Συρραφές

Σήμερα δεν έχω κοιμηθεί. Γενικά, τις τελευταίες μέρες δεν κοιμάμαι καλά. Η εύκολη δικαιολογία είναι ότι φταίει η κοπέλα μου που εδώ και καμιά δεκαριά μέρες βήχει ακατάπαυστα με αποτέλεσμα να δυσκολεύει τα πράγματα. Η πραγματικότητα είναι όμως ότι, γενικά, όταν κοιμάμαι, κοιμάμαι καλά οπότε ένας βήχας, όσο επίμονος κι αν είναι, δεν μπορεί να με ξενυχτάει. Και κάθομαι και γράφω.

Παρακολουθώ όσα συμβαίνουν στη χώρα μας. Αυτά για τα οποία τώρα σκούζουμε είναι παράγωγα πολυετών διεργασιών και λανθασμένης ρότας. Αν η Ελλάδα ήταν ψάρι θα βρωμούσε από την ουρά ως και το κεφάλι - συγνώμη αγαπητέ συμπολίτη - δεν θεωρώ ότι οι πολίτες αυτής της χώρας είμαστε και πολύ καλύτεροι από τους πολιτικούς ή τους, εν γένει, ισχυρότερους που μας αρέσει να βρίζουμε λες και κάτι κάνουμε...

Παράλληλα, στη γειτονιά μας, έχει ξεσπάσει ένα γαϊτανάκι εξεγέρσεων. Μετά την Αίγυπτο, βλέπουμε Λιβύη και πάει λέγοντας. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στο Μπαχρέιν (άκουσον – άκουσον) και ακόμα έχουμε να βλέπουμε όπως πάει το πράγμα. Κοινή συνισταμένη η αποκατάσταση της Δημοκρατίας ή όμορφοι, δημοκρατικοί μανδύες που καλύπτουν, τελικά, την πορεία προς την δυτικοποίηση. Αλλά, πείθουμε τους εαυτούς μας πως είναι μακρυά αυτά και δεν μας αγγίζουν. Θα μου πεις: "Εδώ καίγεται ο κώλος μας, με τον Καντάφι θα ασχολούμαστε;". Δίκιο έχεις κι εσύ, όλοι δίκιο έχουν!

Αλλά μισό λεπτό, οι πολίτες που λέγαμε πριν, μήπως ασχολούνται περισσότερο (εθελούσια τυφλωμένοι και μoνίμως αποπροσανατολισμένοι) με τη φούστα του Cisse, τον τελικό του Top Model και την υποδοχή του νικητή του Big Brother στην Κρήτη;

Υπάρχει τεράστιο κενό αξιών και νοημάτων, προτύπων και έμπνευσης. Υπάρχει και μια διάχυτη αίσθηση ψευδελευθερίας. Εγώ, τώρα, γράφω πέντε αράδες εδώ πέρα και λέω πέντε πράγματα που σκέφτομαι κοκ. Μπορεί να συμφωνείς ή να διαφωνείς. Κατά βάση, αδιαφορούμε γιατί έχουμε ήδη τις γνώμες και τις απόψεις μας. Μας νοιάζει μόνο να τα πούμε. Το ίδιο κάνεις κι εσύ, κι αυτός και όλοι. Και, έτσι, νιώθουμε ελεύθεροι γιατί έχουμε, μάντεψε, ελευθερία λόγου. Η απειλή μας ενάντια σε όσα θεωρούμε ότι μας καταπιέζουν περιορίζεται σε αυτό. Τόσο...επικίνδυνοι μπορούμε να γίνουμε.

Βλέπεις τριγύρω την εξαθλίωση να εξαπλώνεται. Δε μιλάω μόνο για την οικονομική - αυτή πάντα θα μεγαλώνει γιατί έτσι είναι δομημένο όλο αυτό το κατασκεύασμα που ευνοεί τη συσσώρευση πλούτου σε λίγα χέρια με την επίφαση ελευθερίας του free market, yeah! Ζήσε το όνειρο - μπορείς!

Μια χειρότερη μορφή εξαθλίωσης είναι η αναξιοπρέπεια που μεγαλώνει, η έλλειψη παιδείας, ο σκοταδισμός της νέας εποχής. Στον Μεσαίωνα καίγαμε τους "αιρετικούς", σήμερα τους πετάμε στο περιθώριο. Αλλά ο κόσμος γυρίζει και δε σταματάει. Και τρέχουμε να προλάβουμε. Μαθαίνουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας μόνο όταν θίγονται τα (οικονομικά) συμφέροντά μας. Για να κλείσει ο κύκλος χρειάζεται συστηματική προσπάθεια και συστημική αναγέννηση. Αυτά, όμως, στην ιστορία γίνονται μόνο μετά από τεράστια γεγονότα και προς αυτά οδεύουμε με μαθηματική ακρίβεια. Και μιλάω σε παγκόσμια κλίμακα.

