωγραφικής, ένα λογοτεχνικό πόνημα, μια μεγάλη εφεύρεση ή ένα τέλειο γλυπτό, μια θεσπέσια μουσική σύνθεση. Ας ήταν έστω μια λειτουργική κουζίνα αν ήταν ξυλουργός, ένα μεγαλοπρεπές κτίριο με ασυνήθιστες γραμμές αν ήταν αρχιτέκτονας, ένα επισκευασμένο όχημα αν ήταν μηχανικός...τίποτα από αυτά δεν συνέβη. Η μόνη ιδιότητα του Ονούφριου ήταν να είναι 16 χρονών και να πηγαίνει σχολείο, να διαβάζει βιβλία και να περπατάει τα βράδια στα υποφωτισμένα σοκάκια που διακλαδίζονται στις γειτονιές και καταλήγουν στη δημοσιά όπως οι φλέβες και οι αρτηρίες που έχουν σα σημείο αναφοράς την καρδιά.

Ξεχάστηκε και κανείς δεν τον μνημόνευε μετά από λίγο καιρό. Η αλήθεια είναι ότι ο Ονούφριος απλά έφυγε και ξεκίνησε ένα μοναχικό ταξίδι. Αυτό κανένας δεν το έμαθε επειδή κανένας δεν τον ξαναείδε κι αν κάποιος τον είδε δεν ήταν κάποιος που θα τον γνώριζε για να του δώσει την παραμικρή σημασία. Έζησε στο δάσος και κοιμόταν στις κουφάλες των αιωνόβιων δέντρων. Έζησε στη θάλασσα και κοιμόταν στις πτυχώσεις βράχων φαγωμένων από τoν οργίλο ωκεανό και τα κύματα του που επέμεναν να παλεύουν με τις μεγάλες πέτρες παράγοντας όλο και περισσότερη άμμο. Έζησε και στην άμμο, σε ερήμους και κοιμόταν σε μοναχικά κοιλώματα του ανάγλυφου. Περιπλανώμενος και μόνος του έζησε για πολλά χρόνια έτσι. Το κορμί του αδυνάτιζε και τα γένια του μεγάλωναν. Τα ρούχα του ήταν αυτοσχέδια του και η τροφή του λίγη και δυσεύρετη. Τα μαλλιά του έφταναν να καλύπτουν τη ράχη του. Και μέσα σε όλη αυτή την ερημιά και όλη την απεραντοσύνη ο Ονούφριος ένιωθε πιο πλήρης από την εποχή που τον περιέβαλλε η ανθρώπινη συναναστροφή. Δε νοστάλγησε ποτέ κανέναν. Δεν επιθύμησε ποτέ τις παλιές ανέσεις. Δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να γυρίσει – και να ήθελε ήταν αμφίβολο αν θα κατάφερνε να βρει το δρόμο. Δεν ήξερε που είναι πια, πως λέγεται η εκάστοτε περιοχή που επιβίωνε, σε ποια χώρα να άνηκε. Ίσως σε μια άλλη εποχή αν κάποιος τον εντόπιζε και έβλεπε τον ασκητικό τρόπο ζωής του, την πραότητα στο βλέμμα του, τη γεμάτη σιγουριά ηρεμία στις κινήσεις του να μαγευόταν. Ίσως, τότε, μετά από μερικά χρόνια να αναγνωριζόταν σαν άγιος κάποιας εκκλησίας και οι άνθρωποι που πίστευαν να τον προσκυνούσαν μετά από αιώνες. Αυτά όμως είναι εικασίες για εποχές περασμένες. Τότε που οι άνθρωποι είχαν μεγαλύτερη ανάγκη να φτιάχνουν θεούς και αγίους.

Ο Ονούφριος περιπλανήθηκε συνολικά άλλα 47 χρόνια. Στα χρόνια αυτά η σκόνη είχε σκουπιστεί καλά και τίποτα δε θύμιζε σε κανένα ότι κάποτε έζησε σε εκείνη την μικρή κοινωνία ένα δεκαεξάχρονο, ευαίσθητο παιδί που αηδιασμένο από την υποκρισία και τη ματαιότητα της καθημερινής ύπαρξης αλλά και την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας με ένα συνάνθρωπο εξαφανίστηκε απροειδοποίητα. Μέχρι που σε κάποια έρημο ή κοντά σε μία θάλασσα ή σε μια απόκρημνη πλαγιά ή περιτριγυρισμένος από τη βλάστηση ενός δάσους ο Ονούφριος πέθανε ολομόναχος. Κι έκλεισε τα μάτια του με ευχαρίστηση, ένιωσε στο μυαλό του μια έξαψη ολοκληρωτικής διαύγειας και στο κορμί του μια ζεστή αίσθηση αγκαλιάς.

Antichrist

2009-09-20T01:16:00.012+03:00

Ο Burtonite με είχε προκαταβάλει αρνητικά για την ταινία. Ήταν μηδενιστικός. Περίμενα να δω μια ακόμα προσπάθεια ενός φαντασμένου σκηνοθέτη που θεωρεί εαυτόν ως ορισμό του cinema. Όπως συμβαίνει με τέτοιες ταινίες τα συμπεράσματα του καθενός ποικίλουν. Και όπως με όλες τις δημιουργίες, και παρότι μπορεί να δοθεί πλήθος ερμηνειών από κοινό και κριτικούς (υπάρχει και το κρητικό κοινό - 2 σε 1), αυτό που είχε στο μυαλό του ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να το ξέρει, τελικά, κανείς.

Ο Lars von Trier είναι "άρρωστος". Αυτό το ξέραμε. Γνωρίζεις δηλαδή ότι δεν θα πας να δεις κάτι εύκολο ή εύπεπτο. Το "Antichrist" ανήκει σε εκείνο το είδος που ή θα σου αρέσουν πολύ ή θα μισήσεις. Εμένα μου άρεσε. Πέρα από τις σκηνές ωμότητας και τους ακραίους χαρακτήρες - ειδικά εκείνον της Charlotte Gainsbourg - το έργο βρίθει από συμβολισμούς. Προφανώς, η μανία που έχω με τα σύμβολα με κάνει προκατειλημμένο όπως και η αδυναμία μου σε mind - fucking ταινίες.

Σε ένα βαθμό η απόδοση συμβόλων ίσως να είναι και υπερβολική αν και δεν το νομίζω. Ενδεχομένως ο σκηνοθέτης να έχει διαφορετικές ερμηνείες αλλά άσχετα με αυτό αν μπει κανείς στο τριπάκι να ερμηνεύσει τι είδε θα κάψει μερικές δεκάδες κύτταρα. Κάτι που σημαίνει ότι ο "Αντίχριστος" δε βλέπεται με ποπκόρν και ντορίτος με λιωμένο τσένταρ - υπάρχει και το ενδεχόμενο ο θεατής να σιχαθεί άλλωστε αν είναι λίγο...soft. Αντίθετα, απαιτεί την προσοχή. Και την κερδίζει - σ' αρέσει, δε σ' αρέσει.

Η ταινία πραγματεύεται κατά βάση τη σκοτεινή μας φύση. Η φαινομενικά ψυχοπαθής πρωταγωνίστρια, έχει ανάγκη να της δίνεται προσοχή. Φοβάται την πιθανότητα να απομείνει μόνη. Αυτό την οδηγεί σε ακρότητες συνειδητοποιώντας ότι ο άντρας της είναι απόμακρος. Ακρότητες που σοκάρουν στην πορεία αλλά ο σκοπός είναι να δείξουν ακριβώς αυτή τη σκοτεινή δύναμη που επηρεάζει τις επιλογές μας ενάντια σε κάθε ηθικό κανόνα και αποδεκτά πρότυπα. Από την άλλη, ο Willem Dafoe είναι ο λογικός της υπόθεσης, ο καλός, ο politically correct. Που όμως σταδιακά απορροφάται από τη σκοτεινή φύση των όλων και φτάνει στα άκρα με τη σειρά του. Το κακό είναι παντού, σου λέει. Είναι στη φύση την ίδια. Είναι στα ζώα που δεν μπορούν να αποχωριστούν τους νεκρούς απογόνους τους, σε εκείνα που πληγώνουν τα παιδιά τους, σε εκείνα που δεν υπολογίζουν τίποτα στην απόγνωση τους, στα βελανίδια που νεκρά πέφτουν στο χώμα που τα πνίγει, στις βδέλλες που πίνουν το αίμα και, τελικά, στο κακό που φωλιάζει μέσα στον καθένα.

Πόνος, θλίψη, απόγνωση - αυτό είναι το τρίπτυχο που βασίζεται η ταινία και οι μοχλοί που βάζουν σε κίνηση τα πιο μαύρα γρανάζια της ύπαρξης. Σε κάποιους, οι αναφορές στην άθλια γυναικεία φύση μπορεί να φανούν φαλλοκρατικές ιδεοληψίες. Η αναφορά στο κυνήγι μαγισσών, η παραδοχή από την πρωταγωνίστρια ότι σε πολλές περιπτώσεις η πυρά άξιζε σε πολλές εξηγούνται από τις τύψεις της στη συνειδητοποίηση αλλά και στην πρότερη αίσθηση του κακού που προξενεί ακόμα και χωρίς να φαίνεται ικανή να το αντιληφθεί. Όμως, τελικά, είναι ένας τρόπος να δείξει ότι το κακό πάντα υπήρχε, είναι μια διαχρονική σταθερά στην πορεία του γένους - του ανθρώπου ως κομμάτι μιας φύσης η οποία είναι ικανή και για το όμορφο και για το άσχημο, και για τη ζωή και για το θάνατο, και για το καλό και για το κακό. Όλο αυτό επεκτείνεται μέχρι και τη σημερινή εποχή, στην ουσία του απαράλλαχτο και στην εικόνα του αντί για καύση και πυρά έχει xanax και ψυχοπάθεια.

Συμβολισμοί κι άλλοι. Η Εδέμ, ο Αδάμ και η Εύα, το πρώτο αμάρτημα, η υποταγή της λογικής στη σαρκική απόλαυση - το φίδι. Η αίσθηση ότι η ηδονή πρέπει να τιμωρείται γιατί είναι βλασφημία ειδικά όταν παροπλίζει την κοινή λογική - η σύνδεσή της με τη φύση αφού τότε ο άνθρωπος γίνεται ζώο καθώς υποδουλώνεται σε ενορμήσεις που αναιρούν τη νοητική λειτουργία και επεξεργασία. Τα τρία ζώα / οι τρεις ζητιάνοι, προάγγελοι θανάτου. Το ψηλό γρασίδι που σε τυλίγει - που σε κάνει ένα με τη φύση την ίδια, την κακή δική σου φύση.

Και τελικά, ο Αντίχριστος, που δεν είναι ένας αλλά κομμάτι από καθετί. Μια έννοια, μια δύναμη, το αντίπαλο δέος. Στην ταινία πάει πακέτο με μια καταπληκτική ερμηνεία από την Gainsbourg, τρομερή φωτογραφία και μερικές σκηνές που θα σου μείνουν στο μυαλό. Στην πραγματικότητα, απλά, ρίξε μια ματιά γύρω σου και θα τον δεις.

Ασκήσεις ισορροπίας...

2009-09-10T23:18:00.003+03:00

…ανάμεσα στη ρουτίνα και στο όνειρο. Ω, έχεις μεγαλώσει και όλα τα ωραία και υψηλά τα νιώθεις με τον καιρό να σβήνουν από μέσα σου – να φωλιάζουν σε μέρη σου ανήλιαγα αναζητώντας τα ερεθίσματα για να σου θυμίζουν – όλο και πιο σπάνια, όλο και πιο λίγο – πως είσαι ζωντανός κι αυτό είναι που σε κρατάει, η γλυκιά προσμονή της φανέρωσης τους.

Νύχτωσε. Κι άλλο. Περισσότερο. Είσαι μόνος σου και κάνεις σκέψεις που τις ντύνει το άγχος και τις ορίζει το πρόγραμμα. Αριθμοί, κωδικοί, σύμβολα, όλα μαζί να φτιάχνουν το δικό σου, ξεχωριστό, μοναδικό μείγμα. Η ώρα περνάει κι εσύ εκεί καθηλωμένος σε μια οθόνη να ψάχνεις για λύσεις, να βρίσκεις απαντήσεις, να αναθεωρείς. Το κεφάλι βαραίνει, τα μάτια τσούζουν, τα χέρια σαπίζουν, η ψυχή παραιτείται, καταλαγιάζει, κάνει χώρο στην ανάγκη. Εξαντλείσαι, το πρωί έχεις άλλα 5 πράγματα να κάνεις. Για τώρα δεν έχει μείνει τίποτα άλλο να δεις, τίποτα να σκεφτείς. Πήγε 4 πάλι. Η νύχτα βαθιά, καθολική. Η ησυχία της έρχεται να τιμωρήσει τα βλάσφημα όντα της μέρας. Νυστάζεις πια. Το κεφάλι ασήκωτο, τα μάτια κλειστά, τα χέρια παράλυτα.

Σβήνεις τις συσκευές, σβήνεις τα φώτα. Κατευθύνεσαι στο υπνοδωμάτιο – κοίτα, το δωμάτιο του ύπνου, όχι η κρεβατοκάμαρα, όχι το κρεβάτι αλλά το δωμάτιο του ύπνου. Η πόρτα του κλειστή. Σα να την ανοίγεις και να μπαίνεις σε άλλο κόσμο. Δεν είναι έτσι. Παίρνεις τα νούμερα, τους συνδυασμούς, τα σύμβολα και μαζί με αυτά τα άγχη, την καθημερινότητα μαζί σου και πας να κλείσεις τα μάτια σου ξέροντας ότι αυτά θα σε βάλουν για ύπνο.

Ανοίγεις την πόρτα. Προσεχτικά. Δεν είσαι μόνος σου. Εκείνη κοιμάται από ώρα. Μην την ενοχλήσεις, κάνε ησυχία. Μπορείς γιατί ξέρεις το χώρο, προσανατολίζεσαι. Θα σταθείς μπροστά από το κρεβάτι, θα γλιστρήσεις προς τη δεξιά μεριά όπως το κοιτάς και απλά θα ξαπλώσεις όσο πιο ανάλαφρα μπορείς.

Την έχει σκεπάσει ένα μπλε ταβάνι, την περιτριγυρίζουν 3 γαλάζιοι τοίχοι και ένας χρυσαφένιος πίσω από το προσκεφάλι της – ιδέα της άνοιξης αυτή. Πορτοκαλί σεντόνια την τυλίγουν. Τα μάτια συνηθίζουν στο σκοτάδι μα δεν μπορείς να δεις τίποτα περισσότερο από μια μορφή να αχνοφαίνεται λίγο πιο σκούρα μέσα του. Είναι ακίνητη, ήρεμη. Έφτασες στη μεριά σου, ακουμπάς με τα χέρια σου – μα, τι κάνει, αλήθεια; Κοιμάται στα δεξιά, στη μεριά σου. Έχει πάρει το χώρο σου. Χαμογελάς μόνος μέσα στη νύχτα. Σκέφτεσαι: «Με αναζητούσε στον ύπνο της». Κι όσο δε σε έβρισκε, τόσο πιο δεξιά ερχόταν, μέχρι που έκανε κατάληψη της θέσης σου στο κρεβάτι. Ήσυχα τώρα, πρέπει να περάσεις το κορμί σου από πάνω της. Απόψε θα κοιμηθείς στη μεριά της.

Άκουσες ένα στεναγμό. Ένιωσες τη ζεστασιά του κορμιού της. Γύρισε προς τη μεριά σου. Ξαπλώνεις, βολεύεσαι. Με τον ίδιο τρόπο όπως κάθε φορά – πλακώνοντας το ένα σου χέρι σαν μαξιλάρι σε πλάγια θέση. Το χέρι της τυλίγεται στο στήθος σου ασυναίσθητα, δεν έχει ξυπνήσει. Κάτι ψελλίζει, καθώς είναι σε μια κατάσταση ονειρώδη – ακατανόητο, λίγο παραμιλητό, λίγη επιθυμία, λίγο όνειρο, λίγη προσμονή. Αυτά είχαν οι ακατάληπτες λέξεις που έφτιαξε. Τυλίγεις την παλάμη σου στη δική της. Κλείνεις τα μάτια και νιώθεις μέσα στο σκοτάδι πως εκείνα τα ωραία και τα υψηλά βγήκαν για λίγο στον ήλιο. Δε χρειάζεται πολλά για να γίνει αισθητό αυτό που λέμε αγάπη. Μόνο μερικές καλά συγχρονισμένες στιγμές.
Κι ας είναι νύχτα,
κι ας έχει ησυχία,
κι ας είσαι μόνο εσύ ξύπνιος ακόμα.

Τα ίδια...

2009-08-23T23:54:00.003+03:00

1) Σιγά-σιγά δε θα υπάρχουν άλλα δάση για να καίμε.Τότε θα είμαστε απολύτως δικαιολογημένοι που θα βλέπουμε το δέντρο και θα χάνουμε το δάσος. Γιατί ποιος θα μας πει κοντόφθαλμους αν δεν υπάρχει τίποτα να δεις στον ορίζοντα;Θερίζουμε ότι σπέρνουμε μα σπέρνοντας σκατά μόνο σκατά θα πάρουμε για αντάλλαγμα. Και θα τα πάρουμε πίσω σε μεγάλες δόσεις, ανθισμένα και κατάμαυρα. Αρκετά για να μας πνίξουν. (1/7/2007)

2) Πουλάει το αίμα, πάντα πουλούσε. Πουλάει και ο τρόμος. Και ο πανικός βολεύει όταν πρέπει να αποπροσανατολιστεί ο λαός. Κι ο κάθε κοντόφθαλμος σκατόψυχος κατηγορεί. Ο νεοδημοκράτης θα πει ότι τις φωτιές τις βάζουν οι τσάτσοι του Λαλιώτη, ο πασόκος ότι η δεξιά καταστρέφει τον τόπο, ο αριστερός θα πει ότι ο δικομματισμός τα κάνει όλα και οι ακροδεξιοί θα βγουν στη γύρα να κάψουν τους αντιφρονούντες. Της πλάκας είστε όλοι και πιο πολύ τα κομματόσκυλα που σας υπηρετούν, οι φρουροί που σας συντηρούν. Σας χορτάσαμε όλους γιατί όλοι είστε πουλημένοι. Χορτάσαμε και τα αρρωστάκια που σας στηρίζουν, που μεταδίδουν τη βλακεία σας σα μεταδοτική νόσο. Δε σας έχουμε ανάγκη αν είστε έτσι. Να κάνετε εκλογές μόνοι σας, να αλληλοψηφιστείτε. Ποτέ δεν υπήρξα κομματικοποιημένος οπότε γιατί να έρθω να σας ψηφίσω; Σε αυτή τη χώρα, χρόνια τώρα, δεν ψηφίζουμε πολιτική δράση ούτε ιδεώδη, ψηφίζουμε κόμματα. Αυτή είναι η σύγχρονη ελληνική δημοκρατία. Ή μάλλον δεν είναι καν δημοκρατία – είναι βλασφημία να λέμε ότι έτσι είναι η δημοκρατία.

Αλλά κι εμείς, οι bloggers, οι «αδέσμευτοι» τα ίδια σκατά είμαστε. Ανεβάζουμε posts λες και κάνουμε διαγωνισμό ανάλογο με αυτό των καναλιών. Ποιος θα βγάλει περισσότερη θλίψη, αγανάκτηση ή οργή· έτσι για να πούμε ότι κάτι κάναμε, ότι συνεισφέραμε με λίγα ηλεκτρονικά δάκρυα στον εθνικό θρήνο. Θα περάσουν και οι φωτιές, θα ξεχαστεί και αυτό το θέμα…μέχρι το επόμενο. Η βραχεία μνήμη μας θα κάνει τη δουλειά της προς όφελος της μακράς μας ύπνωσης. Κι αυτή η ύπνωση είναι η μεγαλύτερη καταστροφή μας γιατί θα γεννά καταστροφές ή θα αποδέχεται τις καταστροφές που θα μας έρχονται με την ίδια απάθεια όπως πάντα. Panem et circenses για αχόρταγες, αιμοβόρες υπάρξεις. Να η καταστροφή.

Η πρώτη έννοια της λέξης «καταστροφή» δεν είχε καμία σχέση με τη σημερινή. Στα ομηρικά χρόνια σήμαινε τη σταδιακή επαναφορά της παλλόμενης χορδής έγχορδου μουσικού οργάνου σε θέση ακινησίας όπου και το όργανο σταματά να ηχεί. Εκεί που η χορδή ισορροπεί σε μια στασιμότητα. Τι είναι μια χορδή που δεν μπορεί να παράγει μουσική; Τι είναι ένα κράτος που φυτοζωεί; Τι είναι οι πολίτες που αδρανούν; (27/8/2007)

Διακοπή για διακοπές!

2009-07-26T02:44:00.002+03:00

Να φύγετε! Να πάτε αλλού!

2009-07-20T06:49:00.004+03:00

Κάποιες φορές, η καθημερινότητα όσο κι αν προσπαθείς συστηματικά να αποφεύγεις να την κοιτάς κατάματα απλά δε σε αφήνει να την αφήσεις ασχολίαστη. Ακόμα και μέσα από τα γραπτά του καθενός οι επιρροές της είναι εμφανείς. Αυτή η μιζέρια και η θλίψη που αποπνέει είναι διάχυτη ακόμα και σε κείμενα που ουδεμία σχέση έχουν, φαινομενικά, με την πραγματικότητα σε επίπεδο πολιτικής, οικονομίας, κρίσης θεσμών και αξιών.

Μετά από καιρό καταπιάνομαι με ένα θέμα που δε θέλω να γράφω σχετικά σε αυτήν την απομακρυσμένη γωνιά του παγκόσμιου ιστού: Η πολιτική στην Ελλάδα. Αφορμή μου δίνει η τακτική του οικονομικού επιτελείου της Νέας Δημοκρατίας για επιβολή πληθώρας νέων φόρων ώστε να αντιμετωπιστούν τα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας τα οποία και παραμένουν διαχρονικές “αξίες” όσο Ευρωπαίοι και να γίνουμε, όσο δυτικοί κι αν νομίζουμε ότι εξελισσόμαστε, όσες Ολυμπιάδες και events να διοργανώσουμε καμαρώνοντας για το αθάνατο ελληνικό πνεύμα – το οποίο είναι μεν αθάνατο αλλά οι νεοέλληνες το έχουμε κηδέψει προ πολλού δε!

Δεν με ενδιαφέρει αν οι φόροι που επιβάλλονται καθημερινά με ρυθμό πολυβόλου είναι δίκαιοι ή όχι ή αν εφαρμόζονται σε άλλες χώρες της Ευρώπης ή μη. Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι έχουμε μια κυβέρνηση η οποία αδυνατώντας να ελέγξει τις δημόσιες δαπάνες, την κρατική σπατάλη, τις μίζες, τα ρουσφέτια, τα σκάνδαλα, την παραοικονομία και τη διαφθορά σε όλους τους τομείς ώστε να γίνει αποτελεσματική και να περιορίσει την κακοδιαχείριση του δημοσίου χρήματος αυξάνοντας και την αξιοπιστία της, καταφεύγει σε εύκολες λύσεις όπως η επιβολή φοροεισπρακτικών μέτρων και ο επιπλέον δανεισμός μέσω συνεχόμενων εκδόσεων ομολόγων. Όλα αυτά σε μια εποχή που οι πολίτες ούτως ή άλλως ζορίζονται για να τα βγάλουν πέρα και με δυσκολία καταφέρνουν να εξασφαλίσουν ένα ανεκτό επίπεδο ζωής και διαβίωσης.

Για να ξαναπάρει μπροστά η οικονομία μετά από μια κρίση οικονομικού επιπέδου χρειάζεται καταρχήν η αύξηση του διαθέσιμου προς κατανάλωση εισοδήματος. Με αυτόν τον τρόπο ανεβαίνει η αγοραστική δύναμη του καθενός και τα γρανάζια τίθενται σε λειτουργία. Αύξηση της ζήτησης συνεπάγεται αύξηση της παραγωγής οπότε σιγά σιγά επιχειρήσεις που σήμερα φυτοζωούν αρχίζουν να δραστηριοποιούνται ξανά. Κερδοφόρες επιχειρήσεις αποδίδουν στο κράτος μεγαλύτερα ποσά ως φορολόγηση αλλά, το σημαντικότερο, έχουν χρήματα για επενδύσεις, ανάπτυξη και, ακολούθως, για τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Με αυτόν τον τρόπο οι σημερινοί άνεργοι είναι οι αυριανοί εργαζόμενοι και καταναλωτές δίνοντας εκ νέου κίνηση στα γρανάζια. Αυτά όμως φαίνονται πολύ απλά για να είναι αληθινά. Είναι. Θα πρέπει να εξεταστούν και άλλοι παράγοντες για να διαπιστωθεί αν είναι εφικτή μια τέτοια στροφή όπως δημογραφικοί αφού η Ελλάδα γερνάει και τα ασφαλιστικά ταμεία βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης αδυνατώντας να καλύψουν τις πληρωμές τους από τις εισφορές τους. Αλλά, ακόμα κι αυτό, το δημογραφικό πρόβλημα, θα μπορούσε να βελτιωθεί αν τα ζευγάρια είχαν παραπάνω χρήματα ώστε να σκέφτονταν σοβαρά το να αραδιάσουν κάνα κουτσούβελο παραπάνω. Σαφώς όχι να επιλυθεί μιας και όταν αναγκάζονται να δουλεύουν και οι δύο δε μένει χρόνος για δημιουργία μεγάλης οικογένειας αλλά ξεφεύγω τώρα.

Τι κάνει λοιπόν η κυβέρνησή μας; Όπως, δυστυχώς, συμβαίνει με κάθε κυβέρνηση που εξασφαλίζει δεύτερη τετραετία (θυμηθείτε τη δεύτερη τετραετία των κυβερνήσεων Σημίτη) αδυνατεί να ελέγξει την κατάσταση και μπροστά στο φάσμα της αποτυχίας το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ωθεί τα στελέχη της να αρπάξουν όσα παραπάνω μπορούν όσο έχουν τη δύναμη ενώ, από την άλλη, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος πια, προχωρά σε πολιτικές που στη λογική της “βάζουν το μαχαίρι στο κόκκαλο” (αυτό το κόκκαλο, εν τω μεταξύ, πολύ ανθεκτικό μας προέκυψε – τόσα χρόνια ,μαχαιρώνεται ανηλεώς αλλά δεν μασάει...).

