Re+view

Είναι το τελευταίο τριήμερο που με παρακινεί να γράψω ξημερώματα όπως, τελικά, συνηθίζω. Τριήμερο-τρίπτυχο μουσικής, κινηματογράφου και διαβάσματος.

Το Σαββατόβραδο στον Μάλαμα. Κλασικό ελληνικό πρότυπο διασκέδασης όπου, από τη μία, αγοράζεις δήθεν την άνεση ενός τραπεζιού αλλά, από την άλλη, καταλήγεις να αναρωτιέσαι πως γίνεται και όλα τα τραπέζια του κόσμου χώρεσαν σε μια αίθουσα νυχτερινής διασκέδασης ή πόσο κάτεργο θα έπρεπε να θεωρείται να είσαι σερβιτόρος σε ένα τέτοιο μέρος...Ωραία πέρασα, δε λέω, κι ας σταματήσω να γκρινιάζω για το χωροταξικό του θέματος. Βοήθησε και ο Μάλαμας που όμως, υπήρχαν στιγμές που μου έδινε την αίσθηση του στημένου ή του, κατά μία έννοια, ψεύτικου. Θέλω να πω, ωραία όλα αυτά τα αστεία για τα "αρωματικά" τσιγάρα ή οι δηθενιές του απαραίτητου διαλείμματος όμως κάπου, στο μυαλό μου, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια απόπειρα διατήρησης μιας εικόνας-στερεότυπου που έχει δημιουργηθεί για τον καλλιτέχνη/τραγουδοποιό - αλλά αυτό θέλει ο κόσμος και σίγουρα λατρεύει ο οπαδός/θαυμαστής. Ή, ας πούμε, αναμενόμενη η απόπειρα του ελεύθερου προγράμματος προς το τέλος της βραδιάς αλλά πόσο ελεύθερο θα πρέπει να θεωρείται ένα πρόγραμμα όπου η τραγουδίστρια είναι έτοιμη ακριβώς στις πρώτες νότες του επόμενου τραγουδιού να επανεμφανιστεί στην σκηνή για να πει το τραγούδι της ή να σιγοντάρει; Πάλι όμως, αυτό μας αρέσει, έτσι δεν είναι; Να νιώθουμε μια αταξία και να αναρωτιόμαστε ως που θα τραβήξει το πρόγραμμα ή τι θα πει μετά - ακόμα κι αν ο κολλητός μας το χαλάει λέγοντας πως όταν πει τα "Μυρμηγκάκια" είναι ώρα να τα μαζεύουμε σιγά-σιγά. Πετώντας στην άκρη αυτές τις σκέψεις, πέρασα ωραία, ξαναλέω. Και στο κάτω-κάτω με τόσο ουίσκι αυτά δεν τα σκέφτεσαι εκείνη την ώρα.

Χάριν ευκολίας, την Κυριακή θα τη θεωρήσουμε ίδια μέρα με το Σάββατο μιας και στην εισαγωγή μίλησα για τριήμερο-τρίπτυχο ενώ ο καθένας μπορεί να δει ότι συμβατικά χρονολογημένα πρόκειται να έχουμε να κάνουμε με τετραήμερο, αν όχι πενθήμερο αν συνυπολογίσουμε ότι το post γράφεται Τετάρτη. Η δυαδικότητα του 3 όμως μου άρεσε περισσότερο. Άλλωστε, όταν ξυπνάς στις 6 το απόγευμα της Κυριακής δεν μπορείς να πεις ότι αυτή η μέρα υπήρξε. Και μετά ξεκινάει η εβδομάδα όπου ψάχνοντας να βρω μια ενδιαφέρουσα ταινία για το βράδι της Δευτέρας δεν είχα στο νου μου ότι μετά από αρκετό καιρό θα έβλεπα μια ταινία-έκπληξη που θα θυμάμαι για καιρό.

Κανονικά, και με βάση τον τίτλο του post θα έπρεπε να λέω συντελεστές, πλοκή και μετά διάφορα βαθυστόχαστα για να φτιάξω ένα όμορφο και περιεκτικό review. Λοιπόν, η ταινία είναι γιαπωνέζικη με αγγλικό τίτλο "Confessions" και πρωτότυπο τίτλο "Kokuhaku", παραγωγής 2010. Αυτά!



Εξάλλου, προτιμότερο θα ήταν ένα σχόλιο από κάποιον που την έχει δει ή από κάποιον που θα τη δει περίεργος για το τι μπορεί να είναι παρά να "σκοτώσω" την ταινία λέγοντας διάφορες λεπτομέρειες και αφαιρώντας της κάτι από την ουσία της. Η οποία ουσία, είναι θέμα καθαρά υποκειμενικό και ασφαλώς δεν μπορεί να περιγραφεί σε κανένα review και από κανέναν, όσο καλά και να γράφει ή όσο ταλέντο και να έχει σε αυτό - η τελευταία πρόταση αναφέρεται σε όλες τις ταινίες προφανώς. Συνειδητοποιώ, πάντως, πως τρέφω συμπάθεια και σεβασμό προς τους Ιάπωνες και τον πολιτισμό τους, ακόμα περισσότερο για τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα πράγματα. Αυτό μου το θύμισε η συγκεκριμένη ταινία.