Ωστόσο, συνεχίζουμε απτόητοι επειδή έτσι έχουμε μάθει ή μας έχουν μάθει – το ποιος ευθύνεται για τον τρόπο που μάθαμε να σκεφτόμαστε και να πράττουμε μικρή σημασία έχει, τελικά, σε σχέση με το πως σκεφτόμαστε και πράττουμε κατ' ουσίαν.

Τελικά, όλοι έχουμε κάτι να μας χωρίζει ώστε να τα βάζουμε με τον συμπολίτη. Δεν υπάρχει κοινός στόχος - δεν υπάρχει προσπάθεια. Ο Keynes, αν δεν κάνω λάθος, έλεγε ότι αν όλοι προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν το προσωπικό τους κέρδος, ωφελημένο βγαίνει το όλο. Προφανώς όταν διατύπωνε τις θεωρίες του δεν είχε στο μυαλό του το παράδειγμα της Ελλάδας.

Εμείς ασχολούμαστε περισσότερο να τρωγόμαστε μεταξύ μας και από χόμπι βάζουμε ταμπέλες. Είμαστε μόνο κομμουνιστές ή φασίστες, ξενοφοβικοί ή προοδευτουριάρηδες, φιλελεύθεροι ή οπισθοδρομικοί, αδερφές ή γαμιάδες, Γαύροι ή Βάζελοι, πατριώτες ή προδότες, δημόσιοι υπάλληλοι ή ιδιωτικοί, νέοι ή γέροι, μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι ή αναρχικοί...και συνεχώς βρίσκουμε νέα πράγματα να μας χωρίζουν όσο χειροτερεύει η κατάσταση...

Χειρότερο κι από το ότι τα πράγματα είναι σκατένια είναι το γεγονός ότι δε διαφαίνεται καμία προοπτική. C' est la vie!

Μιλάμε για κατασκευασμένες συνειδήσεις. Μιλάμε για κατευθυνόμενα μέσα. Μιλάμε για απάθεια και αδιαφορία. Μιλάμε για πολλαπλές αλήθειες.

Να μία:



Είναι η σκηνή που αστυνομικός δέχεται μολότοφ στο κεφάλι στα γεγονότα της 23ης Φεβρουαρίου. Αυτό έπαιζαν τα κανάλια, αυτό είδαμε όλοι. Πάμε τώρα με rewind:



Μετά τα 30 δευτερόλεπτα του δεύτερου βίντεο, βλέπουμε μια άλλη αλήθεια.

Για να μην παρεξηγηθώ δεν νομιμοποιείται κανένας από τους δύο. Ούτε ο "Σκοτώνω και δεν πληρώνω" αστυνομικός της ομάδας Δέλτα ούτε και ο διαδηλωτής (;) που του πέταξε την μολότοφ. Το να δέρνονται και να σκοτώνονται αναρχικοί με αστυνομικούς το θεωρώ περισσότερο εμφύλιο και λιγότερο επανάσταση. Παράλληλα, το θεωρώ αρκούντως βολικό για τις κυβερνήσεις και τους "αρμόδιους υπουργούς" ώστε να σπείρουν περισσότερο φόβο, περισσότερη ένταση, περισσότερο θόρυβο.

Να κι άλλη μια αλήθεια με πολλαπλές αναγνώσεις:

Στα φετινά Oscar το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ το πήρε το "Inside Job". Το είδα και το συστήνω σε όσους θέλουν να δουν τι σημαίνει να έχεις δύναμη. Πως φέρεσαι και πως δρας. Γενικά, ερευνά τα αίτια που οδήγησαν στην φούσκα ακινήτων στις ΗΠΑ και ξετύλιξαν το κουβάρι της οικονομικής κρίσης. Τα πρόσωπα του δράματος είναι τραπεζίτες, Wall Streeters, golden boys, η FED, ο Λευκός Οίκος - κοινός τόπος αυτών; Όλοι αμετανόητοι.

Ο σκηνοθέτης του, ονόματι Charles Ferguson, δεν είναι ο τύπος του Peter Joseph (ο δημιουργός της σειρας Zeitgeist) αλλά ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος και κάνω αυτή τη σύγκριση μιας και το "Inside Job" θυμίζει αρκετά τα Zeitgeist ειδικά σε όσα έχουν να κάνουν με οικονομικά. Αντιγράφω από την Wiki:
"...In 1994, Ferguson founded Vermeer Technologies, one of the earliest Internet software companies, with Randy Forgaard. Vermeer created the first visual website development tool, FrontPage. In early 1996, Ferguson sold Vermeer for $133 million to Microsoft,[5] which integrated FrontPage into Microsoft Office...."
Μετά βλέπεις την υπογραφή της Sony στη διανομή της ταινίας και κλείνουμε με το Όσκαρ. Υπερβολική προβολή για ένα φιλμ που τα βάζει με την καρδιά του καπιταλισμού. Τυχαίο; Χμμμ!

Κι ύστερα από όλα αυτά να ο πολιτικός στην τηλεόραση να λέει το πολυπαιγμένο:
"Στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα"

Μήπως, όμως, τελικά:
"Στα αδιέξοδα δεν υπάρχει δημοκρατία";