Το οικονομικό επιτελείο του Αλογοσκούφη στο σχέδιο προϋπολογισμού που είχε καταθέσει για ψήφιση πέρυσι αναφορικά με το 2009 προέβλεπε δανεισμό που δε θα υπερέβαινε τα 50 δις ευρώ. Σήμερα, στα μισά της χρονιάς, πλησιάζουμε ήδη τα 60 και το κοντέρ γράφει. Αυτό το ποσό είναι αναγκαίο για την αποπληρωμή των τόκων από δάνεια που έχουμε πάρει στο παρελθόν. Από την άλλη φαίνεται πως μέσω φορολόγησης (με ταρίφα 10%) προσπαθεί το τωρινό επιτελείο του Παπαθανασίου να μαζέψει ό,τι μπορεί. Αλλά, πια, αυτοί το έχουν παρακάνει και αυτό που προκύπτει είναι ανικανότητα, έλλειψη οράματος και προοπτικής, προχειρότητα και ευκαιριακή αντιμετώπιση. Ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι αυτό που έγινε πρόσφατα με τον ΟΠΑΠ.

Ο ΟΠΑΠ που είναι κατά 34% υπό κρατικό έλεγχο αποτελεί μια τεράστια πηγή εσόδων για το κράτος ειδικά όσο δεν άρεται το μονοπώλιο του στον τομέα των τυχερών παιχνιδιών. Το κράτος, λοιπόν, ως μέτοχος του 34% εισπράττει κάθε χρόνο τα μερίσματα που αντιστοιχούν σε αυτό το ποσοστό. Βγαίνει τις προάλλες και ανακοινώνει σχέδιο φορολόγησης του 10% (είπαμε, είναι η ταρίφα αυτή) του κεφαλαίου που θα παίζει ο κυρ-Μήτσος στο πρακτορείο του κυρ-Γιάννη. Παίζει, ας πούμε ο κυρ-Μήτσος 100 ευρώ και κερδίζει 50. Έρχεται το κράτος και του λέει: “100+50=150. Θα σου πάρω το 10 %, δηλαδή 15 ευρώ.” Του παίρνει δηλαδή και 5 ευρώ από τα κέρδη και 10 από τα λεφτά που έπαιξε λες και αν δεν κέρδιζε ο κυρ-Μήτσος το κράτος θα τον αποζημίωνε. Φυσικά, αυτή η βλακεία έφερε απεργιακές κινητοποιήσεις από τους πράκτορες βλέποντας την προοπτική τα έσοδα τους να μειωθούν αφού όλο και περισσότερος κόσμος δε θα θέλει, όσο άρρωστος κι αν είναι με τον τζόγο, να παίξει το παιχνίδι με τέτοιους όρους κι ενώ πια έχει εναλλακτικές (διαδικτυακό στοίχημα). Το κράτος υποχώρησε και είπε να φορολογήσει το 10% επί των κερδών μόνο. Να παίρνει από τον κυρ-Μήτσο μόνο 5 ευρώ δηλαδή και τα πράγματα ηρέμησαν.

Στο μεταξύ όμως η μετοχή του ΟΠΑΠ (όπου, θυμίζω, το κράτος είναι με 34% μέτοχος!) στην είδηση της πρόθεσης της κυβέρνησης σημείωσε απανωτές βουτιές φτάνοντας στα χαμηλότερα επίπεδα της τελευταίας πενταετίας. Η κεφαλαιοποίησή του (η αξία όλων των μετοχών δηλαδή) έπεσε από 7 δις ευρώ κάτω από τα 5.5 δις. 1.5 δις ευρώ ζημιά δηλαδή. Βέβαια, μια τέτοια κίνηση φορολόγησης θα έβλαπτε και την μελλοντική κερδοφορία του οργανισμού και το κράτος θα εισέπραττε όλο και μικρότερα ποσά υπό μορφή μερίσματος (είπαμε είναι μέτοχος του 34% - το λέω συχνά γιατί μάλλον το ξέχασαν στην κυβέρνηση)

Από τη μία δηλαδή επιβάλει ένα φόρο ο οποίος μειώνει τα πιθανά κέρδη του παίκτη ενώ, από την άλλη, και αυτό είναι για να τραβάει κανείς τα μαλλιά του, μειώνει τα έσοδα του ίδιου του κράτους από έναν κερδοφόρο οργανισμό (όπου το ίδιο είναι μέτοχος κτλ...). Μ' ένα σμπάρο δύο βλάκειες δηλαδή. Προσοχή, δεν εξετάζω, επαναλαμβάνω, αν ορθώς φορολογείται ο τζόγος ή όχι, αν κακώς η μισή Ελλάδα περιμένει να πλουτίσει παίζοντας ΚΙΝΟ, Τζόκερ και Στοίχημα. Εξετάζω τη χρονική στιγμή που επιλέχθηκε και αδυνατώ να εξηγήσω τόση προχειρότητα, ευκαιριακή επιδίωξη εισπράξεων, ενδεχομένως ανικανότητα έως και ηλιθιότητα θα μπορούσε να πει κανείς.

Φόροι, φόροι, υμιυπαίθριοι, φόροι, 10%, λάθη στα Ε9, κακοδιαχείριση, φόροι, Siemens, σπατάλες, φόροι, Βατοπέδι (ή Βατοπαίδι – ποια είναι, τελικά, η σωστή γραφή;), φόροι, ανεργία, φόροι, φόροι, φόροι......Γι' αυτό λέω: Να φύγετε! Να πάτε άλλου! Αν και φοβάμαι ότι εσείς είτε φοράτε πράσινα χαμόγελα είτε γαλάζια σακάκια τα ίδια θα κάνετε όπως τόσα χρόνια. Μάλλον η λύση είναι άλλη:

Να φύγουμε! Να πάμε αλλού!

Masqué

2009-07-01T06:13:00.002+03:00

Αντικειμενικά ήταν όμορφος. Αυτό το παραδεχόταν ο καθένας. Αντικειμενικά ήταν απελπισμένη. Αυτό μπορούσε να το διακρίνει ο καθένας. Και στις δύο περιπτώσεις αρκούσε ένα βλέμμα. Στην πρώτη, το βλέμμα ερχόταν σε επαφή με κάτι απτό - ένα σουλούπι ελκυστικό. Στη δεύτερη ερχόταν σε επαφή με κάτι υπεραισθητό – μια αύρα μελαγχολίας μαζί με απομόνωση, απογοήτευση και ξεπεσμό.

Αντικειμενικά ήταν γοητευτική. Αυτό το διέκρινε ο καθένας. Αντικειμενικά ήταν δυστυχισμένος. Αυτό το παραδεχόταν ακόμα και ο ίδιος. Και στις δύο περιπτώσεις αρκούσε μια κουβέντα. Στην πρώτη, θα απαντούσε μια φωνή που έφτανε για να καυλώσει και τον πιο δύσπιστο. Στη δεύτερη θα ακουγόταν μια φράση με στοιχεία από παραίτηση, υποβάθμιση και απαξίωση.

Κατά γενική ομολογία το βράδυ ήταν βαρετό. Ο καπνός ήταν πολύς όπως συνήθως. Τα χρώματα είχαν το μουντό γκρι ενός film noir. Η μουσική ήταν ανάλογη. Οι μουσικοί έδειχναν συγκεντρωμένοι. Τα ποτά ήταν αργόπιοτα. Μία εσάνς καθαρού οινοπνεύματος είχε εμποτιστεί στον αέρα και μπλεκόταν με τις μυρωδιές από πολλές διαφορετικές μάρκες τσιγάρων.

Λογικό ήταν να μιλήσουν -αν και δεν είπαν πολλά. Αναμενόμενο να θέλουν να φύγουν νωρίτερα απ' ότι υπολόγιζαν όταν ντύνονταν για να βγουν – αν και ενδόμυχα αυτό ήθελαν. Απαραίτητο ήταν να φανεί πως κανείς δεν είχε ανάγκη κανέναν – αν και κανείς δεν μπορούσε να ζει μόνο με τον εαυτό του.

Στο δρόμο δεν είπαν τίποτα. Ούτε ήρθαν σε οποιαδήποτε σωματική επαφή. Η απουσία κάθε είδους αποδεκτής τελετουργίας, η αποφυγή κλισέ που πάντα λέγονται σε αυτές τις περιπτώσεις για να απενοχοποιήσουν το κλίμα ήταν εσκεμμένη και κοινή τους επιδίωξη, η σιωπή δεν ήταν από αμηχανία αλλά από αποφασιστικότητα. Η προσπάθεια να μην υπάρχει καμία έκθεση γνωρισμάτων, προσωπικοτήτων, χαρακτηριστικών κρίθηκε επιτυχημένη εκατέρωθεν.

Αφέθηκε. Πρώτα την έγδυσε. Μετά του ξεκούμπωσε το παντελόνι. Δεν ήθελε να τον γλείψει αλλά το έκανε για να μην τη θεωρήσει βαρετή. Δεν ήθελε να κάνει τίποτα άλλο εκτός από το να την πηδήξει αλλά πρώτα ασχολήθηκε με το πίσω μέρος του λαιμού της, με την πλάτη της και τους μηρούς της για να μην τον θεωρήσει λιγούρη. Ήθελε να τον φιλήσει στο στόμα αλλά δεν το έκανε για να μην πιστέψει πως της έλειπε η επαφή. Δεν ξέρει πως του ήρθε και έχωσε τη γλώσσα του στο στόμα της – δεν ήθελε να δημιουργήσει καμία υποψία δέσμευσης ή προοπτική επανάληψης. Ήθελε να χύσει αλλά όσο περνούσε η ώρα ένιωθε όλο και πιο αταίριαστη σε αυτή την εικόνα. Ήθελε να χύσει πάνω της αλλά όσο περνούσε η ώρα διαισθανόταν πως θα ήταν αταίριαστο – γιατί;

Οι ματιές απόφευγαν να συναντηθούν όπως σε έναν αποχωρισμό αγαπημένου που αποφεύγεις να κοιτάξεις πίσω ή κοιτάς όταν ο άλλος δεν κοιτά. Τα ρούχα ξαναφορέθηκαν. Τα σκαλιά, 22 στον αριθμό, οδηγούσαν τώρα χαμηλότερα. Η πόρτα του δωματίου έκλεισε πίσω τους, η πόρτα της εξόδου άνοιξε μπροστά τους. Ο ένας πήγε αριστερά, η μία πήγε δεξιά. Δεν θα ξανασυναντηθούν ποτέ. Ο ένας παλεύει με τη δυστυχία του, η μία με την απελπισία της. Και οι δύο έπρεπε να είναι λιγότερο δειλοί και περισσότερο ειλικρινείς. Αντικειμενικά. Ξημέρωνε. Μετά από ένα βιαστικό ύπνο θα ντύνονταν και οι δύο με το προσωπείο της καθημερινότητας τους.

Πότε;

2009-06-25T04:29:00.000+03:00

Αναπαραστάσεις.
Τα κύτταρα ενός ζωτικού οργάνου.
Τα ζωτικά όργανα ενός ανθρώπου.
Οι άνθρωποι ενός κόσμου.
Οι κόσμοι ενός γαλαξία.
Ο γαλαξίας ενός σύμπαντος.
Τα σύμπαντα της απεραντοσύνης.
Εσύ!
Που στέκεσαι εσύ;

Ο χρόνος. Τον μετράμε. Τον μετράμε;

Σήμερα το πρωί ήμουν παιδί. Ήμουν εκείνο το κοκαλιάρικο αγοράκι με τα μαλλιά που έπεφταν στα ματιά του. Μάθαινα να κολυμπάω στη θάλασσα και γελούσα με όλη μου τη ψυχή. Με κρατούσαν δύο χέρια. Ένα στην κοιλιά, ένα στο στήθος. Φορούσα ένα μπλε μαγιό. Από τότε αγαπάω την αίσθηση της αλμύρας στα χείλη μου.

Σήμερα το μεσημέρι πήγα πρώτη φορά σχολείο. Δεν ήθελα. Φώναζα. Τα άλλα παιδάκια ήταν στην αίθουσα. Ήμουν έξω και ήρθε μία δασκάλα - δε θυμάμαι ούτε το όνομά της ούτε τη μορφή της. Θυμάμαι ότι μου χάρισε ένα ψαλίδι και μαρκαδόρους. Θυμάμαι ότι μου χαμογέλασε και τελικά με έπεισε να μπω.
Μετά από ένα τέταρτο θα παρακολουθούσα τα μαθήματα 6 τάξεων. Λίγο πριν το Γυμνάσιο κλώτσησα ένα θρανίο επειδή μια άλλη δασκάλα μου πήρε το βιβλίο μου - την θυμάμαι, Κατερίνα την έλεγαν. Ούρλιαξα, πέταξα την καρέκλα πίσω, έβαλα την τσάντα στον ώμο και έφυγα από την τάξη. Η κυρία Κατερίνα με ακολούθησε μέχρι το σπίτι, ανέβηκε πάνω και με ηρέμησε. Μεγάλη σκηνή.
Μετά από μισή ώρα ο πατέρας μου θα μου φώναζε επειδή έβγαζα μέσο όρο κάτω από 18 στην τρίτη Γυμνασίου. Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή. 40 λεπτά μετά, στην πρώτη λυκείου θα έβγαζα 15 και στη δευτέρα 13. Κι αφού τον ταλαιπώρησα είπα να βγάλω 18 στην τρίτη για να ηρεμήσει.

Σήμερα το απόγευμα γνώρισα το γυναικείο κορμί. Με τρόπο που δεν είχα σκεφτεί. Η γιαγιά μου ήταν στο διπλανό δωμάτιο. Μας χώριζε μια μεσόπορτα. Μετά το γνώρισα σε άλλη μορφή, μετά σε άλλη. Το κοκαλιάρικο αγόρι μεγάλωσε. Ήταν 1.85 και μόλις 70 κιλά. Σταμάτησε να ψηλώνει, άρχισε να "δένει". Μετά βγήκε έξω, μέθυσε, ανέβηκε στο καπό ενός περιπολικού, βούτηξε σε παγωμένη θάλασσα, έκανε καταχρήσεις γιατί ότι του άρεσε το έκανε πολύ μέχρι να το βαρεθεί και να βρει το επόμενο αρεστό.

Σήμερα το βραδάκι ηρέμησα. Δούλεψα για πρώτη φορά. Συμφιλιώθηκα με αυτούς που κατηγορούσα. Παθιαζόμουν αλλά πια είχα συναίσθηση της υπερβολής. Εικόνες, εμπειρίες. Πάντα λιγότερες από αυτές που θα ήθελα. Πάντα περισσότερες από αυτές που θα ήταν αν τα πράγματα ήταν αλλιώς.

Ο παππούς μου, ο Σωτηράκης, η Φωτεινή, η μητέρα μου, η κηδεία, τα βαφτίσια, το χτύπημα, το φιλί, ο αμμόλοφος, το γέλιο, τα δάκρυα, αστραπές, βιβλία, τραγούδια, γούστα, ρούχα, γύμνια, ενοχές, λάθη, λάθη, έμπνευση, εξέλιξη, βάλτος, φωτογραφίες, κλεμμένες στιγμές, ταξίδια, γραφές, διαγραφές, λαμπερές επιγραφές μπροστά και ένας ωκεανός από συναισθήματα, αγωνίες, χαρές, εκπλήξεις στα σκοτεινά δρομάκια της περιπλάνησης στο μοναδικό ταξίδι.

Αύριο το πρώι μπορεί όλα να μην είναι.
Τα κύτταρα αναπλάθονται.
Οι άνθρωποι αναπαράγωνται.
Οι κόσμοι εξελίσσονται.
Οι γαλαξίες κινούνται.
Τα σύμπαντα συστέλλονται και διαστέλλονται.

Κι εμείς νομίζουμε ότι μπορούμε να μετράμε το χρόνο.
Απομακρύνσου, αποτραβήξου, δεν είσαι παρά το πάτημα ενός πλήκτρου στο ατέλειωτο βιβλίο της γραφομηχανής της αιωνιότητας. Δεν είμαι παρά ένα βλεφάρισμα. Όταν ανοίξεις τα μάτια σου θα έχω εξαφανιστεί. Δεν ξέρεις που ήσουν πριν, δεν ξέρω που θα πάω μετά. Εδώ είναι όλα. Τώρα.

Τώρα.
Τώρα.
Και τώρα.
Αν το επαναλάβεις πολλές φορές η λέξη θα σου φανεί ανούσια. Η αδράνεια παράγει αδράνεια. Μην το σκέφτεσαι άλλο. Πες το μία φόρα και ξεκίνα. Τώρα.

Σκυλίσια νύχτα

2009-06-21T04:31:00.000+03:00

4:04, ξημερώματα Κυριακής. Ξημερώματα της πρώτης μέρας του καλοκαιριού. Καλοκαίρι - καλός καιρός δηλαδή. 35 βαθμοί και σώμα που αγωνίζεται να διατηρηθεί δροσερό. Αυτός είναι ο καλός καιρός; Περιττή γκρίνια. Κάθε καλοκαίρι έτσι είναι. Αϋπνίες. Φταίει ο καλός καιρός. Μυαλό γεμάτο σκέψεις. Δίπλα μου παρατημένες σημειώσεις. Εμπρός μου μια οθόνη υπολογιστή. Κάθομαι σε μια καρέκλα σκηνοθέτη. Έξω ο Άγιος Παντελεήμονας. Ειρωνεία ε; Η κοιτίδα των μεταναστών όπως βαφτίστηκε από τα ΜΜΕ να λέγεται Παντελεήμονας. Αυτός που ελεεί τους πάντες. Σκέψεις. Πολλές. Δεν μπορώ να τις γράψω γρήγορα. Γράφω προσεκτικά. Χωρίς να κάνω θόρυβο πιέζοντας τα πλήκτρα. Είναι στο άλλο δωμάτιο και κοιμάται. Φοράει μόνο ένα βρακάκι. Είναι καλοκαίρι, το είπαμε;

Αναρωτιέμαι τι να ονειρεύεται, τι να βλέπει στον ύπνο της. Άναψα τσιγάρο. Ένα ακόμα. Το επόμενο του προηγούμενου. Το προηγούμενο του επόμενου. Σκέψεις. Θέλω διακοπές. Έχω να κάνω 2 χρόνια. Σκόπελος. Θέλω και λεφτά. Για να τα χαλάω στις διακοπές. Πιο πολύ όμως θέλω να ηρεμήσω. Το κεφάλι μου είναι βαρύ. Τα νεύρα μου είναι τεντωμένα. Το κορμί μου κομμένο. Η μάνα μου μου είπε ότι ήμουν ματιασμένος. Κάτι θα ξέρει.

4:19. Δε νύσταξα αρκετά ακόμα. Νυστάζω αλλά όχι τόσο ώστε να ξεραθώ πριν συνειδητοποιήσω ότι ζεσταίνομαι. Στην απέναντι πολυκατοικία κάποιος ξύπνησε και έβαλε μουσική. Όχι δυνατά. Ακούω μόνο το μπάσο της. Ρουφιανεύω την καθημερινότητά του. Ή μάλλον την καθηνυχτερινότητά του. Σιγά! Ποιος είναι αυτός; Ποιος είμαι εγώ;

4:24. Σταματάω εδώ. Κλείνω την οθόνη. Πέφτω για ύπνο. Όταν με ξυπνήσεις θα ήθελα να μου έχεις έτοιμο καφέ. Θα τον πιω γρήγορα να πάμε στο λιμάνι. Άλλοι θα φεύγουν άλλοι θα έρχονται. Εμείς θα πάμε για δουλειά. Αν μου έχεις καφέ έτοιμο θα είμαι λιγότερο γκρινιάρης. Όλη την Κυριακή. Θα κοιμηθώ με αυτήν την προσμονή. Αν στο έλεγα θα ήταν σικέ. Αν το κάνεις θα είναι όμορφα. Αν δεν το κάνεις πάλι θα είναι όμορφα. Απλά, θυμάσαι τι σου έλεγα; Οι άνθρωποι συνηθίζουμε να πλάθουμε σενάρια στο μυαλό μας. Όταν δεν ικανοποιούνται μανουριάζουμε χωρίς ουσιαστικό λόγο. Μανουριάζουμε για κάτι που δεν υπήρξε ποτέ. Κι όταν ερωτηθούμε: "Τι έχεις;", μανουριάζουμε περισσότερο. Φανταστικοί τύποι που είμαστε...

Llorando

2009-05-30T19:31:00.003+03:00

Δώδεκα. Τόσες πρέπει να ήταν οι φορές που επιχείρησε να βάλει τα πράγματα σε μια σειρά και να αποφασίσει για το τι θα έκανε. Άλλες δώδεκα ήταν οι φορές που δεν μπορούσε να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα.

Τριαντατέσσερα. Τόσα ήταν τα λεπτά που απέμεναν μέχρι να έρθει αντιμέτωπος με την μοίρα του. Δεν μπορείς να τα βάλεις με κάποιους αντιπάλους. Καμιά φορά, όταν ξέρεις ότι θα χάσεις, πρέπει να σκέφτεσαι με γνώμονα τον περιορισμό της ζημιάς και όχι τη νίκη.

Την δεκατητρίτη φόρα αποφάσισε. Η απόφαση ήταν να αποφύγει να αποφασίσει οτιδήποτε μέχρι να έρθει η κρίσιμη στιγμή. Δεν μπορούσε να ελιχθεί, να ξεφύγει. Ήξερε μόνο ότι θα έβγαινε χαμένος. Ήξερε ότι θα είχε να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο που βρισκόταν σε θέση ισχύος.

Δεκαέξι λεπτά. Παράλογο αλλά αντί το άγχος να κορυφώνεται συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο. Μία αίσθηση ηρεμίας πρωτόγνωρη. Η απόφαση της μη απόφασης έβγαλε από τη μέση κάθε πίεση. Δεν υπήρχε η αγωνία της καλής παράστασης – η αγωνία, δηλαδή, να φανεί πειστικός και ικανός να διαχειριστεί την κατάσταση σύμφωνα με κάποιο σχέδιο. Γαλήνη και τίποτα άλλο.

Μηδέν. Τόσα τον απασχολούσαν.

Μηδέν. Η ώρα έφτασε. Στάθηκε με βλέμμα που αν ήταν άνεμος θα σε τύλιγε απαλά κι αν ήταν θάλασσα διάφανη θα σε δρόσιζε με καθηλωτική συνέπεια. Η στάση του σώματος δεν πρόδιδε κανένα συναίσθημα. Τα χέρια παράλληλα με το κορμί του, τα πόδια ελαφριά ανοικτά.

Δύο λεπτά. Τόσο άργησε η αναμέτρηση χωρίς, όμως, δική του υπαιτιότητα. Ίσως σφάλμα του ρολογιού ενός εκ των δύο. Ίσως εκούσια καθυστέρηση της άλλης πλευράς για να καταδείξει την ανωτερότητά της.

Μηδέν ξανά. Παρέμεινε στην ίδια θέση και στάση. Αντιμετώπιζε ένα αυτάρεσκο χαμόγελο, μια σιγουριά βέβηλη και την ειρωνεία λόγων που έφυγαν μαζί με τα χείλη που τους ξεστόμιζαν. Κι όμως κανένα άγχος. Αντίθετα, μίλησε και είπε λέξεις που τόνωναν την αυταρέσκεια, την υπεροχή, την μάταιη εγωπάθεια του δέους που τον αντίκριζε.

Κλικ. Ο ήχος του διακόπτη. Σκοτάδι. Τα πάντα ίδια υπό την σκέπη του. Οι ρόλοι έπαυσαν να είναι διακριτοί. Οι ενέργειες μπερδεύτηκαν, πλέχτηκαν. Κανείς δεν ήταν κανένας. Οι σκέψεις νεκρώθηκαν. Οι αισθήσεις ναρκώθηκαν. Οι ιδέες πέταξαν προς τον κόσμο τους.

Κλακ. Ο διακόπτης. Φως. Ο καθρέφτης απέναντι. Και μέσα σ' αυτόν ένα βλέμμα που αν ήταν άνεμος θα σε τύλιγε απαλά κι αν ήταν θάλασσα διάφανη θα σε δρόσιζε με καθηλωτική συνέπεια. Όλα τα υπόλοιπα εξαφανισμένα. Έχασε αλλά δεν καταστράφηκε.

“Δεν μου αρέσει να με ακουμπούν μα δεν αντέχω να κοιμάμαι μόνος μου τις νύχτες”. Τα ίδια λόγια και από τις δύο πλευρές. Ύστερα έκανε στο πλάι, έμεινε μόνος του. Γύρισε, άνοιξε την πόρτα, άνοιξε το βήμα του και τελικά αφέθηκε να ανοιχτεί και ο ίδιος.

Συνωμότητα

2009-05-03T20:46:00.004+03:00

Το άνοιξε, σελίδα 176, τρόπος τυχαίος.
Σας λέω:
"Ήταν ένα κοινό βιβλίο, ούτε δερματόδετο ούτε καμία ακριβή έκδοση. Ένα απλό βιβλίο σαν αυτά που έχετε κατά δεκάδες στη βιβλιοθήκη σας ή διάσπαρτα στο σπίτι σας - όπου κι αν τα βάζει ο καθένας τέλος πάντων. Λοιπόν, δεν κοίταξε την σελίδα, δεν ήξερε ότι την έλεγαν 176, γύρισε ένα φύλο από δεξιά προς τα αριστερά – 178 πια, το βλέμμα στη μέση της δεξιάς σελίδας, εν ονόματι 179.
Έγραφε: “Η ίδια άλλωστε μας είπε ότι ο Δημόκριτος γελούσε συχνά, ότι θεωρούσε την ευθυμία σπουδαίο αγαθό. Όταν έφτασε σε μεγάλη ηλικία, πήρε ωστόσο τη θλιβερή απόφαση να τυφλωθεί εκουσίως για να απαλλαγεί από την θέα των ωραίων γυναικών που δεν μπορούσε πια να κατακτήσει.”
'Βαρετό', σκέφτηκε, 'τόσο βαρετό κι αυτό.' Έκλεισε το βιβλίο, το πέταξε στην άκρη και με μια γρήγορη κίνηση η λεπίδα διέσχισε οριζόντια το λαιμό. Τέλος. Οριστικό και αμετάκλητο. Θεωρούσε την αυτοκτονία μια πράξη δειλίας που όμως απαιτούσε λίγες ηρωικές στιγμές από τον αυτόχειρα ακριβώς τη στιγμή που θα λάβαινε χώρα. Τί αντιφατική!
Σκεφτόταν επίσης:
'Μα, με ποιο τρόπο;
Να πηδήξω από ψηλά; Κι αν μετανιώνω στην πορεία; Φριχτό!
Πιστόλι στον κρόταφο και Μπαμ! Όχι, πολύ εύκολο.
Πνιγμός. Μπα, περιττά βασανιστικό.
Φωτιά. Όχι, όχι, σαν το πνιγμό κι αυτό. Εξίσου αργό.
Κρέμασμα. Σκατά, αυτό το κάνουν όλοι.
Χάπια. Θα νομίζουν ότι τρελάθηκα, όχι.'
Και έκανε τέτοιες σκέψεις. Έφτιαξε μία λίστα με 345 διαφορετικές εκδοχές μιας αυτοθανάτωσης. Διάλεξε τελικά το σκίσιμο του λαιμού. Ακαριαίο, απότομο αλλά απαιτεί φοβερή γενναιότητα ώστε να είναι ακριβές, συνεχόμενο και με εγγυημένα αποτελέσματα. Δε χωράνε δειλίες. Μόνο αποφασιστικότητα.Έτσι, το έκανε."

