Αποξένωση

Η βραδιά τελείωσε. Ανάμεσα στα δώρα ο οικοδεσπότης βρήκε μια σελίδα από ένα μπλε, σχολικό τετράδιο. Διάβασε:

"Για τη γιορτή σου σκέφτηκα να σου πάρω δώρο μια λαστιχένια κούκλα. Είναι το αντίστοιχο της χαζοκάρτας που ήταν το πιο κοινό δώρο (και βολικό από οικονομικής άποψης) στο λύκειο. Κι επειδή οι άντρες μεγαλώνουν έχοντας ως απόδειξη ωριμότητας το ότι ακριβαίνουν τα παιχνίδια τους, δε μου φάνηκε κακή ιδέα.

Σίγουρα θα το έβρισκες αστείο - ή καφριλίκι, για να το θέσουμε πιο κομψά. Θα κάναμε φτηνό, αντρικό χαβαλέ και θα γελάγαμε σαν έφηβοι που παίρνουν μάτι την γειτόνισσα κι ας τριανταρίζουμε όπου να ΄ναι. Από την άλλη, προβληματίστηκα: γιατί όταν θα πέρναγαν όλα αυτά είμαι σίγουρος ότι θα την "έβρισκες" με την κούκλα. Το κακό δεν είναι αυτό καθ' αυτό το γεγονός αλλά το ότι, ακριβώς επειδή θα είχε προηγηθεί όλη αυτή η ευθυμία, όταν θα τέλειωνες τη δουλειά σου θα ένιωθες δύο φορές μαλάκας.

Αυτό θα πει φίλος - δε θέλω να νιώσεις έτσι, τουλάχιστον όχι με δική μου ευθύνη. Και γι' αυτό είπα να σου πάρω ένα βιβλίο. Αλλά είναι μπανάλ και βαρετό να κάνεις δώρα βιβλία. Θυμάμαι, στα παιδικά πάρτι που πήγαινα στο δημοτικό η μάνα μου, για να ξεμπερδεύει μου τύλιγε ένα βιβλίο, από εκείνα που είχαμε στη βιβλιοθήκη, σε φανταχτερό χαρτί κι έβγαινε η υποχρέωση του δώρου. Εκτός κι αν ξέρω ότι θα σου πάρω ένα βιβλίο που ήθελες να διαβάσεις - όμως, έλα...ειλικρινά, ποιες είναι οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο;

Τελικά, δε σου πήρα τίποτα. Βολέψου!"