Λευκολογία ή ε.τ. ή π.τ.

Στο έχουν πει. Δεν είναι άδειο το λευκό από χρώμα. Είναι ένα μείγμα απ' αυτά κι όλα μαζί παράγουν το ένα. Ενίοτε το νιώθεις να σε χαρακτηρίζει - όποτε ψάχνεις για νοήματα ή αναζητάς λόγους ή θέτεις τα επόμενα προβλήματα που παράγει κάθε λύση που σου προτείνεται.

Προσέχεις το πιο μικρό κύμα. Παρατηρείς ότι αφρίζει ανεπαίσθητα, για λίγο. Διατηρεί όμως τη δύναμη να αλλάξει τις συντεταγμένες βότσαλων που βρέθηκαν στον διάβα του καθώς αποτραβιόταν. Φαντάζεσαι να μπορούσε να ξερίζωνε πέτρες, να έκανε σκόνη ολόκληρα βουνά.

Εσύ δε μοιάζεις στο ελάχιστο λες, ούτε στο πιο μικρό κύμα που υπήρξε ποτέ. Κι αυτό σε λιώνει. Σε σπρώχνει σε εκείνη τη λευκότητα που λέγαμε, στην τέλεια ησυχία. Σε σέρνει στο θορυβώδες χάος με την εκκωφαντική σιωπή του. Την ίδια που σου τρυπάει τα τύμπανα και σε σκίζει από μέσα.

Εκεί που κυριαρχούν όλες οι αγέννητες ψυχές σου - σιωπηλές!
Που όλα σου τα στόματα είναι ανώριμα, δεν ξέρουν να φωνάξουν ακόμα - σφραγισμένα!
Που όλα σου τα βλέμματα σε χαζεύουν να διανύεις διαρκώς το παρόν σου - καθηλωμένα!

Αφήνεσαι στο κύμα ανάσκελα να επιπλέεις ήρεμα, μακρυά, μακρύτερα απ' όλα.
Σκέφτεσαι τα βήματα που θα έρθουν, τα χρόνια που θα περνάνε.
Όλα...
Mα κλειστά μάτια μην τυχόν και στραβωθούν από το πολύ φως που σε λούζει.

Διαφαινόμενο λευκό που μαύρο το καλύπτει.