Που τα ξέρω όλα αυτά; Τα ξέρω. Δεν έχει σημασία ούτε νόημα όπως δεν έχει νόημα γιατί αυτοκτόνησε, τι φύλου ήταν, πόσων χρονών ήταν, πού ήταν, τι άφηνε πίσω.Η απορία μου είναι:
Αν άνοιγε σε μια άλλη σελίδα το βιβλίο ή αν έλεγε άλλα η σελίδα 179 ή αν έπεφτε στα χέρια του ένα άλλο βιβλίο θα άλλαζε κάτι; Γιατί, δεν μπορεί, θα υπήρχε κάτι αρκούντως ενδιαφέρον ώστε να έπειθε το άτομο που εξετάζουμε να αναβάλει το θάνατό για λίγο, για περισσότερο ή ακόμα και να τον ακύρωνε. Τι θα ήταν αυτό; Μα, είναι μια πολύ προσωπική ερώτηση αυτή.

Φύσηξε ξαφνικά αέρας, πήρε το βιβλίο, το περιδίνισε ελαφριά και το προσγείωσε ανοιχτό στη σελίδα 234. Αν είχε ανοίξει εκείνη τη σελίδα μπορεί να μην είχε αυτοκτονήσει. Αν και, κατά τη γνώμη μου, δεν έγραφε και τίποτα σπουδαίο αλλά άλλο εγώ, άλλο εσύ, άλλο ο καθένας.
Άλλη μια ριπή ανέμου, το βιβλίο σα φτερό σηκώθηκε και προσγειώθηκε κλειστό σε μια λίμνη αίματος δίπλα σε ένα πρόσωπο με ορθάνοιχτα μάτια και μια όψη σαν την πιο τρομακτική μάσκα.

Κάπου τριγύρω...

2009-04-02T20:33:00.002+03:00

...υπήρχε ένας βλαμμένος
ο βλαμμένος θαύμαζε έναν χαζό
ο χαζός θαύμαζε έναν όμορφο
ο όμορφος θαύμαζε έναν κακό
ο κακός θαύμαζε έναν έξυπνο
ο έξυπνος δε θαύμαζε κανέναν

κι απόμεινε μονάχος

Παιχνίραμα

2009-03-21T13:07:00.006+02:00

Έχω μια ιδέα!
Θα μου πάρει περίπου 43 δευτερόλεπτα - με τα ανθρώπινα στάνταρ για τη μέτρηση του χρόνου - μέχρι να πληκτρολογήσω τις λέξεις για να φτάσω μέχρι την επόμενη τελεία, κοίτα, έφτασα. Ίσως να μου πήρε λιγότερο - μπορεί να πληκτρολόγησα πιο γρήγορα επειδή νιώθω μια φόρτιση.
Λοιπόν, σου πήρε 9 δευτερόλεπτα και 6 δέκατα για να διαβάσεις μέχρι εδώ. Περίπου ένα δέκατο του δευτερολέπτου ταχύτερα από το χρόνο που χρειάζεται ο Χουσείν Μπολτ από την Τζαμάικα για να διανύσει 100 μέτρα και να κάνει παγκόσμιο ρεκόρ.
Σου πέρασε από το μυαλό να δεις αν έχω δίκιο; Αν χρειάστηκες 9,6'' για να διαβάσεις μέχρι εκεί που σου είπα; Μπορεί ο δικός σου πραγματικός χρόνος να μη συμπίπτει με την εκτίμηση μου. Μπορεί να μπορείς να πληκτρολογήσεις μέχρι να φτάσεις στην τελεία πιο γρήγορα από 43 δευτερολέπτα ή πιο αργά. Θες να το συζητήσουμε κι άλλο; Έχει σημασία; Θα μπορούσαμε να περάσουμε μια ζωή μελετώντας αυτά τα φαινόμενα και να κάνουμε μετρήσεις χρονικές.
Ρωτάς:
-Πόσο είναι μια ζωή;
Μη μου κάνεις ερωτήσεις που δεν μπορώ να σου απαντήσω.
Να σου πω ένα δεδομένο; Είμαι ένας ανήθικος απατεώνας, ένας ληστής, ένας κακοποιός, ο πιο άτιμος κλέφτης. Ακόμα δεν έχεις καταλάβει γιατί; Χρειάστηκες περίπου 34 δευτερόλεπτα για να φτάσεις μέχρι εδώ. Και τι έχεις καταφέρει; Τίποτα! Εγώ τι κατάφερα; Να αρπάξω με δόλιο τρόπο αυτό το χρονικό διάστημα από την ύπαρξη σου!
Σε ενοχλεί τώρα που σου το λέω κατάμουτρα; Σε εξαπάτησα εν αγνοία σου και τώρα στο αποκαλύπτω. Δες όμως! Αν δεν διάβαζες εδώ θα έκανες κάτι άλλο. Κάπου θα χάριζες αυτό τον χρόνο από τη ζωή σου. Τουλάχιστον εγώ στο λέω: Μόλις σε λήστεψα!
Αυτό με κάνει καλύτερο; Σπατάλησα πάνω από 7 λεπτά για να σου τα γράψω όλα αυτά. Σου χάρισα περισσότερο χρόνο από τη δική μου ζωή από αυτόν που μου έδωσες (και συνεχίζεις να μου δίνεις κάθε στιγμή που περνάει) για να διαβάσεις αυτές τις αράδες.
Δίνουμε και παίρνουμε.
Βγαίνει τίποτα;
Σκέψου!
Σκέψου αυτά που σου λέω.
Ή απλά γράψε με, ξέχασε ό,τι σου έμαθα μέχρι εδώ και συνέχισε να αγχώνεσαι για το τι θα κάνεις σήμερα το βράδυ.
Να σου ζητήσω και συγχώρεση αν σε αναστατώνω; Απλά έχει επηρεαστεί η διάθεσή μου - δεν είναι τίποτα που δεν ξεγίνεται. Αλλά γιατί να σου ζητήσω συγχώρεση; Δεν υπάρχει λόγος! Εξάλλου γιατί να αναστατωθείς από κάποιον που για σένα είναι μια διεύθυνση στο ίντερνετ και γράμματα τακτοποιημένα σε λέξεις και λέξεις τακτοποιημένες σε φράσεις....
Λοιπόν, απλά έπαιζα όλη αυτή την ώρα.
Πόσο χρόνο μας πήρε αυτό το παιχνίδι;

Σφυρίζοντας αδιάφορα

2009-03-20T13:39:00.005+02:00

Παλιοακτιβιστιστές, ψεματούρηδες, ενοχλητικοί που δεν έχουν τι να κάνουν και μας ζαλίζουν ενώ τα πραγματικά προβλήματα τρέχουν. Έρανο για τη Citibank τώρα! Η επιβολή κεφαλικού φόρου ακόμα και για τα κατοικίδια δεν είναι υποχρέωση - είναι ευλογία.

Πέντε

2009-03-15T23:18:00.003+02:00

Η πρώτη λέξη - η δυσκολότερη. Που μόλις βγει αυτή οι υπόλοιπες την ακολουθούν σα συγχορδία έτοιμη από καιρό, γραμμένη από μαέστρο. Μιλώ, βέβαια, για την πρώτη λέξη από φράση που δεν ανήκει στην κατηγορία των απαντήσεων. Θυμάμαι, άλλωστε, πως οι πιο δυνατές απαντήσεις που έδωσα ή έλαβα ποτέ ήταν μονολεκτικές. Επουσιώδη όλα αυτά, τα λέω γιατί και τώρα αυτήν ψάχνω: την πρώτη λέξη.

Όπως η φλόγα
που σε παρακινεί για το ταξίδι
κι εσύ ανεπαρκής
με ροή από ανάσες ακαθόριστη.

Κάθε πράγμα στον καιρό του και το νουνί χτενίζεται

2009-02-26T07:17:00.005+02:00

Παρατίθεται αυτούσιο το κείμενο όπως κατέφτασε στο mail μου (danke Μύγα):

Ουάσιγκτον. Σταθμός του μετρό. Ένα κρύο πρωϊνό τον Γενάρη του 2007. Έπαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά. Στο διάστημα αυτό, περίπου 2 χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι καθ' οδόν για τη δουλειά τους.
Μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι κάποιος έπαιζε μουσική. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.

4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο: μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το δρόμο της.

6 λεπτά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει, μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.

10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή. Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω. Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.

45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον 6 άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει. Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους.
Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολάρια.

1 ώρα: τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού. Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν το 'ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου. Έπαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολαρίων. Δύο μέρες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστόνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα 100 δολάρια.

Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Ο Τζόσουα Μπελ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;

Ένα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι:

Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν' ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα .... πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;

Μου έκανε εντύπωση, το έψαξα και ισχύει. Λίγο ετεροχρονισμένα βέβαια έμαθα για αυτό (οπότε ενδεχομένως να το ξέρεις αγαπητέ αναγνώστη) αφού το σκηνικό στήθηκε το 2007 μέσω δημοσιογράφου της Washington Post. Εδώ για τη δημοσίευση στην εφημερίδα (λιγότερο δραματικά γραμμένο σε σχέση με το mail, χεχε) ή εδώ για τη σχετική κουβεντούλα και τα σχόλια.

Έχει και βίντεα στο σωλήνα σου αν ψάξεις. Να ένα:

Κι εγώ σκέφτομαι ότι ενδεχομένως κάποιος να είχε παρακολουθήσει το μουσικό σε κάποια εμφάνισή του και να είχε σκάσει κανά κατοστάρικο σε δολάρια. Και τότε είπε:
"Μωρή τι έκανες εχθές?"
"Α, φιλενάδα, πήγαμε με τον James και είδαμε τον Joshua Bell, τον βιολιστή - τον ξέρεις?"
"Μμμμμ"
"Τι να σου λέω, μαγεύτηκα. 100 δολάρια εισιτήριο είχε αλλά ήταν υπέροχα. Μαγεύτηκα! και είδα και πολύ καλό κόσμο. Ήταν η Jessica, η γυναίκα του πρέσβη......μπλα.....μπλα.....μπλα....α, κάπου πήρε το μάτι μου και την Kate - πως πάχυνε έτσι!...μπλα...μπλα...μπλα...και μετά πήγαμε για φαγητό...μπλα...μπλα...με χτύπησαν τα Manolo Blahnik λίγο, πρέπει να τα πήρα μικρά...μπλα...μπλα..."
"Και τι άλλα?"
"Α, καλέ, το πρωί ήταν κι ένας μουσικός στο σταθμό κι έπαιζε βιολί. Πωπω, με την τσίμπλα στο μάτι και αντηχούσε στους τοίχους, σου έπαιρνε τα αυτιά. For god's sake, πως τους αφήνουν;"
"Ναι, πολύ εκνευριστικό. Αντί να βρουν καμιά κανονική δουλειά..."
"...μπλα...μπλα...μπλα..."

Θεατρίνος

2009-01-03T11:24:00.000+02:00

Fammi dimenticare. Έτσι της είπε για να της δείξει τι έχει ανάγκη. Σου φαίνεται εύκολο; Ε, δεν είναι καθόλου. Τι άλλο είμαστε πέρα από βιασμένες ψυχές που έχουν αφήσει κομμάτια τους από εδώ κι από εκεί και έχουν πάρει για αντάλλαγμα κομμάτια άλλων ψυχών για πάντα; Να μη λέω για πάντα; Γιατί; Σου φαίνεται μεγάλο; Σε αγχώνει μήπως;

Ακροβατώ με πόδια γυμνά πάνω στη βαριά, μαύρη καγκελόπορτα με τα μυτερά τελειώματα που απαγορεύει την είσοδο. Μην αναρωτηθείς ποια είσοδο. Εγώ ξέρω. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν μπορώ να μπω. Κι ώσπου να αποφασίσω οι κόγχες μπήγονται και πληγώνουν. Το κακό είναι ότι δεν χάνω την ισορροπία μου. Μένω να ακροβατώ.

Καθώς τα σύννεφα περνάνε γρήγορα και χάνονται και δυο πουλιά πετούν και φεύγουν τα πάντα περιστρέφονται γύρω μου. Και μένω να κάνω αυτό που θέλω και με χαρακτηρίζει. Να παρατηρώ. Με τα χέρια σε οριζόντια έκταση δείχνοντας πως είμαι ανοικτός. Και είμαι στάσιμος και σταθερός και απογοητεύω ενώ η εικόνα περιστρέφεται γύρω μου. Είμαι το επίκεντρο ενός ατελείωτου χορού - όπως αυτός που στήνουν πρόγονοι, μακρινοί και ξεχασμένοι, γύρω από την ιερή φωτιά. Το βρέφος που περιμένει τα δώρα του.

Θυμάμαι κάποτε που έγραφα πολύ, θυμάμαι που έβαζα ουσία στα "μελάνια" μου. Και τώρα θέλω να χαθώ στο παγωμένο Tromso ή στο Hammerfest. Να ελιχθώ στη δαιδαλώδη γεωγραφία τους. Κι ας μην έχω ιδέα με τι μοιάζουν. Ούτε να ξέρω αν θα μου αρέσει εκεί. Αλλά δε θα πάω. Θα μείνω να ακροβατώ σε καινούρια κάγκελα. Γιατί αυτό ξέρω να κάνω.

Η αυλαία σηκώνεται, έκθετος, πρέπει να δώσω κι άλλη παράσταση. Αυτό το θέατρο δεν κλείνει ποτέ. Και το κοινό του δεν είναι ποτέ το ίδιο. Αν είναι μόδα θα είναι γεμάτο θεατές. Αν είναι underground θα είναι έρημο από κόσμο. Κι ο θεατρίνος θα στέκει εκεί να κάνει τα νούμερά του. Για όλους, για έναν, για κανέναν, για τον ίδιο. Να ακροβατεί σε σκηνή. Και κόγχες αόρατες να τον τρυπάνε και οι πληγές τους να είναι άφαντες, κλειστές. Ξέρεις, του είδους του πιο επικίνδυνου. Πως να γιατρέψεις πληγές που δε φαίνονται;

Ευχαριστώ που ήρθατε απόψε. Ευχαριστώ γιατί έτσι πρέπει να λέω. Κρατήστε το απόκομμα του εισιτηρίου για αναμνηστικό. Κάποτε με είδατε να σας διασκεδάζω. Τώρα μπορείτε να με ξεχάσετε. Μόνο ο θεατρίνος εκτίθεται και αυτός δεν ξεχνάει. Γι' αυτό κάνει την παράκληση από την αρχή - τίμια: Fammi dimenticare!

Communication breakdown σε έξι βήματα τριφασικού διαχωρισμού. Χρονολογική εμφάνιση συμβάντων τηρείται.

2008-12-30T15:24:00.001+02:00

Φάση 1η, βήμα 1o
ωραιοποίηση

Φάση 2η, βήμα 2ο, 3ο και 4ο
απομυθοποίηση
κορεσμός
εσωστρέφεια

Φάση 3η, βήμα 5ο και 6ο
εξιδανίκευση
καταχώρηση

μπζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζτ

Δευτερεύοντα, μάλλον ανούσια

2008-12-15T02:46:00.001+02:00

Η ΕΥΑΘ (η αντίστοιχη ΕΥΔΑΠ της Θεσσαλονίκης) είναι μια εταιρία πολύ πιο νοικοκυρεμένη από την ΕΥΔΑΠ. Με σταθερά αυξανόμενη κερδοφορία και αναπτυξιακές βλέψεις εκτός συμπρωτεύουσας υπό την καθοδήγηση ενός ικανοτάτου, κατά τα φαινόμενα, μάνατζμεντ. Όπως με όλες τις επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, το κράτος διατηρεί πολύ υψηλά ποσοστά στη σύνθεσή της μιας και αποτελούν σταθερή πηγή εσόδων. Παραδόξως, κι ενώ π.χ. η απελευθέρωση της ενέργειας έχει προχωρήσει τα τελευταία χρόνια η απελευθέρωση της εκμετάλλευσης υδάτινων πόρων παραμένει σε σφιχτό κρατικό έλεγχο (πως κι έτσι;). Παράλληλα, αυτή η πολιτική διασφαλίζει ότι τα έσοδα θα εξακολουθούν να έρχονται μέσω μονοπωλίου αν και διάφοροι εποφθαλμιούν ποσοστά στις εταιρίες κοινής ωφελείας. Η πώληση κομματιών αυτών των εταιριών θα απέφερε περιστασιακά ένα καλό 'χαρτζιλίκι' στο καταχρεωμένο ελληνικό δημόσιο αλλά θα του στερούσε μια διαχρονική πηγή εσόδων δοθείσης μιας καλής διαχείρισης. Η τακτική της αποκρατικοποίησης διάφορων οργανισμών βέβαια έχει πάρει την ανιούσα τα 15 - 20 τελευταία χρόνια στη χώρα μας αλλά το νερό παραμένει ελληνικό. Παραμένει; Μισό λεπτάκι.

Εν μέσω των γεγονότων της τελευταίας εβδομάδας και της αποκλειστικής ενασχόλησης όλων με αυτά δόθηκε μια πολύ καλή ευκαιρία για ''ύποπτες" συναλλαγές, υποβοηθούμενες και από τις διεθνείς οικονομικές συνθήκες και την κατάρρευση των τιμών στις αγορές χρήματος. Αυτό που συνέβη και έχει περάσει στα πολύ ψιλά είναι η γαλλική εταιρία διαχείρισης υδάτινων πόρων Suez Environment να αποκτήσει ποσοστό άνω του 5% στην ΕΥΑΘ, κάτι που εξασφαλίζει στον γαλλικό κολοσσό δικαιώματα μειοψηφίας. Μπήκε ο λύκος στο μαντρί, κατά το λαϊκότερον. Ενδιαφέρον το άρθρο όπως δημοσιεύτηκε στο Euro2Day. Σαφώς και τα ερωτήματα που θέτονται στο άρθρο προκαλούν προβληματισμό αν και είναι να απορεί κανείς που με όλη αυτή την ιστορία δεν έχει ασχοληθεί κανείς ούτε στο ελάχιστο. Φαίνεται όμως πως η αναμπουμπούλα έδωσε μια εξαιρετική ευκαιρία στην κυβέρνηση να προχωρήσει σε deals. Προφανώς και το διαρκές ξεπούλημα τείνει να οδηγήσει τη χώρα μας σε έρμαιο των ξένων πολυεθνικών. Κάτι αντίστοιχο που έγινε και με τον ΟΛΠ και τους Κινέζους προ λίγων μηνών εν μέσω γιορτινού κλίματος. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση βολεύει το σκοτάδι.

Κι όλα αυτά την ώρα που οι εκθέσεις για την ελληνική οικονομία από έξω γίνονται όλο και δυσμενέστερες. Σε αυτό βέβαια, δεν μπορούμε να αποδώσουμε ευθύνες στους "κακούς" του εξωτερικού. Οι ευθύνες βαραίνουν τους χειρισμούς των κυβερνήσεων που από την εποχή της ένταξής μας στη ζώνη του Ευρώ είχαν την ιστορική ευκαιρία να αλλάξουν την εικόνα της χώρας προς το καλύτερο αφού διαχειρίστηκαν τεράστια κεφάλαια που μας χορηγούνταν από την Ε.Ε. δίχως όμως αποτελεσματικότητα. Αντίθετα, η ροπή του Έλληνα προς το ευκαιριακό και το απερίσκεπτο φαίνεται πως οδηγεί τη χώρα σε οικονομικό τέλμα.

Με μια ψυχρότερη προσέγγιση, το περίφημο "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν" που είχε ξεστομίσει ο Χαρίλαος Τρικούπης το 1893 φαίνεται επίκαιρο. Τότε ειπώθηκε ως αποτέλεσμα της άρνησης για την εξυπηρέτηση του υπέρογκου εξωτερικού δανεισμού που δημιουργήθηκε μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας. Ακολούθησε η ταπείνωση της χώρας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο το 1987 για να καταλήξουμε να περάσουμε σε καθεστώς δημοσιονομικής προσαρμογής μέσω της Διεθνούς Νομισματικής Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου, ώστε να καλυφθούν τα συμφέροντα των δανειστών μας. Αλήθεια, όλα τα παραπάνω δεν θυμίζουν κάτι από τη σύγχρονη ιστορία μας; Δηλαδή, το καθεστώς επιτήρησης στο οποίο είχαμε εισέλθει πόσο ουσιαστικά διαφέρει από τη ΔΝΕΟΕ έναν αιώνα πίσω;

Τα προβλήματα της οικονομίας μας είναι χρόνια και δυστυχώς αδιόρθωτα. Μάλιστα αντί να περιορίζονται, τείνουν να χειροτερεύουν. Τα τελευταία χρόνια με το πρόσχημα του γρηγορότερου ρυθμού ανάπτυξης σε σχέση με την Ε.Ε. οι κυβερνώντες είχαν μια καλή δικαιολογία για το έργο τους. Αν το σκεφτεί κανείς όμως ένα κράτος λιγότερο αναπτυγμένο (με βάση τα δυτικά πρότυπα), μια αναπτυσσόμενη οικονομία και όχι αναπτυγμένη (γιατί εκεί εντασσόταν η Ελλάδα στα χαρτιά μέχρι τις αρχές του αιώνα που διανύουμε περίπου) δεν είναι πολύ πιο εύκολο να πετύχει μεγαλύτερη ανάπτυξη από μια ώριμη οικονομία που έχει πλησιάσει τα όρια της και εισέρχεται σε φάση ξεφουσκώματος όπως οι περισσότερες των αναπτυγμένων ευρωπαϊκών μας εταίρων; Και ας μην ξεχνάμε, πως στην ουσία, αυτός ο υψηλότερος ρυθμός ανάπτυξης ήταν στην ουσία δανεικός και όχι πραγματικός αφού προήλθε κυρίως από "πακέτα στήριξης" όπως αυτά απλόχερα μας δίνονταν μπας και ανεβάσουμε ταχύτητα. Καταρρίπτοντας λοιπόν το μύθο αυτό και βλέποντας τα πραγματικά στοιχεία προκύπτει μια υπερχρεωμένη οικονομία με σαφώς μικρότερα περιθώρια τώρα που οι δεξαμενές παροχής ζεστού εισαγόμενου χρήματος στερεύουν και οι κάνουλες κλείνουν.

Μία ματιά σε μερικά ενδεικτικά νούμερα αρκεί για να διαφανεί η επιδείνωση της κατάστασης. Διεθνείς αναλυτές κάνουν λόγο για ανάπτυξη που θα προσεγγίζει το 0% μέσα στο 2009 (ο Αλογοσκούφης στον προϋπολογισμό που κατατέθηκε κάνει λόγο για 2.7%). Παράλληλα το δημόσιο χρέος υπολογίζεται να ξεπεράσει τα 270 δις Ευρώ την ώρα που για να καλυφθούν οι ανάγκες της χώρας θα επιζητήσουμε νέα δάνεια περί τα 50 δις Ευρώ που θα επιτείνουν το πρόβλημα. Μόνο από τόκους παλαιότερων δανείων χρωστάμε σαν χώρα πάνω από 10 δις για την κάλυψη τους. Παράλληλα το κόστος δανεισμού έχει φτάσει σε επίπεδα δυσθεώρητα για την εποχή. Το ίδιο κεφάλαιο που θα δανειστεί η Γερμανία με επιτόκιο χ% εμείς θα το δανειστούμε με επιτόκιο (χ+2)% περίπου. Αυτό, νομίζω, άνετα μπορεί κανείς να το πει απαξίωση! Περισσότερα εδώ, εδώ κι εδώ και ακόμη περισσότερα με σχετικές αναζητήσεις στον ιστό. Τα αποτελέσματα είναι ατελείωτα.

Ασφαλώς οι κοινωνικές προεκτάσεις των παραπάνω θα γίνουν ιδιαίτερα αισθητές. Η ανεργία αναμένεται να σημειώσει μεγάλη άνοδο. Εδώ, διευκρινιστικά, αξίζει να σημειωθεί ότι αν δει κανείς επιμέρους κατηγορίες (ανεργία γυναικών, ανεργία πτυχιούχων) τα πράγματα είναι αποκαρδιωτικά ενώ αν σταθεί και στη σχέση επαγγελματικής αποκατάστασης με αντικείμενο σπουδών είναι τραγελαφικά! Με λίγα λόγια, τα χειρότερα είναι αυτά που δεν έχουμε δει ακόμα. Λέξεις όπως λιτότητα, σφιχτή πολιτική και περιορισμός εξόδων θα αρχίσουν να ξαναγίνονται κομμάτι της καθημερινότητας μας. Και την ίδια ώρα που τα κόμματα θα αναλώνονται σε μικροπολιτικές διαμάχες που τόσο μαεστρικά ενορχηστρώνουν, η φτώχεια και η καταπίεση θα δοκιμάζουν ολοένα και περισσότερο τα όρια της ελληνικής κοινωνίας. Η απαισιοδοξία δεν είναι καλός σύμβουλος αλλά όταν δεν υπάρχει καμία πηγή αισιόδοξων μηνυμάτων γίνεται μονόδρομος. Και μέσα σε αυτό το κλίμα είναι που συνήθως συντελούνται οι μεγαλύτερες αλλαγές. Το πρόβλημα είναι ότι η χώρα μοιάζει να έχει ελλείμματα κάθε είδους πέρα από την οικονομία. Ελλείμματα πολιτικής βούλησης, ηγετών, υπευθυνότητας, ουσιαστικών και μακρόπνοων σχεδίων δράσης μαζί με ελλείμματα κοινωνικής συνειδητότητας, ελλείμματα πολιτών. Αλλά όταν οι περισσότεροι αγωνίζονται καθημερινά για ένα καλύτερο αύριο και για την εξασφάλιση ενός ανεκτού σήμερα μέσα σε συνθήκες ανασφάλειας ποιος μπορεί να τους επιρρίψει ευθύνες για αδιαφορία και μηδενισμό ή για ατομιστική μόνο στόχευση συμφερόντων; Τώρα, το που και πως θα ξεσπάσει όλο αυτό το κλίμα μένει να το διαπιστώσουμε. Περιγράφοντας το παραλλάζοντας μια φράση που μου αρέσει πολύ είναι σαν το ελατήριο. Όσο πιο πολύ πιέζεται τόσο πιο έντονα θα αναπηδήσει. Ε, παράλληλα, αν θα κλείνουν μερικές τρύπες ευκαιριακά μέσω ξεπουλήματος καλών (ή και εν δυνάμει καλών) εταιριών δε χάθηκε και ο κόσμος. Πρώτη φορά θα είναι;

Diary of Dreams - Reign of Chaos

2008-12-13T21:03:00.001+02:00

Κάτι για να κρατήσει ψηλά την ένταση και να επαναφέρει την παράδοση του Σαββατιάτικου βιντεακίου (<- δόκιμος όρος;). Οι Diary of Dreams με μικρό αλλά, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, πιστό και φανατικό κοινό στην Ελλάδα. Παράξενη μουσική, darkwave electrogothic ίσως, αν και οι ταμπέλες είναι λίγο περιοριστικές γενικά στη μουσική.

