Ανώνυμος

Είχαν περάσει πολλά χρόνια. Η δουλειά του τον υποχρέωνε να μετακομίσει άλλη μια φορά. Είχε μάθει να ξεχνάει. Συνήθειες, αγαπημένα πρόσωπα και μαγαζιά έπρεπε εκ των πραγμάτων να τα ξεπερνάει και να τα αντικαθιστά. Βρήκε ένα διαμέρισμα σε μια από τις πολυκατοικίες που ορθώνονταν προς τον ουρανό σαν γκρίζα λουλούδια που ψάχνουν τον ήλιο τους - προτιμούσε να τις βλέπει έτσι παρά ως κάθετους πολλαπλασιαστές των ανθρώπινων πληθυσμών.

Στον όροφο που έμεινε είχε την πολυτέλεια να διαλέξει ανάμεσα σε 2 διαμερίσματα. Προτίμησε το μικρότερο μιας και ήταν πιο οικονομικό κι εκείνος μόνος. Δε θα είχαν περάσει ούτε 20 μέρες από τότε που τακτοποιήθηκε εκεί όταν κλειδώνοντας την πόρτα για να φύγει ένα πρωί είδε στην πόρτα από το διπλανό διαμέρισμα χαρτόκουτες και τυλιγμένα έπιπλα, προσεκτικά τακτοποιημένους πίνακες και μια άσπρη-μπλε κολλητική ταινία να επιβάλλεται πάνω σε καθετί συσκευασμένο. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά έκανε στην άκρη για να επιτρέψει σε ένα ζευγάρι υπαλλήλων της μεταφορικής να ανεβάσουν ένα παράξενο γραφείο από εκείνα τα παλιά με την πλάτη που μυρίζουν ξύλο. Προφανώς και αυτό θα πήγαινε στην διπλανή πόρτα από εκείνη του σπιτιού του. Πράγματα που μετακόμιζαν μαζί με τον ιδιοκτήτη τους.

Είχε συνηθίσει να μην τον ενοχλούν από δίπλα όσο καιρό έμενε στο νέο του σπίτι. Αυτό το απόγυμα οι ήχοι από το σφυρί που όλο κάρφωνε, τα τριξίματα από τα έπιπλα που σέρνονταν στο πάτωμα ψάχνοντας την ιδανική τους θέση, οι κρότοι από τις κούτες που αποδείχθηκαν βαριές για τα χέρια του κουβαλητή τους ή που το περιεχόμενο τους ξεχυνόταν από μέσα τους...όλα αυτά του είχαν σπάσει ήδη τα νεύρα. Κάπου εκεί χτύπησε το κουδούνι.

Άνοιξε:
"Γεια χαρά, είμαι ο καινούριος γείτονας, ονομάζομαι Tάδε. Τακτοποιώ το σπίτι. Σε λίγες μέρες θα έρθουμε μαζί με την κοπέλα μου να μείνουμε εδώ. Δουλεύω Εκεί και με μετέφεραν εδώ λόγω ανακατατάξεων στην υπηρεσία. Αναρωτιόμουν αν έχεις μια σφουγγαρίστρα γιατί είχα ένα μικρό ατύχημα με τα πράγματα..." κτλ. κτλ.

Του την έδωσε χωρίς πολλά πολλά. Έμεινε μόνος και προς στιγμή αναρωτήθηκε αν είχε χαμογελάσει έστω και για λίγο όση ώρα ο γείτονας έλεγε όλους αυτούς τους προλόγους και τις περιττές λεπτομέρειες μέχρι να φτάσει στο ζητούμενο - τη σφουγγαρίστρα. Ένα χαμόγελο έστω για ψευτοευγένεια, κάτι. Δεν μπορούσε να θυμηθεί, μόνο που είπε "Ορίστε" και μετά "Γεια" ή "Τα λέμε", κάπως έτσι.

Έπεσε με την πλάτη στον καναπέ και πήρε να διαβάσει ένα βιβλίο διάσημου λογοτέχνη. Όλες αυτές οι ιστορίες με τις τρελές συμπτώσεις και τα τρομερά περιστατικά που γράφουν τα βιβλία. Αυτά δε γίνονται στην πραγματικότητα. Από την άλλη, σκέφτηκε, αν δεν γινόταν τίποτα τότε καμιά ιστορία δε θα είχε λόγο να γραφτεί αφού όλα θα ήταν μονότονα και ίδια. Και γιατί ποτέ οι ήρωες να μην είναι βαρετοί όμως; Είναι που αρέσει στους αναγνώστες να ταυτίζονται με κάτι μεγαλύτερο από αυτό που θεωρούν για τους εαυτούς του και μαζί η μεγαλομανία των συγγραφέων.

Γύρναγε σπίτι μετά από κάμποσες μέρες. Δεν ήταν δυνατό να έκανε λάθος. Η γυναίκα που έμπαινε στη διπλανή πόρτα, η κοπέλα του τύπου με τη σφουγγαρίστρα και τις άλλες τόσες χάρες που του είχε ζητήσει εν μέσω πολυλογίας τις τελευταίες μέρες ήταν σίγουρα εκείνη που είχε αφήσει πίσω του πριν καμιά δεκαριά χρόνια όταν μετακόμιζε για πρώτη φορά λόγω της δουλειάς. Ίσως η μόνη που δυσκολεύτηκε να σποχωριστεί αφού μετά συνήθισε να κόβει τις συνήθειές του.

Στο διάολο, σκέφτηκε. Είναι σχεδόν όπως το βιβλίο που διάβαζα τις προάλλες. Ευτυχώς που δεν την λένε και Μαρία γιατί θα νόμιζα πως ο Ναμπόκοφ ήταν προφήτης. Αυτή, βέβαια, είναι ήδη εδώ. Παράλληλα αποφάσιζε να μετακομίσει και να ψάξει για διαμέρισμα σε κάποια άλλη γωνιά της πόλης. Δεν ήταν ώρα ούτε για πειράματα ούτε για αναμετρήσεις με το παρελθόν του και οπωσδήποτε ούτε για να αλλάζει τις νέες συνήθειες με παλιότερες.