Lapse

Κι άφησε το χέρι του να κρεμάσει σαν γέρικο κλαδί που πια δεν μπορεί να προσποιείται ότι αποτελεί κομμάτι του δέντρου που το τρέφει. Το άφησε να πέσει καθώς η βαρύτητα έκανε τη δουλειά της, αυτό κινήθηκε σαν εκκρεμές για μερικά δευτερόλεπτα πριν σταθεροποιηθεί σε μια κάθετη στάση με μια ελαφριά κλίση του βραχίονα και τα δάχτυλα ομοιόμορφα μισάνοιχτα με τον δείκτη κάπως πιο ευθυτενή.

Αναρωτήθηκε αν κάπως έτσι είναι το άψυχο χέρι. Φυσικά, δεν είχε στο μυαλό του φτιασιδωμένες στάσεις από τρίτους που, από ματαιότητα θες, από σεβασμό ίσως ή κι από υποταγή (γιατί όχι;), καλλωπίζουν τον αποθανόντα λες κι αλλάζει τίποτα. Σκεφτόταν μόνο την στάση που "από μόνο του" παίρνει το χέρι ως άκρο ενός σώματος την ώρα που σβήνει κάθε υποψία ζωής. Κι αν κάποιος τον κοιτούσε ή μπορούσε να τον δει εκείνες τις στιγμές σίγουρα δε θα μπορούσε να μαντέψει πως τόσο φρικτές σκέψεις περνούσαν από το όμορφο μυαλό του. Ένας λόγος που θα έκανε την πρόβλεψη πιο δύσκολη ήταν το γεγονός πως ένα ήσυχο, πράο, ειλικρινές χαμόγελο διαγραφόταν στο πρόσωπό του.

Α! Μα είναι ωραία να αφήνεσαι. Αλήθεια, πότε να ήταν η τελευταία φορά που όλες οι σκέψεις καταλάγιασαν; Που δεν υπήρχε αυτός ο πονοκέφαλος; Που, απλά, άνοιξε τα μάτια και χάθηκε στον ουρανό κι ας πατούσε, όπως πάντα, στο έδαφος; Παρέμενε χαμογελαστός, άκουγε τη γειτόνισσα να βρίζει από το τηλέφωνο την κόρη της - λόγια αισχρά μα καθημερινά. Άκουσε τον από πάνω να σιχτιρίζει την ώρα που μια τηλεόραση πανηγύριζε για ένα γκολ. Άκουσε το κλάμα ενός μωρού - δεν ήξερε ποιανού ήταν, αυτά ξεπετάγονταν κατά καιρούς και το κλάμα τους είναι τόσο ίδιο που του έκανε εντύπωση πως τα ξεχωρίζουν οι γονείς τους. Άκουσε και τα σκυλιά να γαβγίζουν και άλλα πολλά που δίνουν ζωή στη ζωή.

Η τσιμεντένια ροτόντα πάνω στην οποία είχε πέσει ανάσκελα άρχισε να του παγώνει την πλάτη καθώς περνούσε η ώρα που κειτόταν εκεί ακίνητος με το χέρι κρεμασμένο και το ίδιο χαμόγελο που θα έκανε όποιον μπορούσε να τον δει να αναρωτηθεί τί τόσο όμορφο σκέφτεται αυτός ο παράξενος που ξαπλώνει πάνω σε στρογγυλά τραπέζια από μπετόν και χαμογελάει μόνος του...

...οι Άλλοι - τι άγχος και μπέρδεμα και αγωνία και πως φαινόμαστε σε εκείνους κι όλα αυτά που μας αλλάζουν τελικά επειδή ξεχνάμε να είμαστε εμείς αλλά να γινόμαστε αυτοί που πιστεύουμε ότι αρέσουν στους άλλους...

Λοιπόν, ποια είναι η πλάκα; Φαντάσου ότι όσα θα μάντευε ο υποτιθέμενος παρατηρητής του περί ευτυχίας που αντανακλούσε εκείνο το χαμόγελο που τόσα σου έχω πει για αυτό, ήταν σωστά. Γιατί, μπορεί να σου λέω κάποια από τα πράγματα που σκεφτόταν αυτός ο περίεργος τύπος και να σου φάνηκαν μακάβρια όμως, πραγματικά, αυτό το χιλιοειπωμένο πια χαμόγελο ήταν ένδειξη γαλήνης κι ευτυχίας.

Και πράγματι, τα νέα που είχε ακούσει, αυτά που είπαν οι γιατροί, ας πούμε, δεν ήταν καλά, δεν ήταν αυτά που προσδοκάς να ακούσεις για κάποιον που αγαπάς. Στο πλαίσιο όμως αυτών των πληροφοριών τα όσα έκανε και όσα σκεφτόταν πάνω σε αυτήν τη ροτόντα που, μπορεί να υπάρχει μπορεί και όχι - έχει σημασία; ήταν οι πιο καθαρές και πλήρεις σκέψεις (ίσως επειδή ήταν αβίαστες) που έκανε εδώ και πολύ καιρό. Αυτό τον έκανε να χαμογελά...

...το χέρι που είχε αφήσει να πέσει και να κρέμεται είχε μουδιάσει πια τελείως όταν αποφάσισε πως δεν μπορεί να αγνοεί άλλο τον επίμονο ήχο του τηλεφώνου.