"I am alone, hiding.
I am scared, I can hear someone's heartbeat.
It's coming closer.
Is somebody out there?
Hello?"

My friends of slaughter
Noble brothers
Sisters of violence
And fathers of destruction

I enslave you all
You shall not deny me
You must obey
Marching into death with me
Die with me!

This is my gift for you
This is my therapy of hate
This is the poison room
This is your home my friend

Slaves of this kingdom
Entitled to suffer
Victims by chance
Deception routine

He who commands
Finds justice in rage
A gamble of moods
Obliged to obey

Prince of darkness
Give life to the lost
King of the dead
Give names to the nameless

This is my gift
This is my therapy
This is the poison
This is your home

Ανακοίνωση από ένα τεράστιο μεγάφωνο με αποδέκτες τους πάντες

2008-12-11T18:43:00.001+02:00

Θα σου τα πούμε όλα, θα σου τα μάθουμε όλα, θα σε κάνουμε να σιχαθείς την πληροφόρηση, θα σε βομβαρδίσουμε με τόσο πολλά πράγματα που δε θα ξέρεις τι σου γίνεται. Κάπου εκεί, με τον εγκέφαλο σου να έχει γίνει Milupa είναι που θα σε κουράσουμε και μόνος σου θα έρθεις να κρυφτείς στην αγκαλιά μας. Αποζητάς την ασφάλεια που μπορούμε να σου παρέχουμε, βολεύεσαι με την πλάνη που σου προσφέρουμε, βρίσκεις νόημα σε όλα τα δευτερεύοντα που εισάγουμε, άφησε αυτά να γίνουν εσύ και θα δεις πόσο πιο καλά θα νιώσεις. Μην σκέφτεσαι, μην κρίνεις. Εξάλλου αν επιμένεις θα σου δώσουμε κι άλλες ειδήσεις, κι άλλη βία κάθε είδους μέχρι να μην μπορείς άλλο. Δε σου βιάζουμε τη ψυχή ούτε σου καταστέλλουμε τη συνείδηση. Ας πούμε ότι απλά σου δείχνουμε το δρόμο, σε μαθαίνουμε πως να αποτελείς κομμάτι της σύγχρονης κοινωνίας. Μην τρέφεις αυταπάτες, μη διανοηθείς να επικροτήσεις την αντίσταση γιατί θα μας υποχρεώσεις να γίνουμε σκληροί. Δεν το θέλεις αυτό, θέλεις να νιώθεις ασφάλεια. Άκου τώρα πως έχουν τα πράγματα:

Ήταν μια άτυχη στιγμή, τίποτα παραπάνω. Δυστυχώς πυροδότησε αντιδράσεις. Στην αρχή τις αφήσαμε ανεξέλεγκτες, πιστεύαμε πως έτσι θα τις ξεπεράσουμε άμεσα. Τελικά μπροστά στο φάσμα της γενικευμένης εξέγερσης αποφασίσαμε να λάβουμε μέτρα. Και σπείραμε περισσότερο τρόμο. Για να δεις ότι είσαι πολύ μικρός για να κάνεις τόσο κακό, να πειστείς ότι η κοινωνική συνοχή επιτυγχάνεται μόνο όταν τα άτομα της γεμίζουν ανασφάλεια και κυριεύονται από φόβο. Κοίτα, τώρα όλα ηρεμούν, βγες έξω, κάνε τα ψώνια σου, γιορτινές μέρες έχουμε. Να χαρείς, μη συνεχίσεις να αμφισβητείς ψάχνοντας ένοχους. Δε βλέπεις ότι έτσι κάνεις κακό στον εαυτό σου; Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μας πιστέψεις.

Διάλογος* (αρξάμενος στις 14:27 εν μέσω ρέκλας και ενός ατέλειωτου τσιγάρου που έκοβε βόλτες στις κάθε μέρα/κάθε μήνα/κάθε έτους)

2008-12-09T17:36:00.000+02:00

*όπως τον φαντάστηκαν κάποια εκατομμύρια συνειδήσεις που έχουν συνηθίσει τη σιωπή και ακριβώς επειδή είναι φανταστικό δημιούργημα δεν υπάρχει και δεν ενοχλεί κανέναν. Όλε!

Α- Από σήμερα αυτοβαφτίζομαι σταρχιδιστής.
Ω- Στ' αρχίδια μου.

Ο Α προβληματίζεται από την απάντηση του Ω, σκέφτεται λίγο και καταλήγει:

Α- Άκυρο, ξεβαφτίζομαι γιατί θα γίνω σαν κι εσένα. Αυτή είναι η παγίδα.
Ω- Πάντα ήσουν. Σήμερα απλά το παραδέχτηκες.

Ο Α προβληματίζεται λίγο ακόμα, προβληματίζεται...προβληματίζεται...λέει τελικά:

Α- Η απάθεια θα καταστρέψει τον κόσμο, δεν το βλέπεις; Δε σε αγγίζει;
Ω- Τι είναι απάθεια;
Α- Που θες να ξέρω; Δε με νοιάζει.

Ο Α αλλάζει κανάλι, τσιμπολογάει λίγα Ruffles ρίγανη και φτύνοντας κατά λάθος κομματάκια μασημένης τροφής αναφωνεί:

Α- Ρε 'συ, της κακομοίρας γίνεται, βλέπεις;
Ω- Στραβός είμαι;

...176 μεγάλα δευτερόλεπτα μετά...

Α- Ρε μαλάκα, νύσταξα!
Ω- Τώρα που το λες...

Μπαίνει από το μπαλκόνι μια ωραία γιαπωνέζα με πολύχρωμο κιμονό και τους νανουρίζει...

Μία νάρκωση μετά:

Α- Ρε, γαμώ περνάμε!
Ω- Indeed.
A- E;
Ω- Πράγματι λέω, πράγματι!
Α- Α!
Ω- Ναι, βέβαια, βέβαια.
Α- Κάτσε να βάλω λίγη μουσική.

Ω- Ρε ηλίθιε, εσύ πάτησες play σε αυτό το βιντεάκι από πάνω;
Α- Ναι, ήθελα να το ακούσω, τι σε πειράζει;
Ω- Δεν ειναι μουσική αυτό το ντάπα - ντούπα ρε βλαμμένε. Είναι πολύ ενοχλητικό.
Α- Να σου πω, τι σημαίνει Voice of Conscience εσύ που ξέρεις;
Ω- Η φωνή της συνείδησης. Το κλείνεις τώρα γιατί θα τρελαθώ;

Το γκρι να μου πάρεις

2008-12-07T22:49:00.000+02:00

Τώρα δηλαδή έχουμε όλοι χρέος να βγάλουμε έναν επικήδειο, να δείξουμε πόσο σοκαριστήκαμε, να αγανακτήσουμε με τους ταραξίες που καίνε τα πάντα, να δούμε τα επεισόδια όπως τα δείχνει το Reuters και το BBC, να συγκλονιστούμε και να κάνουμε πως όλα αυτά δεν τα περιμέναμε;

Σκατά είμαστε όλοι. Γεγονός: Ένα παιδί σκοτώνεται εν ψυχρώ από έναν πατέρα 3 παιδιών. Και τι γίνεται; Αναβρασμός, επεισόδια, τηλεοδύνη. Τα έχουμε ξαναδεί, τα έχουμε ξεχάσει ξανά και ξανά. Και κάθε φορά λέμε: “Αυτό δεν πρέπει να το αφήσουμε έτσι”. Ε, θα το αφήσουμε και με την επόμενη αφορμή θα το ξαναθυμηθούμε. Μέχρι τότε θα μαζεύουμε οργή από την σκληρή καθημερινότητα που θα ξεσπάσει άλλη μια φορά σε βιτρίνες και αυτοκίνητα.

Και η αστυνομία θα συνεχίσει να ξεχνάει το ρόλο της και θα εκπαιδεύει στις τάξεις της τους αυριανούς φονιάδες. Τα σχολεία θα παράγουν κι άλλους πολίτες χωρίς κρίση, χωρίς προσωπικότητα. Οι κυβερνήσεις θα ασχολούνται με αριθμούς, στατιστικές και ψηφοθηρία. Θα συντηρούν καταστάσεις και φαινόμενα που τις βολεύουν για αποπροσανατολισμό. Ο τρόμος και η αγωνία θα σκεπάζουν το μέλλον μας. Η αγανάκτηση θα φέρνει βία. Δεν είναι έτσι;

Θέλεις να κάνεις κάτι δραστικό; Γίνε άνθρωπος. Μάθε να υπερασπίζεσαι, εκτός από τα συμφέροντά σου, και τα δικαιώματά σου. Αγωνίσου για αυτά με αξιοπρέπεια και εντιμότητα. Αν έχεις παιδιά ή όταν αποκτήσεις μάθε τα να είναι κυρίως άνθρωποι, να χρησιμοποιούν το μυαλό τους για να βελτιώνονται και όταν σε ρωτάνε κάτι ή βλέπεις πως έχουν πρόβλημα μίλα τους, ασχολήσου, εκπαίδευσέ τα. Μην πεις “έχω δουλειά” ή “άσε με τώρα, είμαι κουρασμένος”. Γιατί και σε 20 χρόνια θα έχουμε προβλήματα, ίσως μεγαλύτερα από τα σημερινά, αλλά μόνο με παιδεία θα τα αντιμετωπίζουμε χωρίς πανικό και υστερίες. Και έτσι, ίσως ο αστυνομικός σε 20 χρόνια να έχει αποκτήσει την στοιχειώδη ικανότητα να ξεχωρίζει έναν κακοποιό από έναν έφηβο, να κατανοεί τη σημασία του να είναι ευγενικός με τους πολίτες, να μπορεί να κρίνει σωστά όταν υπάρχει πρόβλημα και όχι να θέλει να επιδείξει πόσο μεγάλα αρχίδια έχει εκ του ασφαλούς.

Αλήθεια, ποιος μνημονεύει τον Μιχάλη Καλτεζά;

Και σε άλλα 23 χρόνια ποιος θα μνημονεύει τον Αλέξανδρο – Ανδρέα Γρηγορόπουλο;

Ας κάνουμε τις τύψεις μας αμάξια, γαμήσια, λεφτά και μεζονέτες. Είδες που όλοι φταίμε από λίγο; Βλέπεις πως τίποτα δεν αλλάζει ακόμα κι αν καεί όλη η Αθήνα; Τα Χριστούγεννα έρχονται και πάλι το πρόβλημα θα είναι αν το κόκκινο σου πάει πιο πολύ από το μπλε. Δοκίμασες το γκρι; Μπορεί να πηγαίνει με την ατμόσφαιρα και την αρρώστια όλων μας.

Σύμβολα, γραμμένα υπό το φως του κεριού

2008-12-06T17:14:00.003+02:00

Υγρασία είχε διαπεράσει τα υλικά. Ένα ακόμα κομμάτι σοβά από τη γωνία στο ταβάνι έπεσε και διέγραψε μια εξαΰλωτική πορεία καθώς γινόταν σκόνη όσο πλησίαζε στο πάτωμα αφήνοντας μόνο ένα λεπτό στρώμα από τεχνητή ομίχλη που κατακάθισε.

Κάποτε, μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες, θα διόρθωνε αυτό το πρόβλημα. Τώρα δεν τον ενοχλούσε. Αντίθετα, συμβόλιζε την παρακμή. Σύμβολα. Όλα είναι σύμβολα. Θυμήθηκε που σε κάποια παλιά χρόνια, του έφτιαχνε καφέ το πρωί - σύμβολο μαρασμού. Γιατί είχε σταματήσει να σηκώνεται αυτός πρώτος για να της φτιάξει τσάι και πρωινό. Θυμήθηκε που περίμενε τα Σαββατοκύριακα για να την έχει όλη μέρα στη ζωή του - σύμβολο μοναξιάς. Γιατί την υπόλοιπη εβδομάδα έπρεπε να βρίσκει τρόπους για να την κρύβει. Θυμήθηκε που κοιμόντουσαν μαζί για χρόνια - σύμβολο παραίτησης. Γιατί τις περισσότερες φορές μόνο κοιμόντουσαν. Θυμήθηκε που δεν μιλούσαν πολύ παρά μόνο ξέσκιζαν ο ένας τη σάρκα του άλλου, μέχρι να τελειώσουν ή να ματώσουν ή να σιχαθούν - σύμβολο ανεπάρκειας. Γιατί δεν είχαν τί να πουν. Θυμήθηκε κι άλλες. Θυμήθηκε που της έγραφε γράμματα - σύμβολο εγωισμού. Γιατί έτσι νόμιζε πως θα την κατακτήσει για πάντα επειδή τα γραπτά μένουν. Θυμήθηκε τις φορές που δεν μπόρεσε να την ικανοποιήσει - σύμβολο κορεσμού. Γιατί κανονικά θα έπρεπε να είχε την όρεξη να βρει τρόπο. Θυμήθηκε που της κρατούσε το χέρι στο αγαπημένο τους καφέ μια νύχτα που έβρεχε και ένιωθε πλήρης - σύμβολο ψευδαίσθησης. Γιατί ακόμα και τότε ήξερε πως όλα κάποτε περνάνε και τελειώνουν και δεν ξανάρχονται. Και βρήκε κι άλλα σύμβολα, εκατοντάδες, χιλιάδες. Συμβόλισε αντικείμενα, συμβόλισε πράξεις. Και όσο θυμόταν συμβόλιζε. Και δε σταματούσε να θυμάται.

Και ύστερα σηκώθηκε και γδύθηκε και σταμάτησε μπροστά στον ολόσωμο καθρέφτη του και έμεινε να εξετάζει το μαραμένο κορμί του, τις λευκές τρίχες στο κρεμασμένο στήθος του, τα χαρακτηριστικά του προσώπου του που είχαν γίνει πιο τραχιά. Τα μάτια του, με αυτά ασχολήθηκε περισσότερο. Ναι, ήταν πιο κουρασμένα από τις φωτογραφίες της νιότης του. Ναι, ήταν πιο θολά αφού η λάμψη του παρελθόντος τους είχε σβήσει. Ναι, ναι, ναι...ήταν όμως τα ίδια. Αυτά δεν είχαν αλλάξει τελικά. Και μέσα τους την είδε γερασμένη, αποκαμωμένη να αφήνει το νυχτικό της να κυλήσει στους γερτούς ώμους της αποκαλύπτωντας τη γύμνια της μπροστά του. Και ήταν η ομορφοτέρη, η πιο άφθαστη - σύμβολο ολοκλήρωσης. Γιατί τώρα δε θυμόταν.

Και ύστερα ξάπλωσε γυμνός στο πάτωμα, έκλεισε τα μάτια του, σταμάτησε να αναπνέει. Το τελευταίο πράγμα που άκουσε ήταν ο απαλός κρότος ενός ακόμα κομματιού από το ταβάνι που έφτανε στο πάτωμα. Το τελευταίο πράγμα που είδε ήταν η λεπτή λευκή ομίχλη που άφησε πίσω του.

O Φλορεντίνο και η Πολυμεταβλητή, το τέλος, η αρχή, τα ίδια, ο άδειος, ο δειλός, ο εγωιστής, ο αποτυχημένος, ο πλούσιος, ο μόνος, ο μοναδικός...

2008-12-01T17:15:00.001+02:00

...και οι φόβοι του, η αγωνία του, η ανασφάλειά του, τα όνειρά του, η χαρά του, οι δόξες του, το υλικό του, οι κατάρες του.
Η ζωή του η ανισόρροπη, η ημιτελής, η ευλογημένη, η ξεχωριστή, η καλύτερη.
Οι εξαρτήσεις του, οι καταχρήσεις του, το δράμα του, η δύναμή του, η τέχνη του.

Η απομόνωση, η απογύμνωση, η απογείωση, η προβολή, το χαμόγελο και

ο μεγάλος ύπνος και το γενναίο ξύπνημα.

Μιλάει σε όλες αλλά μιλάει σε σένα, ξεχνάει τα πάντα αλλά τα ξέρει όλα. Ακόμα και τώρα ξέρει ότι χάνει αλλά ξορκίζει. Ξέρει τι λείπει αλλά δεν έχει τίποτα.

Βίασε με, αγάπα με, ξέσκισέ με, καύλωσε, πόνεσε με, κάνε με να κλάψω, διάλυσε με, πέτα με, νιώσε με, χύσε και σου υπόσχομαι...

...να σε βιάσω, να σε αγαπήσω, να σε ξεσκίσω, να καυλώσω, να σε πονέσω, να σε κάνω να κλάψεις, να σε διαλύσω, να σε πετάξω, να σε νιώσω, να χύσω - να είμαι ζωντανός.

Διαλέγω, διαλέγεις, διαλέγουμε. Που είσαι Μακρινή;

Ρε, για πόσο ακόμα;

Για όλα αυτά που χάθηκαν πριν καν βρεθούν...

2008-10-26T01:43:00.001+02:00

...και για όλα εκείνα που δε θα ανακαλυφθούν ποτέ γιατί δεν είχες τη δύναμη να τα ψάξεις.

Flashback...κύκλοι, ξημερώματα Κυριακής, σε λίγο θα κλέψω μία ώρα από την αιωνιότητα μόνο για να μου την πάρει πίσω σε έξι μήνες. Ωραίο δεν είναι όμως; Να νομίζεις ότι ξεγελάς τον χρόνο; Και τι είναι τώρα αυτό τελικά; Στο διάστημα 3 με 4 ότι κι αν κάνω θα είναι σα να μη συνέβη ποτέ αφου μετά πάλι 3 θα είναι. Χάος, κοσμικό ντελίριο, συμπαντική ανακολουθία, τα χάνω. Μπα, μόνο μια ακόμα σύμβαση είναι. Η χαοτική εκδόχή όμως παραμένει πιο γοητευτική.

Κύκλοι, σε γνωρίζω, σ'αγαπάω, σε χωρίζω, σε ποθώ, σε ξεχνάω, σε ξαναβρίσκω, πάμε πάλι απ' την αρχή, σε γνωρίζω, σ'αγαπάω, τα ίδια και τα ίδια. Μόνο αυτό, σταθερά c! Kι όμως, εγώ εκεί, περιμένω, να ελπίζω ότι κάπου θα σε βρώ, ότι κάπου υπάρχεις. Πίσω από τον καθρέφτη ο Φρήντριχ να γελάει χαιρέκακα
- "Σου τα έχω πει για την ελπίδα"
- "Ναι, θα ήταν καλύτερα αν δεν υπήρχε ελπίδα, θα ήξερα τι γίνεται και τι έχω αλλά αυτή δεν είναι που μας γλυτώνει τελικά από την παραίτηση;"

Σε γνωρίζω, σ'αγαπάω, σε χωρίζω, σε ποθώ, σε ξεχνάω, σε ξαναβρήκα...Φτου!
Δύο παρά τέταρτο σε λίγο. Σε μία ώρα κι ένα τέταρτο θα γίνει ληστεία, καλύτερα να είμαι ξύπνιος.

Ντόινγκ

2008-10-17T20:41:00.004+03:00

Στα decks ο Εφραίμ
Μεγάλη κλήρωση στις 00:01 - αγροτεμάχια δωρεάν
Μέγας χορηγός "Hellenic Dimosio"
Ντόινγκ!

274

2008-09-28T07:45:00.002+03:00

..μέρες και νύχτες στο πουθενά, περιπλανήσεις στο Ανόητο,
260 σχεδόν ανάλογες μέρες με το Ανόητο να αλλάζει μορφές, σχήματα και τόπους,
180 κάπου μέρες και 181 περίπου νύχτες παράλληλης περιπλάνησης και επαναλαμβανόμενης επιστροφής στο σημείο αφετηρίας - τερματισμού - 0,
καλημέρα Κυριακή, θα είσαι από τις τελευταίες τέτοιες - γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν όπως και όλα γύρω τους (μα η βάση πάντα ίδια - κι αυτό να το φοβάσαι...)

...τι ξαφνική ανάγκη...
...και τί μανία με το μέτρημα και την ανάλυση...

Τέλος κι αρχή μαζί, πάμε πιασμένοι χέρι - χέρι...συνεχίζεται, Ζωή μου σου χαμογελάω αχνά

Sigur Rós - Untitled 6

2008-01-07T20:49:00.000+02:00

Αυτό το κομμάτι με βάζει για ύπνο τον τελευταίο μήνα.
Από τον ατιτλοφόρητο δίσκο των Ισλανδών του 2002.
Χωρίς στίχους, χωρίς τίτλους, το booklet εκείνου του δίσκου μάλιστα είχε λευκές σελίδες για να μπορεί ο καθένας να δώσει στα τραγούδια τα λόγια που θα τους ταίριαζαν κατά τη γνώμη του.
Πιθανότατα αυτές τις μέρες να προλάβω να ασχοληθώ και με τα blogs καθότι αδειούχος, να κάνω μερικές γύρες, να δω -τελικά- αν η παγκόσμια κοινότητα μπορεί να σταθεί δίχως την πληθωρική μου παρουσία. Μέχρι τότε μένω στα τυπικά, καλή χρονιά σε όλους!

Όνειρα χακί!

2007-11-25T16:04:00.000+02:00

Παρουσιάζομαι στην κυριακάτικη αναφορά…πω πω, κατάλοιπα!

Ε, ναι λοιπόν, εδώ και 20 μέρες είμαι πιστός υπηρέτης της μαμάς–πατρίδας. Έχω να γράψω στο blog αρκετό καιρό αφενός μεν επειδή είμαι ένας πυροβολητής και αφετέρου δε επειδή ο υπολογιστής μου είναι εντελώς αναξιόπιστος εδώ και ένα δίμηνο. Έχει αποκτήσει προσωπικότητα και μπαίνει στο ίντερνετ μόνο όποτε αυτός γουστάρει.

Χρόνο για να απαντήσω στα προηγούμενα σχόλια δυστυχώς δεν έχω αρκετό. Γενικά,είμαι εκτός πραγματικότητας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που δημιουργεί ο στρατός είναι ότι χάνεις επαφή με την επικαιρότητα. Κατά τα λοιπά, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία δήθεν κατάσταση όπου αυτό που μετράει είναι αυτό που φαίνεται. Εν ολίγοις, αν και ψάρακας ακόμη, όποιος πηγαίνει πρέπει να είναι τυπικός στις υποχρεώσεις του και να περνάει κατά το δυνατόν απαρατήρητος. Είναι, νομίζω, ο τρόπος για να τη βγάλεις καθαρή και να περάσεις ήσυχα και ανενόχλητος στη διάρκεια της θητείας. Το υποχρεωτικό της κατάταξης είναι κάτι με το οποίο παραμένω αντίθετος αλλά, τελικά, νομίζω πως αν κανείς καταφέρει να μην αναρωτιέται πολύ και να γκρινιάζει λίγο θα περάσει καλύτερα και θα τελειώσει γρηγορότερα και τελικά, θεωρώ πως δεν είναι καθόλου κακή εμπειρία. Έχει πολλά οφέλη αν δε σε πάρει από κάτω.

Το άλλο κακό, όπως θα καταλάβατε ήδη, είναι ότι επειδή τα συνταρακτικότερα πράγματα στη ζωή του φαντάρου είναι αν πρέπει να ξυριστεί ή όχι και αν θα βρει καθαρή τουαλέτα πριν χεστεί πάνω του, δεν έχει και τίποτα να συζητήσει πέρα από στρατιωτικά θεματάκια. Μεταθέσεις, φυλακές, αδειούλες, εξόδους κτλ. Ο φαντάρος είναι βαρετός συνομιλητής όταν είναι έξω!

Και για να μην ξεχνιόμαστε, επειδή όπως προείπα στον στρατό η ενημέρωση δεν είναι και πολύ εύκολη μήπως μπορεί να μου πει κανείς ποια ομάδα είναι πρώτη στο ποδόσφαιρο, έχει περάσει ήδη στην επόμενη φάση του uefa, είναι πρώτη στο μπάσκετ και στην ευρωλίγκα, πρώτη στο βόλεϋ και στο αντίστοιχο champions league; (Κοίτα να δεις που θα γίνει καμιά μαλακία και θα τα πάρουμε όλα φέτος και εγώ θα βαράω σκοπιές).

Καλά να περνάτε άπαντες!

The Dreadful Shadows - Twist In My Sobriety

2007-10-20T02:28:00.000+03:00

Καιρό είχα να βάλω κλιπάκι. Λοιπόν, οι Dreadful Shadows είναι γερμανικό gothic συγκρότημα που πια έχει διαλυθεί. Μέλη του έχουν σχηματίσει νέα σχήματα χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Κορυφαίο άλμπουμ τους το "The Cycle" του 1999 απ' όπου και η διασκευή του πασίγνωστου "Twist In My Sobriety". Πάντα μου άρεσε να ακούω διασκευές. Συνήθως δεν είναι καλές αλλά η συγκεκριμένη έχει ενδιαφέρον. Είναι καλή και οπωσδήποτε ακούγεται δυνατά. Οι λάτρεις του αυθεντικού κομματιού μπορεί να ενοχληθούν αλλά με 2-3 ακροάσεις θα αλλάξουν γνώμη. Το κλιπάκι μπαίνει λίγο απότομα, λείπουν μερικά δευτερόλεπτα από την αρχή του.
Καλό Σαββατοκύριακο!