Τέτοιου είδους υπενθυμίσεις ή να μου δώσουν ερεθίσματα έχουν καιρό να το κάνουν τα βιβλία. Μέχρι πριν μερικά χρόνια, 3-4, για περισσότερη ακρίβεια, δεν μπορούσα να σκεφτώ να υπάρχει κάποιο στην βιβλιοθήκη ή σε ένα ράφι του σπιτιού που να μην έχω διαβάσει. Το θεωρούσα περίπου σαν προσβολή, κάτι κακό. Πάντα ζήλευα εκείνα τα σπίτια που έχουν ολόκληρους τοίχους γεμάτους με ράφια φορτωμένα με βιβλία και ονειρευόμουν ένα σπίτι με ένα τεράστιο δωμάτιο όπου τριγύρω θα δεσπόζει μια βιβλιοθήκη που θα καλύπτει κάθε εκατοστό μπετόν και θα σηκώνει πάνω της μερικές χιλιάδες βιβλία κάθε είδους. Τέτοιες έχω συναντήσει σε ελάχιστα σπίτια. Μία έχω στο μυαλό μου χαρακτηριστικά και άνηκε σε έναν άνθρωπο που δε ζει πια αλλά πάντα θυμάμαι με αγάπη και σεβασμό γιατί ήταν αυθεντικός και ζούσε για την Τέχνη του ειλικρινά και στην οποία αφέθηκε ακόμα κι αν δεν προερχόταν από σχετικό περιβάλλον. Λένε πως ανίκητη είναι η βλακεία όμως πραγματικά ανίκητο είναι το πραγματικό ταλέντο και αυτό αρκεί για να κάνεις τα πράγματα όπως τα θες ακόμα κι αν οι περισσότεροι παράγοντες είναι αποτρεπτικοί. Μπορείς να αναμετρηθείς με πολλά αλλά δεν μπορείς να νικήσεις στα ίσια το ταλέντο - θα ήταν κρίμα άλλωστε!

Αυτή η ζήλια για τις βιβλιοθήκες φτάνει στα όρια του φθόνου όταν ανήκουν σε άτομα που δεν έχουν διαβάσει ούτε το 1/100 των βιβλίων που έχουν αλλά τα διατηρούν ως ένδειξη επιπέδου ή έκφρασης ανωτερότητας. Ένα δωμάτιο-βιβλιοθήκη απαιτεί άξιο ιδιοκτήτη. Εγώ, ας πούμε, δεν ξέρω πια αν είμαι ένας τέτοιος αν και μέχρι πριν εκείνα τα 3-4 χρόνια που λέγαμε με θεωρούσα άξιο. Παράλληλα, νιώθω και ένα περίεργο θαυμασμό προς εκείνους που δεν χρειάζονται βιβλιοθήκη αλλά στον ελεύθερο χρόνο τους βουτάνε σε στοίβες από τα βιβλία τους που παρατάνε όπως να' ναι σε πρόχειρα ράφια, στα πατώματα, σε κομοδίνα αλλά και σε πιο περίεργα ακόμα μέρη του σπιτιού. Ωραίοι τύποι, απαλλαγμένοι απ΄ τον ψυχαναγκασμό της τάξης που επιβάλλει μια βιβλιοθήκη - έναν ψυχαναγκασμό που, όπως προκύπτει, τον έχω.

Το βιβλίο που ξεκίνησα εχθές και ολοκληρώνει το...τριήμερο/τρίπτυχο είναι "Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου" (στο πρωτότυπο "L’élégance du hérisson") της Γαλλίδας Muriel Barbery. Διάβασα περίπου 150 σελίδες, πραγματικός άθλος, με βάση το πρόσφατο ιστορικό μου και δοθέντος πως το τελευταίο βιβλίο που με θυμάμαι να διαβάζω ήταν το "Σκοτώστε τον Ρόμμελ" πέρυσι πια, του Steven Pressfield ("Killing Rommel"). Ασφαλώς δεν μπορώ να έχω άποψη για το βιβλίο αλλά με κρατάει και θα το τελειώσω. Αυτό, από μόνο του, μου αρκεί. Η συγγραφέας του, όπως είδα, και στο σημείωμα του βιβλίου ζει μόνιμα στην Ιαπωνία και είναι βαθειά επηρεασμένη από την κουλτούρα της κάτι που γίνεται εμφανές και στο βιβλίο σε αρκετά σημεία - μια περίεργη σύμπτωση σε συνδυασμό με το Kokuhaku που λέγαμε πριν.

-Μα καλά, πιστεύεις στις συμπτώσεις;
-Πιστεύω, πιστεύω.