Twist In My Sobriety

All God's children need travelling shoes
Drive your problem from here
All good people read good books
Now your conscience is clear
I hear you talk, girl
Now your conscience is clear

In the morning when I wipe my brow
Wipe the miles away
I like to think than I can be so willed
And never do what you say
I'll never hear you
And never do what you say

Look my eyes are just holograms
Look your love has drawn red from my hands
From my hands you know you'll never be
More than twist in my sobriety
More than twist in my sobriety

We just poked a little empty pie
For the fun the people had at night
Late at night don't need hostility
The timid smile and pause to free

I don't care about their different thoughts
Different thoughts are good for me
Up in arms and chaste and whole
All God's children took their toll

Look my eyes are just holograms
Look your love has drawn red from my hands
From my hands you know you'll never be
More than twist in my sobriety
More than twist in my sobriety

Cup of tea take time to think, yeah
Time to risk a life, a life, a life
Sweet and handsome, soft and porky
You pig out 'til you've seen the light
Pig out 'til you've seen the light

Half the people read the papers
Read them good and well
Pretty people, nervous people
People have got to sell
News you have to sell

Look my eyes are just holograms
Look your love has drawn red from my hands
From my hands you know you'll never be
More than twist in my sobriety
More than twist in my sobriety

Look my eyes are just holograms
Look your love has drawn red from my hands
From my hands you know you'll never be
More than twist
More than twist in my sobriety

Praise the Immortality

2007-10-18T15:56:00.000+03:00

Από τότε που επέστρεψα από τις καλοκαιρινές μου διακοπές η συνέπεια μου ως προς το ιστολογείν έχει πέσει κατακόρυφα. Ανά την επικράτεια των blogs παρατηρώ δύο φαινόμενα: το πρώτο είναι ότι οι κάτοχοι ιστολογίων αυξάνονται με επιταχυνόμενο ρυθμό και το δεύτερο ότι οι παλιότεροι γράφουν με μειούμενη συχνότητα. Το πρώτο φαινόμενο είναι απολύτως λογικό κα αναμενόμενο μιας και τείνει να γίνει κάτι σα μόδα το blogging. To δεύτερο είναι κάπως ανεξήγητο αλλά με συμφέρει μιας και δεν αισθάνομαι ότι είμαι ο μόνος που έχει περιέλθει σε μίνι-νάρκη (όσο παλιός μπορώ να θεωρούμαι με 6-7 μήνες ενασχόλησης όλους κι όλους βέβαια).

Σήμερα είχα την πρόθεση να γράψω αλλά δεν είχα θέμα. Γενικά, τον τελευταίο καιρό παρατηρώ ότι δεν έχω και πολλά να πω μιας και διανύω μια περίοδο αναισθησίας. Ερεθίσματα υπάρχουν πάντα όμως τα περισσότερα από αυτά με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Οι λόγοι της αδιαφορίας μου μάλλον έχουν να κάνουν με τους χρονικούς ορίζοντες της ζωής μου όπως την ήξερα οι οποίοι πλέον συγκλίνουν όλο και περισσότερο προς το σημείο μηδέν - όπου μηδέν οι στρατιωτικές μου υποχρεώσεις που έρχονται καταπάνω μου εντός εικοσαημέρου. Εδώ και δύο εβδομάδες δεν είμαι στην Αθήνα αλλά στη Μακεδονία λόγω έρωτα και μερικών άλλων δαιμόνιων που πάνε μαζί του. Δυστυχώς το χαρτί για την κατάταξη μου δεν έχει έρθει ακόμη και θα πρέπει σύντομα να κατέβω στην Αθήνα να δω τι γίνεται μιας και το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα θα ήταν να γίνει κανένα μπέρδεμα με την ημερομηνία που θα πρέπει να παρουσιαστώ.

Κι ενώ σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να ανεβάσω, έκανα μια γύρα στα blogs και εντόπισα μια πρόσκληση. Ντυμένη με λευκό χιτώνα και σανδάλια, η Αθανασία, ως σωτήρας της μη έμπνευσής μου, μου πάσαρε ένα ερωτηματολόγιο που αποτελεί προϊόν από προηγούμενο post του Σπύρου Σεραφείμ και στο οποίο απαντώ με άκρατη ευχαρίστηση καθώς με βγάζει από το αδιέξοδο. Πάει κάπως έτσι:

Πόση ώρα κάνεις να ετοιμαστείς για να βγεις έξω;
Εντάξει, αυτό είναι γυναικείο προνόμιο. Δεν κάνω ποτέ πάνω από ένα τέταρτο και αυτό μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Συχνά με ενοχλεί που για να πάω στο περίπτερο για τσιγάρα δεν μπορώ να πάω με το σώβρακο, ας πούμε.

Είσαι έτοιμος/η για όλα;
Άντρας έτοιμος για όλα δηλαδή; Φτου, φτου, σε λίγο θα πεταχτεί και ο Μικρούτσικος μέσα από τον υπολογιστή. Αναλόγως την ώρα και το τι έχω να περιμένω (τι, για την ψυχή της μάνας μου θα τα κάνω όλα;).

Υπάρχει εισιτήριο για εκεί που θέλεις να φτάσεις;
Περιγράφεται από το ζεύγος πειθαρχία και θέληση αλλά ανησυχώ για τους ελεγκτές.

Έχεις πάει στο Gstaad; Θες να πάμε μαζί;
Ποιο Gstaad; Ούτε στις παρυφές του δεν έχω πάει. Αλλά αν μου κάνεις τα έξοδα...

Ξέρεις πότε να φεύγεις;
Όταν έχω αυτό που θέλω. Όταν όμως δεν το έχω, συχνά κάθομαι παραπάνω και δεν έιναι καλό.

Χαμογελάς;
Γιατι, κακό είναι; Χαμογελάω πιο συχνά απ' όσο γελάω.

Κλαις; Γιατί; Δεν είναι ωραία η ζωή σου;
Ε, κυλάει κανά δακρύ κάπου-κάπου. Τη ζωή τους πολλοί μίσησαν, το δράμα κανένας. Εγώ είμαι ο κανένας.

Ξέρει κανείς πως κοιμάσαι τα βράδια; Κοιμάσαι;
Ξέρει, ξέρει. Αν και δεν κοιμάμαι πάντα τα βράδια.

Αυτή τη στιγμή σου λείπει κάποιος/κάποια;
Μου λείπει η Ανεμελιά.

Σε είχε προειδοποιήσει να μην τον/την ερωτευτείς; Το έκανες;
Ποτέ δεν με προειδοποιεί καμιά τους. Θείο δώρο είναι ο ερώτας μου και το ξέρουν. Η επιθυμία βάζει κάτω τις αναστολές.

Μπορεί να μην "κοιτάς", βλέπεις, όμως, τα πάντα;
Από αντίληψη άλλο τίποτα. Και συχνά κοιτάω παραπάνω από το πρέπον.

Βρίσκεις στις τσέπες σου χαρτάκια με τηλέφωνα χωρίς όνομα;
Συνέχεια, έχω την κακή συνήθεια να μη σημειώνω ονόματα πλάι στα τηλέφωνα. Το κακό είναι οτί σπάνια δεν είναι γραμμένα από εμένα και ότι ποτέ δεν είναι από την γκόμενα που μου άρεσε!

Σου 'πε ποτέ καμιά, "πάρε με, τώρα";
Αμέ, να σου πω και τι κάναμε μετά;

Το πρωί δεν μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι;
Σπάνια ξυπνάω πρωί. Κι αν πρέπει, υπάρχει πρόβλημα και οργανωμένο σχέδιο αφύπνισης.

Σε ενδιαφέρει να ξέρει τι θα γίνει μετά;
Ναι, αν και η μέλλουσα πραγματικότητα συχνά διαψεύδει τις εικασίες μου.

Θες να είσαι ο εαυτός σου;
Εξαρτάται, ποιος είναι ο εαυτός μου;

Τι φοβάσαι; Θα μου πεις;
Φοβάμαι ότι το ερωτηματολόγιο δεν τελειώνει. Πολλά ρωτάς, το ξέρεις;

Τι σκέφτεσαι;
Μήπως έπρεπε να κάνω άλλο post!

Είπες σε κάποιον/α, "θα έρθω να σε βρω";
Ναι, πριν κανά χρόνο. Μια χαρά τα βρήκαμε.

Ξέρεις να επιδιορθώνεις ζωές;
Μάλλον, αρκεί να μην είναι η δική μου.

Χαμογελάς;
Επαναλαμβάνεσαι! Βλαμμένος είσαι;

Σου ' πε ποτέ κάποιος/α, "κάνε μου ό,τι θες";
Δεν είμαι σίγουρος αλλά κάποιες φορές δε χρειάζεται να σου το πει για να το κάνεις.

Πάσα στους Συν(γραφικούς) Θεραπευτές και στην Aniaris που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα συνέπειας. Και ανοιχτή πρόσκληση στον οποιοδήποτε δε βαριέται να απαντήσει στις ερωτήσεις. Αυτά.

Ίλιγγος

2007-10-10T16:41:00.000+03:00

Ο ψηλότερος όροφος που έχω διαμείνει ήταν ο τέταρτος. Το σπίτι ήταν στην Καλλιθέα επί της λεωφόρου Θησέως (ή Ελευθερίου Βενιζέλου κατά τη νεότερη εκδοχή - αναρωτιέμαι γιατί μετονομάζουν τόσο κεντρικούς δρόμους, εννοώ ότι τη Θησέως όλοι Θησέως την ξέρουν και κανείς δε θα τη συνηθίσει με το νέο της όνομα. Και δεν υπάρχει και λόγος. Αν λεγόταν οδός Πατακού θα καταλάβαινα τη μετονομασία αλλά ο Θησέας σε τι έφταιξε;) Τέλος πάντων. (Σπουδαία φράση το "τέλος πάντων". Απλά την πετάς και είναι ισχυρότερη κι από τελεία. ) Κάτω ακριβώς από το σπίτι υπήρχε και φανάρι. (Αν είναι μια φορά ενοχλητικό να μένεις επί μίας λεωφόρου είναι τέρμα εκνευριστικό να υπάρχουν και φανάρια. Πάντα κάποιος θα αργήσει όταν ανάψει το πράσινο με αποτέλεσμα να ηχήσουν οι κόρνες από τους από πίσω του, ένας άλλος θα πιστεύει ότι όλοι θέλουμε να ακούσουμε λίγο Θώδη από το φοβερό του car stereo ενώ ο τύπος που έχει κωλοφτιάξει το Opel Ascona του '86 θεωρεί πως όλοι γουστάρουν να ακούν τον κινητήρα του να μαρσάρει όσο είναι σταματημένο με κόκκινο.)

Το μπαλκόνι του σπιτιού ήταν πάντα βρώμικο από τα καυσαέρια, ακόμη κι αν το έπλενες το πρωί μέχρι το βράδι θα ήταν ξανά χάλια. Μολοταύτα, καθόμουν συχνά έξω. Παρείχε ένα φοβερό πλεονέκτημα. Ήταν το μπαλκόνι του τετάρτου ορόφου που σημαίνει ότι ήταν πολύ πάνω από το έδαφος. Είναι φοβερή η αίσθηση ανωτερότητας που αποκτά κανείς όταν κοιτάζει εκατοντάδες ανθρώπων να κινούνται 20 μέτρα από κάτω του. Κι αυτή είχε γίνει καθημερινή ασχολία μου τότε. Καθόμουν με ένα τσιγάρο και ύφος ερευνητικό παρατηρώντας τους από κάτω. Ένιωθα σαν το μεγάλο αδελφό, θεία αίσθηση. Κανείς δε σήκωνε το κεφάλι, όλοι προχωρούσαν σκυφτοί ή με το βλέμμα ευθεία μπροστά στην καλύτερη. Αυτό το βρώμικο μπαλκόνι ήταν ο υπέργειος θρόνος ενός μικρού θεού - έτσι ένιωθα, είχα την (ψευδ)αίσθηση της υπεροχής.

Το εντυπωσιακό σε συχνότητα νούμερο ήταν οι μαυροφορεμένες γριούλες που, βαρυφορτωμένες με ψώνια, βάδιζαν αγκομαχώντας προς το σπίτι τους (ή το επόμενο μαγαζί όπου θα βαρυφορτώνονταν ακόμη περισσότερο κάνοντας τον τρίτο παρατηρητή να διερωτάται για το σωματικό τους σθένος.) Αυτές τις γριούλες τις θαύμαζα και τις λυπόμουν μαζί (δεν ξέρω λέξη που να περιέχει και τα δύο αυτά αισθήματα - θαυμολύπη ίσως;). Ύστερα αναρωτιώμουν η ζυγαριά των εμπειριών τους πόσο θα έγερνε προς την πλευρά της δυστυχίας και της παραίτησης (τα μαύρα ρούχα τους σίγουρα έπαιζαν το ρόλο τους). Τι θα ήταν για εκείνες τις γριούλες η ευτυχία; Να είχαν εγγόνια ή παιδιά ευτυχισμένα που να τους δίνουν δύναμη να συνεχίζουν και να χαμογελούν; Κάθε μία και κάποια ιστορία, κάθε ιστορία συγγενική με τις άλλες, κάθε σχέση και σχέση επανάληψης (η ιστορία καθεμιάς θα μπορούσε να ειπωθεί σχεδόν αυτούσια από τα χείλη μιας άλλης). Έτσι σκεφτόμουν.

Ύστερα ένιωθα πιο ρυπαρός κι από το μπαλκόνι. "Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τους άλλους; Τι σου δίνει το δικαίωμα να θεωρείς τον εαυτό σου καλύτερο; Και που ξέρεις ότι σε μερικές δεκαετίες δε θα είσαι ανάλογο θέαμα για τα μάτια ενός υπερόπτη νέου;" (αν και τα κίνητρά μου δεν ήταν υπεροπτικά, μάλλον περιέργεια και απορίες τα έτρεφαν). Το πιο τρομακτικό συμπέρασμα ήταν ότι η γριούλα θα ένιωθε την ευτυχία πολύ πιο απλά από τον τρόπο που ένας "σύγχρονος" μπορεί να τη βιώσει. Η βασική διαφορά ήταν στο ότι εκείνη δεν έχει μάθει να έχει παράλογες απαιτήσεις, δεν έχει ανάγκη από υλικά υποκατάστατα για να νιώσει όμορφα, δεν ενδιαφέρεται για το πρεστίζ της και το κοινωνικό της στάτους. Και λέω αυτό το συναίσθημα τρομακτικό επειδή μάλλον είμαι πολύ λιγότερο ικανός να το βιώσω. Και το ίδιο νιώθω και για τους πάνω-κάτω συνομήλικούς μου. Τέλος πάντων. Τώρα μένω σε ισόγειο.

Νύχτα

2007-09-30T23:04:00.000+03:00

Δεν υπάρχει μικρή ιστορία. Κάποια από τα συνθετικά μέρη καθεμίας έχουν χαθεί ή έχουν αλλοιωθεί ή έχουν αλλαχθεί. Δεν έχει σημασία. Δεν υπάρχει μικρή ιστορία. Μόνο αδιάφορες αλλά, και πάλι, όχι για όλους. Έστω και για έναν κάθε ιστορία θα είναι σημαντική.

Την ίδια ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές μία όμορφη κοκκινομάλλα έρχεται σε οργασμό χαράζοντας με τα νύχια της την πλάτη του εραστή της. Αυτού που μια άλλη μέρα που θα γράφω άλλες γραμμές μπορεί να μαλακίζεται με την ανάμνηση της αλλά οι νυχιές θα είναι αόρατες. Τώρα που διαβάζεις, η κοκκινομάλλα έχει βάλει τα κλάματα.

Αλλού ένας μόλις κόρεσε τη δίψα του για να αισθανθεί ζωντανός σκοτώνοντας ηδονικά τον άστεγο που προηγουμένως συνομιλούσε μαζί του φιλικά κάνοντας τον να νιώσει πως υπάρχει ανθρωπιά. Μια άλλη μέρα θα σκεφτεί ότι δε βρίσκει ευχαρίστηση πια σε αυτό.

Στην τηλεόραση παράγονται καινούριες εικόνες στεναχώριας με άτομα χαμηλής συγκρότησης που γίνονται έρμαια στις αδηφάγες ορέξεις εκείνων που δε διαφέρουν και πολύ από το δολοφόνο που σκότωσε για να βεβαιωθεί ότι είναι ζωντανός. Κάποτε εκείνοι θα πεθάνουν ολομόναχοι με δάκρυα μεταμέλειας στα μάτια.

Μπορείς να βρεις πολλές λέξεις για να περιγράψεις μία έντονη συναισθηματικά κατάσταση. Παρομοιώσεις, όμορφα σχήματα λόγου για να εκφράσεις όσο πιο μοναδικά και γοητευτικά μπορείς τους φόβους σου. Η ουσία πάντα η ίδια μένει. Και δεν υπάρχει μικρή ιστορία.

-Έπινες πάλι;
-Όχι, αλήθεια σου λέω.
-Και που οδηγεί αυτός ο δρόμος;
-Που οδηγούν οι άλλοι;
-Καληνύχτα.
-Ναι.

Μία καρτέλα στο 4

2007-09-25T00:06:00.000+03:00

-Νομίζω ότι τα Xanax μου κάνουν το μεγαλύτερο καλό.
-Ναι, τα έπαιρνα παλιά όταν είχα πάθει απανωτές κρίσεις πανικού. Πλέον βολεύομαι με Seroxat, είναι πιο ήπια, με κάνουν να νιώθω λιγότερο εξαρτημένος.
-Seroxat; Δεν τα ξέρω.
-Σας ακούω που μιλάτε. Ξέρετε τα έχω δοκιμάσει και τα δύο. Έπαιρνα όμως και Lyrica, να με στρώνει λίγο γιατί μου έφερναν υπνηλία τα άλλα.
-Σαν τα Lexotanil δεν είναι τίποτα για τις αϋπνίες.
-Α, δεν μπορώ τα ηρεμιστικά.
-Ούτε εγώ. Είχα πάρει βαλεριάνα όμως. Κάνει πολύ καλή δουλειά.
-Ναι αλλά βρωμάει όταν τη βράζεις.
-Κι εγώ σκεφτόμουν τη βαλεριάνα αλλά διάβασα ότι η μυρωδιά της προσελκύει τα ποντίκια.
Σε ψυχίατρο, ψυχολόγο, φυχοθεραπευτή, ψυχαναλυτή δεν έχω πάει ποτέ όμως όλο και περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζω φτάνουν στα όρια των αντοχών τους και επισκέπτονται κάποιον ειδικό. Το θέμα δεν είναι από αυτά που συζητά κανείς άνετα αλλά αν ανοίξει σχετική κουβέντα είναι εκπληκτικό πόσοι άνθρωποι αναζητούν τη γαλήνη τους μέσα από χημικά σκευάσματα. Κατά περιόδους νιώθω ότι θα ήταν καλό να είχα ένα χάπι που να βάζει σε καταστολή το μυαλό μου και τα νεύρα μου αλλά ως άτομο με ροπή στην υπερβολή και στην εξάρτηση αποφεύγω συνειδητά τέτοια απόπειρα αφού αφενός ξέρω ότι πιθανότατα θα εξαρτηθώ και αφετέρου θεωρώ ότι δεν είναι η ιδανική λύση. Προσπαθώ να γίνομαι ψυχολόγος του εαυτού μου και να βγαίνω από τα αδιέξοδά μου χωρίς να χρειάζεται να καταφεύγω στη χημεία. Μπορώ όμως να καταλάβω πολύ καλά πόσο εύκολο είναι να αρχίσει κάποιος να νιώθει ότι χωρίς τα χάπια του είναι ανασφαλής μέσα από την επαφή μου με πολύ κοντινά μου πρόσωπα που για τον ένα ή τον άλλο λόγο ακολουθούν θεραπευτική αγωγή με αντικαταθλιπτικά, αγχολυτικά και λοιπά σχετικά σκευάσματα.

Θυμάμαι όταν ήμουν 16-17 χρονών και άκουγα για τα υψηλά ποσοστά κατάθλιψης σκεφτόμουν ότι δεν είναι δυνατόν να είναι τόσο πολλά τα καταθλιπτικά άτομα. Ότι είναι απλώς δειλοί και ηλίθιοι που νομίζουν ότι έχουν πρόβλημα με σκοπό να αποφύγουν να αντιμετωπίσουν τα πραγματικά τους προβλήματα. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι μέσα στο περιβάλλον αποξένωσης, απομόνωσης και υλισμού που ζούμε είναι πολύ εύκολο να προκύψουν καταθλιπτικές καταστάσεις. Σε τεστ για τη διαπίστωση συμπτωμάτων κατάθλιψης που υπάρχουν αναγνωρίζω πια στοιχεία του χαρακτήρα μου όπως η κυκλοθυμία, η γρήγορη εναλλαγή διάθεσης ή η αίσθηση ανησυχίας ή μια εσωτερική, απροσδιόριστη ένταση που οδηγεί στη θλίψη.Καθώς αναλογίζομαι τα παραπάνω φτάνω να πιστεύω ότι όλοι όσοι ξέρω σε μικρό ή μεγάλο βαθμό έχουν ανάλογα συμπτώματα – οπότε τι μένει; Είμαστε όλοι καταθλιπτικοί; Σαφώς και όχι. Τι μας κάνει όμως να νιώθουμε έτσι; Και ύστερα σκέφτομαι τους παλαιότερους. Αυτούς που μιλάνε για τη γενιά τους, αυτούς που συχνά αφορίζουν τις νεότερες, τους ίδιους που ποτέ δεν είχαν επαφή με τέτοιες ασθένειες. Εκείνοι πως τα έβγαζαν πέρα; Γίναμε τόσο light εκδόσεις ανθρώπων που δεν αντέχουμε να μην περνάμε καλά, να μην έχουμε όλα όσα θέλουμε κι ας έχουμε ήδη παραπάνω από όσα χρειαζόμαστε; Τι στο διάολο συμβαίνει γαμώ την κοινωνία μας;!

Δηλώσεις

2007-09-21T15:43:00.000+03:00

Η γενικότερη έλλειψη έμπνευσης που παρατηρείται σε όλες τις πτυχές της σύγχρονης κοινωνίας έχει πέσει σα μαύρη συννεφιά και πάνω από τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Αφού παρακολούθησα χθες τις ελληνικές ομάδες στο κύπελλο Uefa, σε μια μαραθώνια πανδαισία μπάλας από τις 6 το απόγευμα ως την πρώτη πρωινή, συνειδητοποίησα ξανά πόσο βαρετές και προβλέψιμες έχουν γίνει οι δηλώσεις των εμπλεκομένων στο χώρο. Από τους αθλητικογράφους ως τους προπονητές και τους παίχτες. Αν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με το χώρο, από οποιοδήποτε πόστο, υπάρχουν κάποιες ατάκες-sos που θα πρέπει να έχει εύκαιρες.

Μελέτη περιπτώσεων

Περίπτωση 1:
Ας υποθέσουμε ότι η ομάδα η οποία δεν είναι και κανένα ποδοσφαιρικό μεγαθήριο πρόκειται να αντιμετωπίσει ως αντίπαλο μια υπερομάδα. Ας πάρουμε τη Θύελλα Κάτω Ραχούλας ή τον Κεραυνό Πέρα Βρύσης ή τον Ολυμπιακό Πειραιά και ας υποθέσουμε ότι πρόκειται να αντιμετωπίσει την Μπαρτσελόνα ή την Μάντσεστερ ή την Παναθηναϊκάρα, για παράδειγμα. Η δήλωση-κλειδί είναι:
Γνωρίζουμε τη δυναμικότητα του αντιπάλου αλλά είμαστε έτοιμοι να τον αντιμετωπίσουμε και να δώσουμε το 100% των δυνατοτήτων μας. ΤΟΥΣ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ.

Περίπτωση 2:
Η ομάδα πρόκειται να παίξει ένα σημαντικό διεθνές παιχνίδι. Πριν την έναρξη του ματς στο καθιερωμένο pre-game show διάφοροι έγκριτοι αναλυτές, πρώην ποδοσφαιριστές και αξιοσέβαστοι άνθρωποι του χώρου θα μας ενημερώσουν για την ακτινογραφία του αντιπάλου. Η δήλωση-κλειδί είναι:
ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΝ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΟΥΜΕ.

Περίπτωση 3:
Η ομάδα αγωνίζεται σε διπλά παιχνίδια νοκ-αουτ. Το πρώτο ματς έχει τελειώσει. Οι ρεπόρτερ σπεύδουν να πάρουν δηλώσεις από τους ποδοσφαιριστές ή τον προπονητή της ομάδας. Άσχετα με το αποτέλεσμα, ακόμα κι αν έχουμε κερδίσει 3-0 θα πρέπει να βγει προς τα έξω ότι παραμένουμε ταπεινοί και προσγειωμένοι. Η δήλωση-κλειδί είναι:
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ ΣΤΗ ΡΕΒΑΝΣ.

Περίπτωση 4:
Ο προπονητής της ομάδας και οι παίχτες προετοιμάζονται για τον τελικό του Champions League αλλά προηγουμένως μεσολαβεί ένα παιχνίδι με τη Θύελλα Κάτω Ραχούλας ή τον Κεραυνό Πέρα Βρύσης ή τον Ολυμπιακό Πειραιά το οποίο κανείς δεν υπολογίζει καθώς όλοι σκέφτονται τον τελικό. Όπως και να έχει όμως, εδώ η δήλωση-κλειδί είναι:
Δε θέλω να μιλήσω για το παιχνίδι του Champions League. Πριν από αυτό έχουμε ένα σημαντικό αγώνα με τη Θύελλα Κάτω Ραχούλας (σ.σ. ή τον Κεραυνό ή τον Ολυμπιακό – ξέρετε τώρα). ΚΟΙΤΑΜΕ ΚΑΘΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ.

Περίπτωση 5α:
Ο Είμαι-ο-σπορτκαστερ-που-όλοι-βαριούνται - αλλά-στην-ΕΡΤ-δε-θα-με-αλλάξουν-ποτέ περιγράφει το ντέρμπι του ελληνικού πρωταθλήματος. Παραδόξως δε γίνονται επεισόδια ενώ σε κάποια στιγμή δύο αντίπαλοι παίχτες λένε μια μαλακία μεταξύ τους και γελάνε. Εκστασιασμένος ο Είμαι-ο-σπορτκάστερ-κτλ-κτλ κάνει τη δήλωση-κλειδί:
ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΒΛΕΠΑΜΕ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ ΤΕΤΟΙΑ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΗΠΕΔΑ. ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ.

Περίπτωση 5β:
Ο Είμαι-ο-κτλ-κτλ είναι απεσταλμένος της ΕΡΤ για τη μετάδοση του τελικού του Champions League. Η κάμερα δείχνει στις κερκίδες μερικούς οπαδούς των δύο ομάδων να κάθονται μαζί και ύστερα μία οικογένεια με τα παιδάκια της σε κάποιο άλλο σημείο του γηπέδου. Η δήλωση-κλειδί είναι:
ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΚΗΝΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΗΠΕΔΑ. ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ.

Περίπτωση 6: Ο αγνός φίλαθλος που έχει βαρεθεί να ακούει τα ίδια και τα ίδια, κάθεται και γράφει ένα post στο blog του καυτηριάζοντας την έλλειψη έμπνευσης στις δηλώσεις των εμπλεκομένων στο ποδόσφαιρο. Στην ουσία προσπαθεί να δείξει ότι τα κλισέ μας έχουν κουράσει, περιγράφει μερικά αλλά τελικά πέφτει ο ίδιος στην παγίδα του κλισέ. Η δήλωση-κλειδί του ανυποψίαστου αναγνώστη είναι:
ΒΑΡΕΘΗΚΑΜΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΤΗ ΦΡΑΣΗ "Η ΔΗΛΩΣΗ-ΚΛΕΙΔΙ ΕΙΝΑΙ:". ΕΞΥΠΝΑΚΙΑ!

Καθρεπτισμοί

2007-09-19T03:24:00.000+03:00

Δύο χρόνια έκλεισα στο σπίτι και δεν υπήρχε καθρέπτης πουθενά.
Χτες μόνταρα έναν στον τοίχο του διαδρόμου.
Τώρα θα έχω κάποιον να μιλάμε όποτε θα βαριέμαι να είμαι μόνος. Το είδωλό μου ποτέ δε λέει ψέματα. Αν δεν είμαι καλά θα είναι θλιμμένο, αν χαίρομαι θα χαίρεται μαζί μου.
Τώρα θα μπορείς να βλέπεις πόσο όμορφη είσαι όποτε το θελήσεις.
Νομίζω το σπίτι ομόρφυνε. Με πολύ μικρές παρεμβάσεις.
Το λίγο μπορεί να είναι περισσότερο από το πολύ ενίοτε.
Λίγο σε βλέπω, πολλά σημαίνει.
Μικρός ήταν ο χρόνος…
Μεγάλα τα σπουδαία του…

Ευαισθησίες

2007-09-18T12:41:00.000+03:00

Από το ειδησεογραφικό Bloomberg, πριν μερικές μέρες:

Οι Ρώσοι περήφανα ανακοίνωσαν τη δημιουργία του "Πατέρα όλων των βομβών" ως απάντηση στην "Μητέρα όλων των βομβών" που είχαν δημιουργήσει οι Αμερικάνοι λίγο καιρό πριν. Σε μία κίνηση με μεγάλο συμβολικό ενδιαφέρον καθώς επαναφέρει τη Ρωσία σε περίοπτη θέση σε ότι έχει να κάνει με τον πολεμικό εξοπλισμό και ως αναδυόμενη, από τις στάχτες της Ε.Σ.Σ.Δ, υπερδύναμη.

Πρόκειται για μία βόμβα κενού η οποία δημιουργεί ωστικό κύμα ανάλογο με αυτό μιας πυρηνικής βόμβας. "Είναι συγκρίσιμη σε αποτελεσματικότητα και δύναμη με πυρηνική βόμβα" δηλώνει ο επιτελής του ρωσικού στρατού Alexander Rukshin προσθέτοντας ότι "...αντίθετα με την πυρηνική δεν προκαλεί ραδιενεργή μόλυνση!" Είναι 4 φορές ισχυρότερη από την αμερικάνικη η οποία ήταν μέχρι πρότινος η ισχυρότερη μη πυρηνική βόμβα του κόσμου.

Η ρωσική βόμβα εξαπολύει ένα σύννεφο εκρηκτικού υλικού που παράγει ένα υπερηχητικό ωστικό κύμα σε απίστευτα υψηλή θερμοκρασία. Μετά την έκρηξη, το τοπίο μοιάζει σεληνιακό! Παρότι η βόμβα έχει το μισό εκρηκτικό υλικό από την αμερικάνικη η θερμοκρασία στον πυρήνα της έκρηξης είναι διπλάσια και η περιοχή ακτίνας της ισχύος της πολύ μεγαλύτερη. Αυτό επιτρέπει το επιθυμητό αποτέλεσμα χωρίς να δίνεται έμφαση στην ακρίβεια πρόσπτωσης ενώ παράλληλα την καθιστά πολύ φθηνότερη στην κατασκευή της. Οι Ρώσοι αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι έτσι διασφαλίζεται η ασφάλεια του έθνους ενώ ενισχύεται η μάχη κατά της τρομοκρατίας σε κάθε στιγμή, κάθε περίσταση και κάθε περιοχή. Επίσης βεβαιώνουν ότι δεν εισερχόμαστε σε μια νέα κούρσα εξοπλισμών ούτε σε ψυχροπολεμικές καταστάσεις.

Κατα τη γνώμη μου αυτό το δημιούργημα είναι ενδεικτικό της εποχής μας καθώς υπακούει στο τρίπτυχο μεγιστοποίηση κέρδους - ελαχιστοποίηση κόστους - περιβαλλοντική ευαισθησία. Μιλάμε για μια φονική βόμβα που δεν αφήνει τίποτα όρθιο, που εξαϋλώνει οτιδήποτε είναι μέσα στην εμβέλειά της, απολύτως αποτελεσματική δηλαδή. Επιπροσθέτως, είναι οικονομική στην κατασκευή της σε σχέση με την ισχύ της. Και φυσικά, φιλική προς το περιβάλλον!!! Δεν περιέχει ραδιενεργά υλικά - τι ανακούφιση, ήδη νιώθω καλύτερα! Είναι καλό να ξέρεις ότι το περιβάλλον δε θα μολυνθεί από τη βόμβα. Το ότι δε θα υπάρχει τίποτα έμβιο για να το διαπιστώσει μετά την έκρηξή της, προφανώς δεν έχει καμία σημασία...

Απολογι(σ)τικά

2007-09-17T04:16:00.000+03:00

Απολογισμός #1:

Πρώτη και αυτοδύναμη η Νέα Δημοκρατία.
Το ένστικτο αυτοσυντήρησης των ψηφοφόρων της λειτούργησε διατηρώντας σχετικά σταθερά τα ποσοστά της και χαρίζοντας της μια άνετη, τελικά, νίκη.
Το Πασόκ πλήρωσε την ανυπαρξία του, την πολιτική της άρνησης, την απουσία παροχής πειστικής εναλλακτικής πρότασης.
Δυνάμωσε η αριστερά, μπορούσε και παραπάνω. Αλλαγή σκηνικού ή ψήφος αντίδρασης; Το δεύτερο μάλλον αλλά θα δείξει.
Πεντακομματική βουλή με την παρουσία και του Λα.ο.ς. Ε, ρε, γλέντια! Φοβερό πράγμα, ο δεξιός που αποσκιρτά γίνεται δεξιότερος!
Εκτός ο Παπαθεμελής αλλά ο γνήσιος απόγονος του Ελευθέριου Βενιζέλου δεν πτοείται, ετοιμάζεται να επιστρέψει και να κυριαρχήσει.
Και στο βάθος Βενιζέλος…Ευάγγελος αυτή τη φορά!
Κι ένας εκλογικός νόμος για κλωτσιές, προκύπτει αυτοδύναμη κυβέρνηση με τη σύμφωνη γνώμη του (με το ζόρι) ενός τρίτου των Ελλήνων ψηφοφόρων. Τόσο δυσαναλογικά απλά…

Απολογισμός #2:

Κυριακή 16/9/2007

06:00 - Αφύπνιση
07:10 - Αναχώρηση με ταξί
07:35 - Άφιξη στο λιμάνι του Πειραιά
08:30 - Αναχώρηση για Ρέθυμνο
14:03 - Άφιξη στο Ρέθυμνο
14:15 - Αναχώρηση για ενδιάμεσο σταθμό προς το χωριό με κτελ
14:50 - Άφιξη στον ενδιάμεσο σταθμό, αναχώρηση με Ι.Χ.
15:05 - Άφιξη στο χωριό
15:20 - Άσκηση δημοκρατικού δικαιώματος, τύψεις
16:10 - Αναχώρηση από το χωριό με Ι.Χ.
17:05 - Άφιξη στο λιμάνι του Ρεθύμνου
18:00 - Αναχώρηση για Πειραιά
23:45 - Άφιξη στον Πειραιά
00:20 - Επιστροφή στο σπίτι, τύψεις

Απολογισμός #3:

100 posts κιόλας! Κι έτυχε το εκατοστό μου post να συμπέσει με τις εθνικές εκλογές - ατυχής σύμπτωση...

Απολογισμός Update #4:

Όταν μετράω τα posts να θυμάμαι να μην υπολογίζω τα drafts! 98ο είναι το παρόν, άλλα δύο για το ιωβηλαίο! Πώπω, χάζεψα...

Πρόταση

2007-09-13T17:15:00.000+03:00

Τι δηλαδή; Οι Αμερικάνοι είναι πιο μάγκες από εμάς να πούμε; Ή μήπως οι μούρες των Roosevelt, Lincoln, Jefferson και Washington είναι πιο πιασάρικες από τις δικές μας; Προτείνω να κάνουμε το ελληνικό Mount Rushmore με τις μορφές των αρχηγών των κομμάτων μας. Καταρχήν όλοι τους είναι πολιτικά πολύ πάνω από κάθε φλώρο που τον κάνουν και άγαλμα στο εξωτερικό - αλλά τι ξέρουν αυτοί από πολιτική; Ε, όπως και να το κάνουμε είναι και ομορφόπαιδα (και μορφονιά, μην παρεξηγηθούμε), μια χαρά θα γράφουν στο...γλυπτό!

Τώρα για το που μπορεί να γίνει το γλυπτό αυτό είναι θέμα. Είναι τόσες πολλές οι γυμνές βουνοπλαγιές που φτιάξαμε με τις φωτιές που η επιλογή δεν είναι εύκολη. Ίσως στην αρχαία Ολυμπία να ήταν το σωστότερο, να αναβαθμιζόταν και ο τόπος που τόσο υπέφερε. Μιλάμε, όλη η ιστορία της Ελλάδας σε λίγα τετραγωνικά - από τον αρχαίο πολιτισμό των προγόνων μας ως το σύγχρονο με το μεστό πολιτικό λόγο, τα επιχειρήματα, τη ρητορεία,..., η λίστα είναι ατελείωτη. Μεγαλεία!

Κύκλος

2007-09-11T19:38:00.000+03:00

Τι μας κατευθύνει περισσότερο να δημιουργούμε; Η αγάπη μας για τη ζωή και η επιθυμία για την αναβάθμιση της ποιότητάς της ή ο φόβος μας για το θάνατο; Ερχόμαστε στον κόσμο και ξέρουμε ότι το μόνο δεδομένο που έχουμε είναι ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε, σίγουρο αυτό. Η ιδέα, η αντίληψη του θανάτου είναι η μοναδική ιδέα που προσπαθούμε εντατικά να θάβουμε. Από την παιδική κιόλας ηλικία το άτομο εκπαιδεύεται να μη σκέφτεται ότι θα πεθάνει. Ο θάνατος περνά στο υποσυνείδητο και εκεί τον κρατάμε όσο νιώθουμε γεροί και υγιείς. Και έτσι ζούμε προσποιούμενοι ότι αγαπάμε τη ζωή. Η άρνησή μας να πιστέψουμε πως όλα θα τελειώσουν για μας είναι που μας κάνει να προσπαθούμε, να φτιάχνουμε, να εξελισσόμαστε. Φυσική άμυνα, ένστικτό ψυχικής αυτοσυντήρησης καθώς αν αφεθούμε στην ενόρμηση που έχουμε για το θάνατο θα μαραζώσουμε και δε θα κάνουμε τίποτα. Κι έτσι παίρνουμε τις αποφάσεις που επηρεάζουν την ύπαρξη μας και προσδιορίζουν την πορεία μας.

Η αγγλική λέξη για το "αποφασίζω" προέρχεται από τη λατινική ρίζα για το σκοτώνω. Το decide σχετίζεται ετυμολογικά με τα homicide, suicide, deicide. Decide σημαίνει ότι κάτι σκοτώνουμε παίρνοντας μια απόφαση. Υπό αυτή την έννοια θυμίζει αυτό που στην οικονομική θεωρία ονομάζεται κόστος ευκαιρίας. Όταν αποφασίζουμε για το πώς θα διαθέσουμε τα λεφτά μας ή τον ελεύθερο χρόνο μας αυτόματα συναποφασίζουμε και για το πώς δε θα τον διαθέσουμε. Όταν αποφάσιζα να κάτσω να γράψω αυτό το post, παράλληλα αποφάσιζα να μη δω μια ταινία στην τηλεόραση ή να μην πάω μια βόλτα, ας πούμε. Ο εμπνευστής της αγγλικής γλώσσας δηλαδή φρόντισε να συμπεριλάβει την έννοια του θανάτου σε κάθε μας επιλογή. Δεχόμενοι ότι έχουμε την επιλογή σχετικά με το τι θα κάνουμε με τη ζωή μας, δεχόμενοι δηλαδή ότι είμαστε ελεύθεροι να πράττουμε τότε προκύπτει ότι ως απάντηση απέναντι στο φόβο του θανάτου υψώνουμε το λάβαρο της ελευθερίας.

Αλήθεια όμως, πως ορίζεται η ελευθερία; Δηλαδή πότε είμαι πραγματικά ελεύθερος; Το σκεφτόμουν αυτό και κατέληξα στο συμπέρασμα πως η ελευθερία είναι σαν την ευτυχία - είναι συναίσθημα, αίσθηση ίσως. Δεν μπορείς να τη νιώθεις συνεχώς αλλά, όπως και με την ευτυχία, τη βιώνεις για κάποιες φευγαλέες στιγμές που σε κάνουν να αισθάνεσαι ελεύθερος (ή ευτυχισμένος αντίστοιχα). Ως έννοια, η ελευθερία είναι άπιαστη. Το να είμαι ελεύθερος σημαίνει ότι δεν είμαι υπόδουλος. Όλοι όμως δεν είμαστε υπόδουλοι απέναντι σε κάτι; Είμαστε υπόδουλοι απέναντι στα θέλω μας, απέναντι στα θέλω των άλλων που μας επιβάλλονται, απέναντι στο χρήμα που κυνηγάμε, απέναντι στην εικόνα μας που θέλουμε να παραμένει ατσαλάκωτη. Κάπως έτσι, φτάνω στο συμπέρασμα πως πραγματικά ελεύθερος είναι εκείνος που κάθε στιγμή μπορεί να κάνει αυτό που του επιτάσσει ο εαυτός του. Αν όμως το κάνει αυτό θα έρθει αντιμέτωπος με την κοινωνία, με νόμους, με την ηθική τάξη. Οπότε θα υποδουλωθεί εκ των πραγμάτων.

Ο άνθρωπος άλλωστε δεν είναι φτιαγμένος για να είναι άτακτος, ή καλύτερα, ο πολιτισμός στέρησε από τον άνθρωπο το δικαίωμα στην αταξία. Ο πολιτισμός έφτιαξε και φτιάχνει δομές, βάζει πλαίσια, ορίζει το αποδεκτό και το μη αποδεκτό. Ο ίδιος μας ο εγκέφαλος λειτουργεί με δομές, το σώμα μας λειτουργεί με σύστημα - λογικό δεν είναι να έχουμε την τάση να είναι και ο εξωτερικός μας κόσμος έτσι; Όμως η δόμηση και η συστηματοποίηση του έξω έρχεται σε αντίθεση με την έννοια της ελευθερίας, της ελεύθερης βούλησης. Αντίφαση. Κανείς δεν είναι ελεύθερος. Όπως τα όρνια πάνε στα πτώματα έτσι και ο άνθρωπος ψάχνει καθοδηγητές: οι θρησκείες, οι φιλόσοφοι, οι άρχοντες, οι διάσημοι. Ο άνθρωπος διαλέγει να ακολουθεί πρότυπα, μόνος του υποτάσσει την ελευθερία του. Και δίπλα κάθεται ο πολιτισμός και χειροκροτεί.

Ο πολιτισμός έχει κι αυτός ποικίλες εννοιολογικές τοποθετήσεις. Ξεκινά με την εμφάνιση της γλώσσας, δηλαδή της μεταξύ ανθρώπων επικοινωνία. Κατ' άλλους ξεκινά με τη διαμόρφωση οικισμών με συλλογικούς στόχους. Ψάχνοντας θα βρεθούν πολλές ερμηνείες για το τι είναι και πως ξεκίνησε ο πολιτισμός, τι θεωρείται πολιτισμένο. Αντιγράφω Χένρι Μίλερ από τον Κολοσσό του Μαρουσίου:

Οι μαρτυρίες αυτού του επονομαζόμενου πολιτισμού είναι σκορπισμένες και ατάκτως ερριμμένες οπουδήποτε φτάνουν τα μακριά, γλοιώδη ποτάμια. Κανένας δεν εκπολιτίζεται, τίποτα δεν αλλάζει πραγματικά. Κάποιοι που πρώτα έτρωγαν με τα δάχτυλα τώρα χρησιμοποιούν μαχαιροπήρουνα, κάποιοι έχουν ηλεκτρισμό στις καλύβες τους αντί για λάμπες πετρελαίου και κεριά, κάποιοι έχουν τιμοκαταλόγους εταιριών και τη Βίβλο εκεί όπου κάποτε βρισκόταν κάποιο όπλο ή τουφέκι, κάποιοι έχουν απαστράπτοντα ρεβόλβερ αντί για ρόπαλα, κάποιοι χρησιμοποιούν χρήματα αντί για κελύφη και όστρακα, κάποιοι φορούν ψάθινα καπέλα που δεν τα χρειάζονται, κάποιοι έχουν τον Ιησού Χριστό και δεν ξέρουν τι να Τον κάνουν. Αλλά όλοι τους από πάνω μέχρι κάτω είναι ανήσυχοι, φθονεροί, ανικανοποίητοι και ψυχικά άρρωστοι. Όλοι τους υποφέρουν από καρκίνο και λέπρα, στην ψυχή τους. Στους πιο αδαείς και εξαχρειωμένους από αυτούς θα ζητήσουν να πάρουν το όπλο επ' ώμου και να πολεμήσουν για ένα πολιτισμό που δεν τους έφερε τίποτα άλλο παρά μιζέρια και εκφυλισμό. Σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν το μεγάφωνο εκπέμπει τα καταστροφικά νέα της νίκης ή της ήττας. Είναι ένας τρελός κόσμος και όταν αποστασιοποιηθείς λίγο φαίνεται ακόμα πιο τρελός απ' όσο συνήθως. Το αεροπλάνο φέρνει το θάνατο, το ραδιόφωνο φέρνει το θάνατο, το αυτόματο όπλο φέρνει το θάνατο, οι κονσέρβες φέρνουν το θάνατο, το τρακτέρ φέρνει το θάνατο, ο παπάς φέρνει το θάνατο, τα σχολεία φέρνουν το θάνατο, οι νόμοι φέρνουν το θάνατο, ο ηλεκτρισμός φέρνει το θάνατο, τα υδραυλικά φέρνουν το θάνατο, ο φωνογράφος φέρνει το θάνατο, τα μαχαιροπήρουνα φέρνουν το θάνατο,τα βιβλία φέρνουν το θάνατο, η ίδια μας η αναπνοή φέρνει το θάνατο, η ίδια μας η γλώσσα, οι ίδιες μας οι σκέψεις, τα λεφτά μας, η αγάπη μας, η φιλανθρωπία μας, η υγεία μας, η χαρά μας.

Τελικά, για να αντιμετωπίσουμε το μεγαλύτερο φόβο μας (το θάνατο) καταλήγουμε να τον επισπεύδουμε - πολιτισμένα πάντα!

Πεντακόσια δύο

2007-09-10T04:01:00.000+03:00

Σηκώθηκα μεσημέρι, φτιάξαμε μια μακαρονάδα στα γρήγορα επειδή έπρεπε να φύγει – θα έπαιρνε το τρένο των 14:53 προς μακριά από εμένα. Στην πραγματικότητα την μακαρονάδα την έκανε εκείνη – εγώ έπινα καφέ και ξενέρωνα μετά από ένα καταιγισμό από ρακές που είχε προηγηθεί το Σαββατόβραδο. Ήταν νόστιμα, είχε λίγο παραπάνω νερό η σάλτσα απ’ όσο θα έπρεπε αλλά δεν μας ενόχλησε πολύ αυτό. Στο σταθμό φτάσαμε 10 λεπτά πριν την αναχώρηση. Ύστερα το τρένο ξεκίνησε, 14:53 ακριβώς. Κάθε μέρα διάφορα τρένα πάνε κι έρχονται αλλά με αφήνουν αδιάφορο, αυτό με ενόχλησε όταν έφευγε επειδή μέσα του θα κουβαλούσε κι εκείνη. Οι πόρτες του έκλεισαν απότομα και ξεκίνησε χωρίς δισταγμούς και καμία όρεξη για συναισθηματισμούς. Το είδα να χάνεται στρίβοντας ένα τσιγάρο παράλληλα. Μέχρι να το ανάψω δεν υπήρχε τίποτα να βλέπω να φεύγει.

Μερικές ταινίες είχαν ξεμείνει στο σπίτι αλλά έπρεπε να επιστρέψω κάτι άλλες που είχα νοικιάσει για λογαριασμό της αδερφής μου. Τελικά γύρισα πίσω με δύο ακόμη ταινίες για να περάσει ήσυχα το βράδυ της Κυριακής. "Οι σημαίες των προγόνων μας" και το "Factotum". Πριν από αυτές είχα δει το "Fahrenheit 9/11" και το παιχνίδι της εθνικής με τους Κροάτες – σαφώς ανακάμπτουμε. Η ταινία του Ιστγουντ ήταν καλή αλλά θέλω να δω και τα "Γράμματα από την Ίβο Τζίμα". Το "Factotum" ήταν ευχάριστο αν και όταν περιγράφεις τη ζωή του Μπουκόφσκι λίγη παραπάνω σκατίλα θα χρειαζόταν ενώ και ο Ματ Ντίλον δεν κάνει γι’ αυτή τη δουλειά. Τέλος πάντων, κριτικός κινηματογράφου δεν είμαι και ούτε σκοπεύω να τον υποδυθώ τώρα. Τη ζωή του Μπουκόφσκι τη βρίσκω γοητευτική. Στη συνείδησή μου οπωσδήποτε δεν αποτελεί υπόδειγμα τρόπου ζωής όμως, όπως και να έχει, προκαλεί ενδιαφέρον.

Ανέκαθεν με ενοχλούσαν οι δήθεν. Αυτοί που προσπαθούσαν να καθοριστούν μέσα από ένα τρόπο ζωής που δεν τους πάει. Όταν κάποιος είναι αλκοολικός δε σημαίνει ότι αυτομάτως γίνεται και καλλιτέχνης. Όταν κάποιος είναι καλλιτέχνης δε σημαίνει ότι θα πρέπει να πίνει μέχρι να λιώσει προκειμένου να υποστηρίζει την περσόνα που καλλιεργεί. Παρατηρώ ότι οι περισσότεροι τύποι που το παίζουν "ελεύθεροι" δεν είναι γιατί, στην ουσία, είναι σκλάβοι του εαυτού που θα ήθελαν να είναι και τον οποίο πασχίζουν να χτίσουν. Σα μια γυναίκα που αλλάζει συχνά εραστή. Θα πρέπει να το κάνει επειδή της αρέσει και μόνο γι’ αυτό, όχι επειδή έτσι θα είναι άνετη και αδέσμευτη ή θα συντηρεί την εικόνα της απελευθερωμένης. Αν δεν είναι αυθεντικό το συναίσθημα σύντομα καταπνίγεται από τα παράγωγα συναισθήματα των τύψεων απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Ο Μπουκόφσκι μάλλον δεν ανήκει στην κατηγορία που περιγράφεται παραπάνω. Ο άνθρωπος απλά ήταν έτσι κι αν η πένα του δεν ήταν δημιουργική πιθανότατα θα ζούσε από την πρόνοια χωρίς κανείς να τον αναγνωρίζει - αν και η αναγνώριση ήρθε όπως το συνηθίζει, με καθυστέρηση. Μπορούμε όμως να δεχτούμε ότι το πάθος του για το γράψιμο ήταν εφάμιλλο αυτού για το ποτό ή για τις γυναίκες. Οπότε ήταν ένας συγγραφέας που έγραφε για όσα τον ενδιέφεραν και ζούσε σύμφωνα με αυτά που έγραφε. Αυτό ήταν αυθεντικό γιατί ήταν έτσι. Δεν άλλαξε τρόπο ζωής για να προσαρμοστεί στα γραπτά του ούτε προσπάθησε να γράψει για θέματα έξω από αυτά που ήξερε ότι θα μπορούσε να χειριστεί. Το σε ποιους αρέσει και σε ποιους όχι είναι άλλο θέμα – τουλάχιστον γίνεται κατανοητός και από ανόθευτα μυαλά, δεν είναι σαν τον Μπάροουζ που για να καταλάβεις τι λέει θα πρέπει να έχεις κατεβάσει ένα μπουκάλι ουίσκι και να έχεις χτυπήσει και μια-δυο ενέσεις.

Παράξενο πράγμα η συγγραφή. Από αλλού ξεκινάς και αλλού καταλήγεις. Συμβαίνει όταν γράφεις μόνο για να περνάς ευχάριστα την ώρα σου. Διαφορετικά έχεις ένα θέμα, ξέρεις πως θα κινηθείς. Όταν το θέμα σου λείπει και απλά γράφεις είναι σα να παραδίνεσαι στους συνειρμούς σου. Το αποτέλεσμα συχνά είναι ένα συνονθύλευμα άτακτων σκέψεων. Η ώρα όμως θα έχει περάσει και αν το γραπτό το κρατήσεις θα μπορεί να σου θυμίζει τι σκεφτόσουν όταν το έγραφες.

Το τρένο έχει φτάσει εδώ και κάποιες ώρες στον προορισμό του.

My Dying Bride - Roads

2007-09-08T17:44:00.000+03:00

Το Roads των Portishead από τους My Dying Bride. Με "φυσικούς" ήχους και τη μοναδική φωνή του Aaron Stainthorpe. Δεν ξέρω ποια εκδοχή μου αρέσει παραπάνω αλλά όπως και να το κάνεις, αυτή έχει "κάτι". Ντυμένη με Tim Burton ε;
Καλό Σαββατοκύριακο, fight your war!

Roads

Can't anybody see? you've got a war to fight
never find our way, regardless of what they say

How can it feel this wrong?
from this moment, how can it feel this wrong?

Storm in the morning light, I feel
no more can I say, frozen to myself
I got nobody on my side and surely that ain't right
and surely that ain't right

Can't anybody see? you've got a war to fight
never find our way, regardless of what they say

How can it feel this wrong?
from this moment, how can it feel this wrong?

Can't anybody see? you've got a war to fight
never find our way, regardless of what they say

How can it feel this wrong?
from this moment, how can it feel this wrong?

Συμμετρική απειλή

2007-09-05T02:30:00.000+03:00

Στη Γρανάδα, την ισπανική πόλη όπου η εθνική μας του μπάσκετ προσπαθεί να διατηρήσει τα κεκτημένα της αυτό τον καιρό (τι ήταν και το χθεσινό με τους Σέρβους ε;), βρίσκεται το πασίγνωστο παλάτι της Αλάμπρα – ή μάλλον ένα σύμπλεγμα από παλάτια και φρούρια που απλώνονται σε ένα λόφο της ισπανικής πόλης. Απέκτησε την τελική του μορφή τον 14ο αιώνα από τους Μαυριτανούς. Το παλάτι της Αλάμπρα είναι πασίγνωστο για την αρχιτεκτονική του αλλά και τη διακόσμησή του. Στα κτίριά του κυριαρχούν η συμμετρία και τα γεωμετρικά σχέδια απόλυτης μαθηματικής ακριβείας. Η τεχνοτροπία είναι σαφώς επηρεασμένη από τους μουσουλμάνους της μεσογείου και το ύφος της διακόσμησης παραπέμπει σε αυτό των χωρών της βόρειας όχθης της αφρικανικής ηπείρου – Μαρόκο, Τυνησία, Αλγερία κτλ.

Ο Maurits Cornelis Escher είναι ένας Ολλανδός καλλιτέχνης στο έργο του οποίου η συμμετρία, τα σφάλματα προοπτικής και το παιχνίδι με τις διαστάσεις έχουν ασκήσει τεράστια επιρροή. Στην ηλικία των 24 χρονών ο Escher είχε βρεθεί στην Αλάμπρα και είχε εντυπωσιαστεί από τα σχέδια και τα μοτίβα που κοσμούν το μέρος. Ο ίδιος ο Escher δεν είχε πολλές γνώσεις μαθηματικών αλλά από ένστικτο είχε μεγάλη αντίληψη του χώρου και των απεικονίσεών του. Τα έργα που τον έκαναν γνωστό έχουν να κάνουν με τη συμμετρία και τα εκούσια προοπτικά λάθη που φτιάχνουν οφθαλμαπάτες ή δημιουργούν απίθανες κατασκευές.

Ένα ακόμα πολύ γνωστό σχέδιο του Escher είναι αυτό με την αέναη διαδρομή που διατρέχεται από μυρμήγκια. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια απεικόνιση μιας ταινίας Μέμπιους (από το όνομα του μαθηματικού August Ferdinand Moebius που την ανακάλυψε αν και στην ίδια ανακάλυψη είχε φτάσει και ο Johann Benedict Listing). Η ταινία Μέμπιους είναι μια επιφάνεια που έχει μόνο μία πλευρά αλλά είναι δυνατόν να τη διατρέξει κανείς σε όλο της το μήκος έχοντας την αίσθηση ότι αλλάζει μεριά (κάτι που γίνεται εμφανές και στο σχέδιο του Escher – τα μυρμήγκια βοηθούν σε αυτό). Εύκολα μπορεί κάποιος να φτιάξει αυτό το σχήμα ακόμη και με ένα μακρύ κομμάτι χαρτί του οποίου θα περιστρέψει το ένα άκρο κατά 180 μοίρες και ύστερα θα ενώσει τις άκρες του φτιάχνοντας ένα ενιαίο, συνεχές κομμάτι. Δεν είναι τυχαίο που το σχήμα της ταινίας του Μέμπιους θυμίζει το μαθηματικό σύμβολο του απείρου. Τα μυρμήγκια της εικόνας θα μπορούσαν να προχωρούν για πάντα και να παρέμεναν μονίμως στην ίδια μεριά.

Η αλήθεια είναι ότι ακούγοντας συνεχώς για ασύμμετρες απειλές είπα να γίνω αντιδραστικός και να το ρίξω στη συμμετρία. Εξάλλου, πάντα μου άρεσαν τα παράξενα γεωμετρικά κατασκευάσματα και η δημιουργία οφθαλμαπατών. Ας πούμε, (κλικ για να δείτε τις εικόνες σε μεγαλύτερο μέγεθος) ο καταρράκτης της παραπάνω εικόνας δεν μπορεί να υπάρξει – το κόλπο είναι στην αυθαίρετη τοποθέτηση των κολόνων ώστε να δημιουργείται η (παρ)αίσθηση της υψομετρικής διαφοράς ενώ, στην ουσία, ο διάδρομος προχωρά στο βάθος και όχι ανηφορικά. Το σχέδιο με τις σκάλες δίπλα στον καταρράκτη είναι ο ορισμός του αδύνατου – καταλύεται κάθε φυσικός νόμος περί βαρύτητας. Οι ιππείς είναι ζωγραφισμένοι με τρόπο τέτοιο ώστε να σχηματίζονται κι άλλοι που κοιτούν ανάποδα ενώ το σχέδιο με τα δύο χέρια που το ένα ζωγραφίζει το άλλο, είναι απλά καταπληκτικό. Κι όπως με όλα τα πράγματα, όπως με τη ζωή την ίδια, ακόμη και την αντίληψη της πραγματικότητας, τα πάντα έχουν την όψη που τους δίνουμε. Ίσως όλοι μας να είμαστε καθηλωμένοι στη μία πλευρά όπως τα μυρμήγκια της εικόνας. Τι να υπάρχει από την άλλη; Ή μήπως, τελικά, όπως και με την ταινία του Μέμπιους, δεν υπάρχει άλλη πλευρά;

Τεστοστερόνη

2007-09-02T00:04:00.000+03:00

Έχει εισβάλει μία μύγα σαν τον Jeff Goldblum στο σπίτι και αρνείται πεισματικά να αποχωρήσει. Το πρόβλημα είναι ότι συγκρούεται κατ’ επανάληψη με το φωτιστικό κάνοντας πολύ θόρυβο την ώρα που το μόνο που θέλω είναι λίγη ησυχία. Νιώθω καταβεβλημένος από μια πολύ ενοχλητική ημέρα – την πρώτη του φθινοπώρου που μου επιφύλασσε μία σειρά από δυσάρεστες εκπλήξεις. Το παρήγορο είναι πως όλα αυτά μπορεί να λειτουργήσουν και προς όφελος μου τελικά μιας και χρειαζόμουν ένα τέτοιο σοκ μπας και βγω λίγο από την παρατεταμένη ραστώνη του καλοκαιριού που δε λέει να με αφήσει. Αυτές οι αισιόδοξες σκέψεις δεν με κάνουν να νιώθω λιγότερο κοιμισμένος βέβαια. Βυθίζομαι σε ένα βαθύ ύπνο…
βυθίζομαι…
βυθίζομαι…

Το πρωί με ξυπνάει μια ερεθιστική αίσθηση. Προσπαθώντας να βγω από τη μέθη του πιο γαλήνιου ύπνου βλέπω μια υπέροχη, σοκολατένια μελαχρινή να έχει πέσει πάνω μου και να ασχολείται μαζί μου. Κι όσο ξυπνάω και επανέρχομαι στον αισθητό κόσμο, συνειδητοποιώ με ένα χαζό χαμόγελο πως η μελαχρινή με τα πράσινα μάτια και το υπέροχο δέρμα δεν είναι γέννημα της φαντασίας μου. Αφήνομαι στα χέρια της καθώς ολοκληρώνει τη δουλειά της ηδονικά. Έχει μεσημεριάσει όταν τελικά σηκώνομαι από το κρεβάτι. Η άγνωστη νυμφομανής με κοιτά με λαιμαργία έτοιμη να πέσει στα γόνατα για να με ικανοποιήσει. Την κοιτάζω αυστηρά: «Φτάνει για τώρα, ετοίμασε μου κάτι να φάω γιατί πείνασα». Πρόθυμα, κατευθύνεται στην κουζίνα και μου ετοιμάζει ένα υπέροχο πρωινό που με έκανε να απορήσω. Το ψυγείο μου συνήθως δεν έχει τίποτα μέσα. Φαίνεται πως η νεαρά είχε πάει για ψώνια πριν με ξυπνήσει με το στόμα της.

Αράζω στο σαλόνι απολαμβάνοντας μερικές από τις πιο υπέροχες γεύσεις που έχω δοκιμάσει. Η μελαχρινή, που ακόμη δεν έχω θυμηθεί να ρωτήσω το όνομα της, γδύνεται ξανά και πιάνει δουλειά. Παράλληλα, σηκώνω το τηλέφωνο και παίρνω μερικούς κολλητούς. Κανονίζουμε να μαζευτούμε σπίτι μου προκειμένου να στρώσουμε χαρτάκι. Πόκερ, αντρικό, κέντα-φλος, με επιτρεπτό το double raise και 50 ευρώ minimum bet. Δε δυσκολεύτηκα να τους πείσω, σε μία ωρίτσα ήταν όλοι στο σπίτι και καθόμασταν γύρω από το τραπέζι. Στο πρώτο κιόλας μοίρασμα έπιασα καρέ της ντάμας. Ότι έπρεπε για να παίξω χωρίς άγχος. Το καρέ της ντάμας είχε, όπως αποδείχτηκε, και συμβολική σημασία. Η μελαχρινή είχε φύγει λίγο πριν αφιχθούν οι κολλητοί μόνο για να επιστρέψει με τις φιλενάδες της. Μία ψηλή ξανθούλα, μία πρόστυχη κοκκινομάλλα και μία αισθησιακή μιγάδα. Μας κράτησαν καταπληκτική συντροφιά και έκαναν το παιχνίδι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Ασκούσαν βέβαια αρνητική επίδραση στο σωστό παίξιμο – με θυμάμαι να ποντάρω 400 ευρώ έχοντας μόνο ένα ζεύγος εφτάρια αλλά ποτέ κανείς από το καρεδάκι μας δεν ισχυρίστηκε πως είναι παίχτης, τζογαδόροι είμαστε!

Κόντευε 9 το βράδυ όταν αποκαμωμένοι σταματήσαμε. Δεν έπρεπε να τα δώσουμε όλα από τόσο νωρίς. Ντυθήκαμε και αράξαμε στο δερμάτινο καναπέ μπροστά από την 62 ιντσών high definition plasma. Ένας από τα παιδιά πήγε στο μπαρ και έβαλε 4 διπλά 18 ετών – με πάγο σε χαμηλό ποτήρι. Βουλιάξαμε στον καναπέ, στείλαμε τις γυναίκες στην κουζίνα. Φυσικά δεν τους επιτρέψαμε να ντυθούν. Κυκλοφορώντας γυμνές, μας προμήθευαν με πεντανόστιμους μεζέδες ασταμάτητα. Και τότε ήρθε η ώρα…

Ο Παπαδόπουλος με τον Ν’ Ντογέ έκαναν τη σέντρα και το ντέρμπυ ξεκίνησε. Στο έβδομο μόλις λεπτό ο Μάτος με σουτ από τα 45 μέτρα έγραψε το 1-0 αφήνοντας τον Αντωνάκη άγαλμα. Στο 13’ ο Γκούμας με εντυπωσιακό ανάποδο ψαλίδι έκανε το 2-0 ενώ ο Φύσσας με βολ-πλανέ έκανε το 3-0 στο 31’. Το ημίχρονο έκλεισε 4-0 με κεφαλιά-ψαράκι του Καραγκούνη στο 42’. Εκστασιασμένοι, φωνάξαμε τις κοπέλες στην ανάπαυλα. Βλέποντας μας τόσο χαρούμενους, ανταποκρίθηκαν άμεσα και μας έκαναν όλες τις σεξουαλικές χάρες που τους ζητήσαμε. Ύστερα τις διώξαμε για να δούμε το δεύτερο ημίχρονο. Το παιχνίδι δεν τελείωσε ποτέ καθώς ο Ολυμπιακός έφυγε από το γήπεδο στο 76’ κι ενώ το σκορ είχε φτάσει στο 8-1. Είχε μειώσει προσωρινά σε 7-1 με μούφα πέναλτι αλλά ο Μάλαρτζ απάντησε σκοράροντας με απευθείας βολέ από το ένα τέρμα στο άλλο. Αυτό ήταν και το τελειωτικό χτύπημα για τους γαύρους που, μόνοι τους, έφυγαν από το γήπεδο…ωραία ζωή!

Μόνο που δεν είναι πραγματική. Πιθανότατα, στην καλύτερη περίπτωση να μαζευτούμε 4-5 κλανιάρηδες πίνοντας μπύρες και ελπίζοντας πως ο Παναθηναϊκός θα φανεί αντάξιος των προσδοκιών μας. Ύστερα θα δούμε τσόντα στο Filmnet και θα λέμε παπαριές. Επιστρέφοντας ο καθένας σπίτι του θα φάμε και παντόφλα από τις γυναίκες μας…Τελικά, το μόνο καλό που συνέβη όλη αυτή την ώρα ήταν που έφυγε η μύγα και έχει πάλι ησυχία.

Σσσστ, αρχίζει…πάμε μωρή ομάδα!

Διαφημίσεις

2007-08-31T00:16:00.000+03:00

Πιθανότατα θα έχετε πετύχει αυτό το διαφημιστικό στην τηλεόραση. Το είδα χθες και κόλλησα μπροστά στην οθόνη. Άσχετα με το τι γνώμη έχει ο καθένας για τις Μ.Κ.Ο. και ειδικά για την Greenpeace, το σποτάκι καταφέρνει νομίζω τον στόχο του - να σοκάρει. Και σ' αυτό συντελεί και ο πρωταγωνιστής με το μοχθηρό του βλέμμα. Με κάνει να αναρωτιέμαι αν είναι τόσο καλός ηθοποιός ή αν όντως έχει τόσο πολλή οργή μέσα του από τόσο νεαρή ηλικία. Καίριο και, καλώς ή κακώς, πιασάρικο!

Καταστροφολογίες

2007-08-27T13:26:00.000+03:00

Την ίδια ώρα που στο Υπουργείο Εσωτερικών ψάχνουμε να βρούμε τον υπεύθυνο μιας και ο Προκόπης απέχει των καθηκόντων του και ο αντικαταστάτης του θυμίζει ανδρείκελο προγραμματισμένο μόνο για να φέρει σε πέρας την προεκλογική περίοδο, η τελευταία έννοια που τείνει να γίνει σλόγκαν στα χείλη των νεοελλήνων είναι αυτό το καταπληκτικό «ασύμμετρη απειλή» την οποία και εισήγαγε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο ο Βύρωνας. Ενημερώθηκα ότι το νόημα της μικρής αυτής φράσης είναι ότι έχουμε να κάνουμε με έναν άγνωστο εχθρό-απειλή του οποίου τα κίνητρα δε γνωρίζουμε και οι προθέσεις του είναι να μας καταστρέψει με μέσα τα οποία επίσης δε γνωρίζουμε. Αυτό δηλαδή που προκύπτει είναι ότι ακόμη μια φορά δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Όταν τα επίσημα χείλη μας λένε ότι στην ουσία δεν ξέρουμε με τι έχουμε να κάνουμε τότε είναι που ο λαός μένει αποσβολωμένος να κοιτάζει το χάος ανίκανος να αντιδράσει.

Επικίνδυνοι χειρισμοί! Θυμίζει την πολιτική του Μπους που ανίκανος να δώσει πειστικές εξηγήσεις για τους λόγους που επιτίθεται σε τρίτες χώρες κάνει λόγο για θέλημα θεού και τρομοκρατεί το κοινό βαφτίζοντας ως τρομοκράτες ολόκληρα έθνη. Όταν δεν μπορούμε ή δεν έχουμε τα αρχίδια να κατονομάσουμε ευθέως τον εχθρό ή να πούμε στα ίσια τους λόγους που ακολουθούμε μια συγκεκριμένη πολιτική γραμμή τότε βαφτίζουμε μια αόρατη δύναμη ως απειλή κατά της χώρας ώστε να νομιμοποιήσουμε τις πράξεις μας. Το να σπέρνεις ακόμη περισσότερο τρόμο και παράνοια αποτελεί κι αυτό μια πολιτική. «Ασύμμετρη απειλή» - ίσως εξωγήινοι να κρύβονται από πίσω, ίσως οι Αμερικάνοι, μπορεί οι Τούρκοι, μπορεί τρομοκράτες – δεν ξέρουμε – είναι άγνωστος ο εχθρός. Γίνεται νομίζω εμφανές (;) ότι θεωρούν πως απευθύνονται σε ένα μάτσο ηλιθίων. Σε αυτό βέβαια έχουμε όλοι μας ευθύνη αφού έτσι τους επιτρέπουμε να μας βλέπουν.

Σαστισμένος κι εγώ, παρακολουθώ τα όσα γίνονται μη ξέροντας τι πρέπει να νιώσω. Και είναι δύσκολο να συγκροτήσεις και τη σκέψη σου κάτω από αυτές τις συνθήκες. Βλέπω τα κανάλια να συναγωνίζονται στο ποιο θα πετύχει να δημιουργήσει τον μεγαλύτερο τρόμο, ποιο θα εξασφαλίσει τις πιο φρικιαστικές, αποκλειστικές εικόνες. Διακρίνω ένα σαρδόνιο χαμόγελο πίσω από τις θλιμμένες μάσκες των παρουσιαστών κάθε φορά που έρχεται η πληροφορία ότι η λίστα των νεκρών μεγάλωσε. 23, 36, 47, 55, 63 κι έχει κι άλλο ακόμα αγαπητοί μας τηλεθεατές. Μισό λεπτό να κάνουμε κι ένα ωραίο σποτάκι με καμένα ζώα και πτώματα, να το ντύσουμε και με πένθιμη βαγκνερική μουσική υπόκρουση, όμορφα!

Τηλεφωνεί στο σταθμό ο δήμαρχος ενός μικρού δημοτικού διαμερίσματος κάνοντας απελπισμένη έκκληση για βοήθεια:
-Από το πρωί παρακαλώ για βοήθεια, κάντε κάτι!
Ο παρουσιαστής απαντά ηδονικά:
-Μισό λεπτό, υπάρχουν εγκλωβισμένοι; Μπορεί να θρηνήσουμε θύματα;
-Ρε παιδιά, στείλτε μας πυροσβεστική δύναμη, θα καούμε.
-Θέλετε να πείτε ότι οι φλόγες κατακαίνε το χωριό;
-Βοήθεια θέλουμε.
-Έχουν καεί σπίτια; Κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές;

Πουλάει το αίμα, πάντα πουλούσε. Πουλάει και ο τρόμος. Και ο πανικός βολεύει όταν πρέπει να αποπροσανατολιστεί ο λαός. Κι ο κάθε κοντόφθαλμος σκατόψυχος κατηγορεί. Ο νεοδημοκράτης θα πει ότι τις φωτιές τις βάζουν οι τσάτσοι του Λαλιώτη, ο πασόκος ότι η δεξιά καταστρέφει τον τόπο, ο αριστερός θα πει ότι ο δικομματισμός τα κάνει όλα και οι ακροδεξιοί θα βγουν στη γύρα να κάψουν τους αντιφρονούντες. Της πλάκας είστε όλοι και πιο πολύ τα κομματόσκυλα που σας υπηρετούν, οι φρουροί που σας συντηρούν. Σας χορτάσαμε όλους γιατί όλοι είστε πουλημένοι. Χορτάσαμε και τα αρρωστάκια που σας στηρίζουν, που μεταδίδουν τη βλακεία σας σα μεταδοτική νόσο. Δε σας έχουμε ανάγκη αν είστε έτσι. Να κάνετε εκλογές μόνοι σας, να αλληλοψηφιστείτε. Ποτέ δεν υπήρξα κομματικοποιημένος οπότε γιατί να έρθω να σας ψηφίσω; Σε αυτή τη χώρα, χρόνια τώρα, δεν ψηφίζουμε πολιτική δράση ούτε ιδεώδη, ψηφίζουμε κόμματα. Αυτή είναι η σύγχρονη ελληνική δημοκρατία. Ή μάλλον δεν είναι καν δημοκρατία – είναι βλασφημία να λέμε ότι έτσι είναι η δημοκρατία.

Sign in

2007-08-23T23:50:00.000+03:00

Οι διακοπές μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα…μπλα…μπλα…γεμίζουμε τις μπαταρίες μας…μπλα…μπλα…επιστρέφουμε δυνατοί και ξεκούραστοι…μπλα…μπλα…μπλα. Από την ώρα που αντίκρισα τη σκατίλα στο λιμάνι του Πειραιά συνειδητοποιώντας ότι αυτό ήταν για φέτος κάθε άλλο παρά γεμάτος και δημιουργικός νιώθω. Υπάρχει μία περίοδος προσαρμογής που θα πρέπει να διανυθεί ως αποτέλεσμα της απότομης διακοπής των διακοπών! Τέλος πάντων, δεν είναι ώρα για γκρίνιες, ώρα για ανασύνταξη και στοχοθέτηση είναι.

Καλά πήγε, δε λέω, πολύ καλά! Μου άρεσε αυτό το καλοκαίρι. Γεμάτο ήταν, συγκινήσεις είχε, δεν έχω παράπονο - πλούτισα τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις μου. Το καλό με τις διακοπές είναι ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα περιγράφεται με την ερώτηση «Που θα πάμε για μπάνιο;». Εντελώς εκτός πραγματικότητας, με τα κινητά να ξεχνιούνται στο σπίτι, την τηλεόραση κλειστή και τον υπολογιστή να κάθεται να σκονίζεται μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Κι όμως, όλα αυτά δε μου έλειψαν καθόλου. Κι ύστερα επιστρέφεις και μπαίνεις στο κλίμα της προεκλογικής περιόδου θες, δε θες. 16 Σεπτέμβρη ψηφίζουμε λέει, αποφασίστηκε λίγες μέρες πριν από το τώρα και λίγες μέρες μετά από τις δεσμεύσεις ότι οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους. Αυτό το «στην ώρα τους» έχει μια σχετικότητα και μια αοριστία βέβαια. Ποια είναι η ώρα τους; Το τέλος της τετραετίας σύμφωνα με την κοινή λογική. Αλλά η κοινή λογική είναι για τους κοινούς – η πολιτική εξουσία μας είναι ιδιαίτερη, έχει ανώτερη λογική που εσύ, πολίτη, δεν αντιλαμβάνεσαι. Τέλος πάντων ξανά, καλές εκλογές να έχουμε, εγώ δε θα ψηφίσω πάντως.

Κουράστηκα, είμαι ντεφορμέ, δύο παραγράφους έγραψα και τα έφτυσα. Σιγά-σιγά θα βρω τους ρυθμούς μου θέλω να πιστεύω. Έρχεται και εξεταστική πάλι και πρέπει να τεθεί ο εγκέφαλος σε λειτουργία ξανά. Άντε, να ξενερώνουμε λίγο για να επέλθει η απαραίτητη ισορροπία.

Να και μια φωτογραφία να γίνει το post λίγο πιο φανταχτερό (και να δείτε κι άλλο ένα από τα ταλέντα μου στην πράξη). Καλή; Κερνάω γρανίτα φράουλα όποιον βρει από πού είναι!

Εις το επανιστολογείν

2007-07-28T16:42:00.000+03:00

Αυτό ήταν, η σεζόν τελειώνει. Αύριο τέτοια ώρα θα κάθομαι στην κουπαστή ενός πλοίου και θα βλέπω τις ακτές της βόρειας Κρήτης να αχνοφαίνονται στον ορίζοντα και να με πλησιάζουν. Παράξενο είναι το ταξίδι με πλοίο. Σου δίνει την αίσθηση πως όλα κινούνται εκτός από αυτό. Αυτό το λέω επειδή έγραψα ότι οι ακτές θα με πλησιάζουν ενώ στην πραγματικότητα εγώ θα τις πλησιάζω. Ίσως να είναι και τούτο ένα δείγμα της ανθρωποκεντρικής αντίληψης που έχουμε. Κάποτε πιστεύαμε ότι η Γη είναι το κέντρο του σύμπαντος, για παράδειγμα.

Θα πατήσω πρώτα στο Ηράκλειο και ύστερα οδικώς θα φτάσω στον προορισμό μου. Θα χρειαστεί σχεδόν δύο ακόμη ώρες αυτό. Δύο ώρες που θα αποδεικνύουν περίτρανα τη σχετικότητα του χρόνου, θα είναι δύο «αργές» ώρες. Θα σουρουπώνει όταν μέσα από το βουνό θα εμφανιστεί το χωριό σα μακέτα και πέρα μακριά η θάλασσα. Τις τελευταίες μέρες πήγα σε πολλές άλλες θάλασσες, γνώρισα καινούρια μέρη. Πουθενά δε βρήκα όμως τη θάλασσά μου. Έτσι είναι αυτά όμως, καθένας έχει τα μέρη που λατρεύει και όσο κι αν κάποια άλλα τον προκαλούν να ερωτοτροπήσει μαζί τους εκείνος μένει σε αυτό που ήταν προορισμένος να αγαπήσει κι ας το απατάει για λίγο – οι μεγάλες αγάπες είναι και οι πιο δύσκολες.

Θυμήθηκα τον παππού μου. Ό,τι κοντινότερο έχω γνωρίσει στον ορισμό του άγιου. Δεν το θυμάμαι να βρίζει, δεν τον θυμάμαι να αγχώνεται, δεν τον θυμάμαι να μαλώνει. Θυμάμαι μόνο ένα καθηλωτικό, γαλήνιο βλέμμα μέσα από τα κουρασμένα μάτια του που με ηρεμούσε. Θυμάμαι που ο κόσμος του ήταν η γιαγιά μου – αυτή που πέθανε λίγο καιρό μετά που έφυγε εκείνος επειδή δεν μπορούσε να βρει νόημα στο να ζει χώρια του. Κι ας είχε άνοια, κι ας μη θυμόταν τι είχε κάνει ή τι είχε πει λίγα λεπτά πριν. Την απουσία του παππού την αισθανόταν μέσα της, δε χρειαζόταν να σκεφτεί ή να αναρωτηθεί. Ανταμώσανε γρήγορα. Δεν είχαν και άλλη επιλογή.

Στο χωριό θα βιώσω μια κατάσταση εκτός πολιτισμού. Το τι είναι πολιτισμός σηκώνει συζήτηση. Η εισαγωγή κοινής γλώσσας αποτελεί στοιχείο πολιτισμού, η οργάνωση πολυεπίπεδων κοινωνιών επίσης. Τον πολιτισμό τον καταντήσαμε σήμερα να σημαίνει ανέσεις και υλική ευημερία. Μακριά από τον πολιτισμό δε θα έχω ίντερνετ, θα συναντώ περισσότερα μέρη παρά ανθρώπους. Οι περισσότεροι από αυτούς θα είναι ντόπιοι, η μόρφωση τους θα είναι αυτό που λέμε «ελλιπής». Εκείνοι προτίμησαν να μάθουν εμπειρικά τις λειτουργίες της φύσης και όχι να γεμίζουν με εγκυκλοπαιδικές γνώσεις ή να ξέρουν κάτι μόνο σε θεωρητική βάση. Κι όμως, ζουν καλύτερα από εμάς που χανόμαστε στις πόλεις. Κι έχουν πολλά πράγματα να σε μάθουν αν ξέρεις να ακούς.

Θα είναι η πρώτη φορά από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με το blogging που θα κάνω τόσο καιρό να ασχοληθώ μαζί του. Όταν άρχισα το αντιμετώπισα σαν ανίδεος, με πολύ αγαθές προθέσεις. Σήμερα μπορώ να πω ότι επειδή και αυτό είναι παράγωγο ανθρώπων και συντηρείται από ανθρώπους δε διαφέρει και πολύ από τον έξω κόσμο ως προς τις προθέσεις του καθενός. Κι όπως παντού γνώρισα κι εδώ λίγα άτομα που εκτίμησα, περισσότερα που συμπάθησα και άλλα που με αηδίασαν. Είδα συμπεριφορές που μου έφεραν αναγούλα, είδα στάσεις που με έκαναν να απορώ με τη βλακεία μας ή την αναξιοπρέπειά μας. Μου αρέσει να βλέπω γραπτά που φανερώνουν ελαττώματα αντί για ψευτοπροβολές ενός τέλειου εαυτού. Τα πρώτα είναι ανθρώπινα, τα δεύτερα είναι τίποτα γιατί δεν υπάρχουν αυτοί στους οποίους αναφέρονται. Να περάσετε όλοι καλά, ειδικά όσοι το αξίζετε!

Βασικά τίποτα

2007-07-25T19:50:00.000+03:00

Λένε πως σκέψη που δε μοιράζεται είναι νεκρή, σα να μην έγινε ποτέ. Τα posts που δε δημοσιεύτηκαν αν και είχαν γραφτεί και ήταν έτοιμα για δημοσίευση να είναι το ίδιο; Βασικά, ένας παραλληλισμός είναι αυτός. Αν σκέφτομαι κάτι που το κρατάω για τον εαυτό μου είναι σα να μην το σκέφτηκα ποτέ. Που ξέρεις εσύ τι σκέφτομαι; Αν έχω γράψει ένα post που δεν ανέβασα ποτέ δεν είναι κάτι αντίστοιχο;

«Όταν ξεκίνησα να στήνω αυτό το blog, πριν από ένα τετράμηνο περίπου, αντιμετώπισα το πρόβλημα της ονομασίας του. Θυμάμαι είχα βάλει ένα δίσκο των Ras Algethi, ενός άγνωστου ιταλικού συγκροτήματος να παίζει. Ο δίσκος λεγόταν Oneiricon – The White Hypnotic. Έτσι προέκυψε το όνομα στο url, έτσι μου ήρθε και το «Εν υπνώσει».

Το «Εν υπνώσει» με λίγη φαντασία μπορεί να μεταφραστεί στα αγγλικά ως standby – σε θέση αναμονής δηλαδή. Όπως μια τηλεόραση που αν και σβηστή έχει το μικρό κόκκινο φωτάκι υποδηλώνοντας πως το μόνο που χρειάζεται είναι το πάτημα ενός κουμπιού στο τηλεκοντρόλ για να τεθεί σε λειτουργία. Δεν έπαψε να τροφοδοτείται με ρεύμα αλλά δεν είναι και σε πλήρη λειτουργία – είναι σε αναμονή, βρίσκεται εν υπνώσει.

Σε μια τέτοια κατάσταση είναι τις περισσότερες ώρες η τηλεόραση στο σαλόνι μου. Στην ίδια κατάσταση θα ήθελα να γινόταν να βάλω αυτή την εποχή το μυαλό μου. Να λειτουργεί αλλά να μη σκέφτεται. Να μπει σε θέση αναμονής περιμένοντας το πάτημα του κουμπιού που θα το επαναφέρει σε λειτουργία. Δυστυχώς αυτό το κουμπί δεν υπάρχει για να το πατήσω εγώ, δεν μπορεί κανείς μόνος του να σβήσει το μυαλό του και τις σκέψεις που ανακυκλώνονται και περιστρέφονται γύρω από τα ίδια.»

Το κείμενο μέσα στα εισαγωγικά ήταν η αρχή από ένα post που έγραψα και δεν ανέβασα ποτέ. Νιώθω σα να του δίνω ζωή τώρα αλλά όχι απολύτως. Συνεχιζόταν μα τα όσα έγραφε μετά διαλύθηκαν από τις εξελίξεις και μοιάζουν εκτός τόπου και χρόνου πλέον. Κι όμως ακόμη κι έτσι, εκείνο το κείμενο σε όλο του το μέγεθος είναι νεκρό κι ας το ανασταίνω αποσπασματικά. Διακρίνετε τι θέλω να πω; Ποιος είναι ο συμβολισμός που θέλω να κάνω; Τα πάντα έχουν την όψη που τους δίνουμε, η αντίληψή μας αλλάζει με βάση το πόσα ξέρουμε. Αν δημοσίευα εκείνο το κείμενο εξ ολοκλήρου θα είχε εντελώς διαφορετικό νόημα, πιο συγκεκριμένους αποδέκτες. Δημοσιεύοντας ένα απόσπασμα μόνο δε λέει και τόσο πολλά πράγματα. Παραθέτω και το κλείσιμο εκείνου του post:

«Όλη αυτή την ώρα έπαιζε ο δίσκος που ανάφερα στην αρχή. Πριν λίγο τελείωσε. Με πήρε πιο πολύ ώρα η συγγραφή του post απ’ όσο υπολόγιζα. Ο πρώτος κύκλος έκλεισε όπως άρχισε. Με την ίδια μουσική υπόκρουση. Ανοίγω τον επόμενο κύκλο με Archive και ένα απόσπασμα από το Lights το οποίο το κάνω δώρο στον εαυτό μου. Φώτα, φώτα και ένα μυαλό σε κατάσταση αναμονής.»

Ίσως τώρα να μπορούν να γίνουν περισσότερες υποθέσεις γύρω από το τι ήθελα να πω τότε που έγραφα εκείνο το post. Εννοώ έχει αλλάξει λίγο το νόημα. Κάποιος μπορεί να βγάλει συμπεράσματα (τι μαλακίες έγραφε πάλι ο 2Σx2, για παράδειγμα). Κι όμως η ουσία εκείνου του κειμένου ήταν στις μεσαίες του παραγράφους, εκείνες που προτιμώ να κρατήσω για τον εαυτό μου ή κατά μία άλλα έννοια να μην τους δώσω ζωή.

Όλα αυτά που γράφω ίσως και να μην έχουν τελικά νόημα επειδή μπορεί και να μην είναι αυτά που ήθελα να πω. Θα μπορούσα με τις ίδιες λέξεις και αλλάζοντας τη σειρά τους να γράψω κάτι τελείως διαφορετικό, κάτι με εντελώς άλλο νόημα. Από την άλλη, δεν υπάρχει ένα νόημα και ούτε γίνεται να συγκρίνονται μεταξύ τους τα νοήματα ως προς το ποιο είναι το καλύτερο εξ αυτών. Το σωστό του καθενός είναι το δικό του σωστό (κατά το «Έτσι είναι αν έτσι πιστεύετε»). Το δικό μου σωστό είναι ότι εκείνο το κείμενο δε δημοσιεύτηκε αυτούσιο γιατί ξαναμπήκε φως από μια χαραμάδα και φώτισε δυνατά – τόσο δυνατά που το έκαψε.

Archive - Lights

2007-07-25T19:44:00.000+03:00

Να και το τραγούδι που αναφέρθηκε από πάνω. Το Lights, από τον ομώνυμο και τελευταίο δίσκο των Archive. To κλιπ είναι αποσπασματικό μιας και το κομμάτι ολόκληρο είναι πάνω από 16 λεπτά. Η συνταγή θυμίζει το αλησμόνητο Again. Again δεν είναι αλλά είναι πολύ καλό.

Lights

It hurts to feel

It hurts to hear

It hurts to face it

It hurts to hide

It hurts to touch

It hurts to wake up

It hurts to remember

It hurts to hold on

Turn my head

The hurt's relentless

The hurt of emptiness

The hurt of wanting

The hurt of going on

The hurt of missing

The hurt is killing me

Turn my head

Off

Forever

Turn it off

Forever

Off forever

Turn it off forever

Ever blind

Αναπροσδιορίζοντας

2007-07-21T14:40:00.000+03:00

Στο τρένο της επιστροφής προς τη θλιβερή Αθήνα ανακάλυψα ακόμη μια ευεργετική ιδιότητα του διαβάσματος. Ένα ενδιαφέρον βιβλίο βοηθά στο να μην σκέφτεται ο ταραγμένος νους του αναγνώστη βυθίζοντας τον σε κόσμους άλλους, αποτραβώντας τον από την απογοητευτική πραγματικότητα. Αυτή την ώρα ανακαλύπτω και την θεραπευτική δύναμη του γραψίματος. Καιρό είχα να γράψω με τη διάθεση που έχω τούτες τις στιγμές, καιρό είχα να γράψω, γενικότερα, διαποτισμένος από έντονα συναισθήματα.

Μια καινούρια φίλη, (που ούτε η ίδια ξέρει πόσο με έχει επηρεάσει κατά καιρούς) μου είχε θυμίσει πρόσφατα πως η ζωή μας ειρωνεύεται, ότι κάνει πλάκα μαζί μας. Με μια άλλη φίλη λέγαμε παλιότερα πως κάπου υπάρχει Εκείνος που βλέποντας τις ζωές μας να πλέκονται και τις μοίρες μας να συμπορεύονται γελάει κοροϊδευτικά με την εκούσια τύφλωση που επιλέγουμε. Ο καλός μου φίλος χθες το βράδυ σημείωσε πως η δύναμη της άρνησης να παραδέχεται κανείς την πραγματικότητα όπως είναι αποτελεί τρομακτικό μέγεθος. Έτσι είναι – πολλές φορές αρνούμαστε να δούμε καθαρά προκειμένου να μη διαλύσουμε τις προσδοκίες μας και να μην έρθουμε αντιμέτωποι με αυτό που φοβόμαστε. Στους σκοτεινιασμένους διαδρόμους του μυαλού μου στροβιλίζεται από το πρωί η φράση του Καβάφη: «Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου (σ.σ. τη σχέση σου) όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς· μην την εξευτελίζεις».

Μένω έκπληκτος με τη διαφορετική αντίληψη της πραγματικότητας από μέρα σε μέρα κι ακόμη από στιγμή σε στιγμή. Τίποτα δεν είναι το ίδιο ποτέ. Το πρόσωπο που αγάπησα, σε μια στιγμή μου φαίνεται ξένο – απωθητικό, το άγγιγμα που με συνέπαιρνε, μου φαίνεται μεμιάς βέβηλο και φτηνό. Το ίδιο μου το σπίτι, στο οποίο επιστρέφω μετά από ένα δεκαήμερο απουσίας αναδύει μιζέρια και μοναξιά. Κάπου εκεί μπερδεύομαι και δυσκολεύομαι να βρω τα νοήματά μου. Ξέρω, γνωρίζω, μαθαίνω. Όλα περνάνε, καταχωρούνται στα ερμάρια της μνήμης μας και εκεί παραμένουν για να μας θυμίζουν μια άλλη ζωή που ακολουθήσαμε κάποτε, άλλες συμπεριφορές και άλλες συναναστροφές. Ζούμε μονάχα μια φορά πριν προσφέρουμε το σώμα μας στη φύση. Δεν υπάρχει continue, δεν υπάρχει επιστροφή, δεν ξεγίνεται ό,τι γίνεται. Η ουσία είναι στη συμφιλίωση. Το παρελθόν μας, οι προηγούμενες επιλογές μας, καθετί που επιλέξαμε δεν αλλάζει. Θα είναι πάντα εκεί σα μια διαρκή υπενθύμιση. Γιατί να αναρωτιέται κανείς τι γίνεται μετά; Ποιος ζει μονάχα μια ζωή; Ζούμε πολλές ζωές μέσα στο πέρασμά μας από τον κόσμο. Υπάρχουν ζωές που μας στοιχειώνουν, ζωές που μοιραστήκαμε, άλλες που σκοτώνουμε και κάποιες που θα έρθουν. Πόσες; Δεν ξέρω. Όσες μας επιτραπούν από το χρόνο που μας απομένει και όσες επιλέξουμε να ζήσουμε στο μέλλον.

Μέλλον! Μάταιο κάθε σχέδιο, ανόητη κάθε πρόβλεψη. Πέρυσι τέτοιο καιρό ούτε που θα μπορούσα να φανταστώ ότι η χρονιά από τότε μέχρι τώρα θα ακολουθούσε τη διαδρομή που ακολούθησε. Οι ανατροπές και η αβεβαιότητα μας δείχνουν το δρόμο. Ηλίθιος όποιος δεν είναι προετοιμασμένος να τις δέχεται. Δειλός όποιος μένει προσκολλημένος στο παρελθόν. Άγνωστα τα μονοπάτια που θα χαράξουμε από την κάθε στιγμή και μετά. Τούτη την ώρα ξέρω μόνο πως σε λίγες μέρες θα φύγω, θα λείψω για ένα περίπου μήνα στον τόπο μου. Το τι θα συμβεί εκεί μου είναι άγνωστο. Μπορεί να σερβίρω τουρίστες σε ένα παραθαλάσσιο ταβερνάκι, μπορεί να γυρνάω με το αμάξι στους ίδιους δρόμους, μπορεί να κάθομαι να γράφω κοιτάζοντας το πέλαγος. Και κάπου μέσα σε όλα αυτά η μοίρα μου να μπλεχτεί με μια άλλη μοίρα. Να μπλεχτεί δυνατά ή για λίγο, παθιασμένα, έντονα ή και απατηλά ή αδύναμα. Μπορεί φαντάσματα από τα παλιά να ξανακάνουν την εμφάνιση τους. Μπορεί και όλα να είναι βαρετά, να μην είναι τίποτα παραπάνω από μια ψεύτικη διέξοδο από προσωπικές απογοητεύσεις. Πηγαίνω μόνος, πηγαίνω άδειος, πηγαίνω ανοιχτός σε οτιδήποτε, πηγαίνω πρόθυμος να ζήσω. Δεν υπάρχει πρόγραμμα, δεν υπάρχουν ελπίδες ούτε προσδοκίες. Υπάρχει μόνο μια επιθυμία, να μου έρθουν πράγματα μεγάλα, να φτιάξω στιγμές. Μα πάνω από όλα να φέρω τη μοίρα μου πλάι με τη ψυχή μου – να με μάθω καλύτερα.

Θερμοπληξία

2007-07-17T13:59:00.000+03:00

Θα σας πω μια ιστορία που μου συνέβη καθώς λιαζόμουν στην παραλία 2-3 μέρες πριν:

Που λέτε, μόλις είχα βγει από τη θάλασσα και είχα χυθεί πάνω στην ξαπλώστρα μου. Καθόμουν και παρατηρούσα τις σταγόνες του νερού που κυλούσαν πάνω στο σώμα μου αρνούμενες να παραδεχτούν ότι θα εξατμίζονταν εντός ολίγου. Η ομορφιά μου ξάπλωνε δίπλα μου και έβαζε αντιηλιακό για 3η φορά. Ο ήλιος με ζαβλάκωνε και είχα αρχίσει να πέφτω σε μια κατάσταση απόλυτης ηρεμίας. Το σκηνικό ήταν γαλήνιο, όλα κυλούσαν υπέροχα. Μέσα σ' όλα τ' άλλα σκεφτόμουν και το blog μου που το έχω παρατήσει εσχάτως όπως και τις επισκέψεις μου σε άλλα. "Δεν πειράζει, το φθινόπωρο πάλι, έχει ο θεός".

Και τότε τον άκουσα. Ήταν ένας μικροπωλητής που είχε έρθει στην παραλία για να με βρει. Είχε όψη παράξενη. Ασυνήθιστος τύπος. Για να καταλάβετε, αν και κατακαλόκαιρο φορούσε πλήρη εμφάνιση ποδοσφαιριστή αμερικάνικου football. Το μόνο που του έλειπε ήταν το κράνος. Όταν όμως σήκωσα το βλέμμα μου στο πρόσωπό του είδα την μπλε χαίτη του να ανεμίζει αγέρωχα κάτω από τον καυτό ήλιο. Ερχόταν καταπάνω μου προκειμένου να μου πουλήσει το εμπόρευμά του. Άκουσα την αγριοφωνάρα του να μας ενημερώνει:

- Λουκανικάααααα, πέταλαααααα, μπάνεεεεεεερς, προσκλήσεις σε μπλογκοπαίχνιδαααααααα.

Καθώς γκάριζε τον είδα να ρίχνει και ύποπτες ματιές στην καλή μου. Φυσικά και ανησύχησα βλέποντας τους μύες του να διαγράφονται έτοιμοι να εκραγούν μέσα από τη στολή του. Αποφάσισα να το παίξω ήρεμος. Σκέφτηκα να του πιάσω την κουβέντα, να αγοράσω και κάτι από τα προσφερόμενα και να τον αφήσω να πάει στο καλό. Μου έδωσε την επαγγελματική του κάρτα και άρχισε να μου λέει κάτι πράγματα για τον Σείριο, τον Λιακόπουλο, τους Κενταύρους, την αξία της συμμετοχής σε αγωνιστικές δραστηριότητες...

- Ωραία όλα αυτά φίλε μου, αλλά δε μου συστήθηκες ακόμα. Εγώ λέγομαι 2Σx2, εσύ;
- Κάρολος, Κάρολος Πολσεμάνογλου.

Έχω την τιμή να σας παρουσιάσω την αυτού εξοχότητα...

Κάρολος Πολσεμάνογλου, ΕΥ-λόγερ - αγωνιστής.

Τέλος πάντων, μετά από μια κοπιαστική συζήτηση αποχαιρετηθήκαμε αφού πρώτα μου πούλησε μία πρόσκληση για ένα νέο μπλογκοπαίχνιδο. Προσπαθούσε για ώρα να μου το εξηγήσει. Πέρασαν όμως οι μέρες και δεν ξέρω αν το θυμάμαι ακόμα καλά.

Το θέμα είναι να γράψουμε κάποιες φράσεις που να σηκώνουν συζήτηση και αντιπαράθεση. Όχι όμως στην τύχη. Ο παίχτης πρέπει να αναφέρει και να πει δύο πράγματα πάνω:

α) σε φράση γνωστού celebrity που του πασάρεται από τον blogger που τον προσκάλεσε.
β) σε φράση γνωστού celebrity που επιλέγει ο παίχτης.
γ) σε φράση εμπνεύσεως του συν-blogger που τον προσκάλεσε και
δ) σε φράση εμπνεύσεως του blogger-παίχτη την οποία και πασάρει με τη σειρά του σε 5 άλλους bloggers.

Μπερδευτήκατε; Κι εγώ! Λοιπόν, ξεκινάω:

α) ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΕΙΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΥΓΕΝΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΣ ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΝ, ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ ΟΠΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΝΤΑΙ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΑ ΜΑΛΛΙΟΤΡΑΒΗΓΜΑΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΚΟΡΑΣΙΔΩΝ ΠΑΝΤΩΣ ΦΥΛΛΟΥ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ. - Κάρολος Πολσεμάνογλου.

Θα διαφωνήσω με τον Κάρολο σε αυτή του τη διαπίστωση. Το ιστολογείν μπορεί ενίοτε να χρησιμοποιείται ως μέσο αυτοπροβολής ποταπών bloggers με έντονα ψυχολογικά προβλήματα και κομπλεξισμό ώστε να επιτυγχάνουν τους δόλιους σκοπούς τους. Οι περιπτώσεις μαλλιοτραβήγματων παντός φύλλου και συγκεκριμένου ονόματος θα έπρεπε να αφήνουν τον blogger αδιάφορο καθώς το κουτσομπολιό και το ξεκατίνιασμα δε θα έπρεπε να έχουν θέση στα ιστολόγια αλλά να προάγεται ο διάλογος και η ανταλλαγή απόψεων.

β) Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. - Κάρολος Μαρξ.

Κάτι τέτοια δήλωνε ο Κάρολος και δεν τον πολυσυμπαθούσαν. Η φράση, βέβαια, επιδέχεται πληθώρα ερμηνειών. Δηλαδή, πόσοι ασχολούνται πια με τη θρησκεία και καθορίζουν τη ζωή τους βασισμένοι σε αυτήν; Διευρύνοντας όμως την έννοια της φράσης ποιες είναι οι σύγχρονες θρησκείες; Αν δεχτούμε το χρήμα ως θεό μας τότε η οπιούχος εξάρτηση από αυτό επιβεβαιώνει τον Κάρολο. Διφορούμενη φράση, έτσι δεν είναι;

γ) ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΕΙΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΥΓΕΝΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΣ ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΝ, ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ ΟΠΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΝΤΑΙ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΑ ΜΑΛΛΙΟΤΡΑΒΗΓΜΑΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΚΟΡΑΣΙΔΩΝ ΠΑΝΤΩΣ ΦΥΛΛΟΥ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ. - Κάρολος Πολσεμάνογλου.

Θα συμφωνήσω με τον Κάρολο σε αυτή του τη διαπίστωση. Το ιστολογείν είναι ενδεικτικό ανωτέρας παιδείας και ποιότητας του κατόχου του. Σαφώς και είναι απαλλαγμένο από προσπάθειες αυτοπροβολής του συγγραφέα όπως και από ναρκισσιστικά φαινόμενα και κάθε είδους ψωνίλα. Στη εξαίρεση που σημειώνει έχω να πω πως το όνομα των κορασίδων με αφήνει αδιάφορο. Σημασία έχει το μαλλιοτράβηγμα και όχι η ονομαστική απόδοσή του. Το "παντός φύλλου" που αναφέρει είναι βέβαια αιρετικό και αποσκοπεί στο να υπονομεύσει τα συμπεράσματα σε επικίνδυνες ατραπούς.

δ) ΤΟ ΟΠΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. - 2Σx2

Παραφράζω γνωστή φράση και καταλήγω σε ένα πιο μοντέρνο συμπέρασμα. Όπου όπιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί η κάθε είδους εξάρτηση του σύγχρονου άνθρωπου που ψάχνει και ψάχνεται μέσα σε μια μπερδεμένη, αποπροσανατολισμένη κοινωνία. Το διφορούμενο της φράσης είναι η δυναμική του όρου θρησκεία. Δεν το κουράζω άλλο, δεν μπορώ άλλωστε.

Δε γνωρίζω κατα πόσο ανταποκρίθηκα στις απαιτήσεις του παιχνιδιού. Πασάρω με τη σειρά μου στους εξής 5 εκπρόσωπους του αρσενικού φύλου μιας και η πολιτική είναι προνόμιο του ανδρικού μυαλού. Έχουμε λοιπόν, Void/Therapist, Αντώνης, Σπύρος Σεραφείμ, Ηλίας Δημόπουλος και Sardonian.

David Bowie - Wild Is The Wind

2007-07-14T11:29:00.000+03:00

Short version του τραγουδιού το οποίο διασκεύασε ο David Bowie στο δίσκο του "Station to Station". Το τραγούδι είχε πρωτακουστεί το 1956 στην ομώνυμη ταινία. Σε πολλούς δεν αρέσει ο Bowie. Κι εμένα δεν είναι από τους αγαπημένους μου αλλά κάποια τραγούδια του είναι αριστουργήματα. Και βέβαια, δεν μπορεί κανείς να του αρνηθεί ότι είναι πολυτάλαντος - τον είδατε στην πρόσφατη ταινία του Nolan, το "Prestige", να παίζει τον καθηγητή Tesla; Όπως και να έχει, παρά τις αναφορές στους ανέμους το τραγούδι νομίζω ότι ταιριάζει στο καλοκαίρι - ειδικά όταν παίζει σε αυτοκίνητο που περιπλανιέται στην ελληνική ύπαιθρο.

Wild Is The Wind

Love me, love me, love me, love me, say you do
Let me fly away with you
For my love is like the wind, and wild is the wind
Wild is the wind
Give me more than one caress, satisfy this hungriness
Let the wind blow through your heart
For wild is the wind, wild is the wind

You touch me, I hear the sound of mandolins
You kiss me
With your kiss my life begins
You're spring to me, all things to me
Don't you know, you're life itself!

Like the leaf clings to the tree,
Oh, my darling, cling to me
For we're like creatures of the wind, wild is the wind
Wild is the wind

You touch me, I hear the sound of mandolins
You kiss me
With your kiss my life begins
You're spring to me, all things to me
Don't you know, you're life itself!

Like the leaf clings to the tree,
Oh, my darling, cling to me
For we're like creatures in the wind, and wild is the wind

Wild is the wind
Wild is the wind
Wild is the wind
Wild is the wind

Καλό Σαββατοκύριακο!

Άδεια

2007-07-10T11:58:00.000+03:00

Είναι αλήθεια, δεν είμαι στην Αθήνα. Έχω χαθεί λίγο τελευταία από το διεθνές μπλογκικό στερέωμα και ευτυχώς είναι λόγω καλοπέρασης. Δεν έχω χρόνο να γράφω πολλά πράγματα, πρέπει να πάω στη θάλασσα - έχω κάτι υποχρεώσεις...

...για βουτιές και για...

...ηλιοθεραπεία!!!

Και επειδή ο Καρβέλας είναι συνεχώς στο προσκήνιο λόγω "Παρατράγουδων" και επειδή στο προηγούμενο post έκανα και μουσική αναδρομή...ορίστε τι θυμήθηκα πάλι: