Αθάνατα, άκλαυτα παντρολογήματα

Τρεις μύθοι μου ήρθαν στο μυαλό. Έχω κάποιες μικρές αμφιβολίες για το αν η λέξη "μύθος" είναι η κατάλληλη εν προκειμένω αλλά ας μην αναλωθώ σε τεχνοκρατικές περί τα γλωσσολογικά λεπτομέρειες παρά το ότι είναι του συρμού να το παίζει κανείς τεχνοκράτης ακόμα κι αν είναι μαθητευόμενος...

Ο πρώτος είναι ότι οι άντρες δεν κλαίνε.
Είσαι, ας πούμε, ένα αγοράκι 5 χρονών και προσπαθείς να μάθεις ποδήλατο χωρίς βοηθητικές. Κάνεις λίγα μέτρα, φαίνεται πως το έχεις, επιταχύνεις και τώρα πρέπει να σταματήσεις. Πατάς λίγο ατσούμπαλα τα φρένα, μπλέκεται και το ένα πόδι στο πετάλι, πέφτεις και τσακίζεσαι. Δεν έχει καταλάβει πως ακριβώς συνέβη. Πας να σηκωθείς και βλέπεις αίματα να τρέχουν ποτάμι από το δεξί σου γόνατο, την καινούρια φόρμα να έχει μια τρύπα μεγαλύτερη και από το χρέος της χώρας σου (αυτό θα το καταλάβεις μεγαλώνοντας), το ποδηλατάκι να έχει γίνει σμπαράλια.
Ε, τι να κάνεις;
Βάζεις τα κλάματα, πονάς, έχεις απογοητευτεί, σκέφτεσαι τι θα πει ο μπαμπάς που έσπασες τα μούτρα σου (και το δίκυκλο μαζί) αντί να μάθεις ποδήλατο, τι θα πει η μαμά που έσκισες ακόμα μία φόρμα. Κατακόκκινος, με τα μάτια υγρά και ρουφώντας τη μύτη σου πας να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες.
- Έλα, δεν πειράζει, δεν έγινε τίποτα. Τι άντρας είσαι εσύ και κλαις; Έχουμε πει: οι άντρες δεν κλαίνε!
Α, τελικά η απάντηση ήταν αυτή που άκουγες από τα 2 σου. Μπορεί να σου συμβεί οτιδήποτε αλλά αν δεν κλάψεις τουλάχιστον παραμένεις άντρας. Κι ας είσαι μόλις 5 χρόνων, κι ας μην ξέρεις τι ακριβώς σημαίνει ο διαχωρισμός ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα.
Κάπως έτσι, ευνουχίζονται τα συναισθήματα στα αγοράκια από νεαρή ηλικία.

Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε άντρα/γυναίκα που αναφέρθηκε γίνεται εμφανής όμως, από πολύ μικρή ηλικία, για τον ουδέτερο παρατηρητή. Το κοριτσάκι μπορεί να κλάψει, δεν είναι κακό. Άλλωστε, γιατί όχι; Μόνο οι άντρες δεν έχουν αυτό το δικαίωμα. Από την άλλη όμως το κορίτσι πρέπει να πληρώσει ένα άλλο τίμημα. Άσχετα με το πόσο κλαψιάρικο θα είναι αυτό που πρέπει να έχει πάντα στο μυαλό του είναι ότι θα πρέπει από γεννησιμιού του κι ύστερα να μάθει πως στόχος είναι να γίνει νύφη.
Τουλάχιστον, το αγοράκι δε μεγαλώνει με τη γαμπριάτικη ιδεοληψία.

Κι έτσι προκύπτουν ελληνόπουλα που αν είναι αρσενικά δεν κλαίνε και αν είναι θηλυκά σκέφτονται το γάμο από το νήπιο. Αυτά τα ελληνόπουλα μαζί με τις διαχωριστικές αξίες που χαρακτηρίζουν τη χρωμοσωματική τους προέλευση μαθαίνουν καθώς μεγαλώνουν και τον τρίτο μύθο:

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!

Κανείς δεν τους εξηγεί βέβαια σε ποια ακριβώς Ελλάδα αναφέρεται αυτό που τους ανακοινώνεται κάθε τόσο πασπαλισμένο με υπερηφάνεια όπως αυτή προκύπτει από αιώνες κατορθωμάτων και ανδραγαθημάτων. Κάποιες μαύρες κηλίδες ιστορικά λειτουργούν ως αποδεικτικά της αθανασίας με τον ίδιο τρόπο που η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα. Και κανείς δεν ασχολείται με το αν αυτή η χώρα έχει σήμερα κάποια σχέση με τη χώρα που ποτέ δεν πεθαίνει κτλ. Κι αφού, η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ αυτομάτως μπορούμε να υποθέσουμε πως αυτό συμβαίνει επειδή οι Έλληνες ήταν ανέκαθεν φοβεροί τύποι που τα κατάφερναν.
Οι Νεοέλληνες όμως;
- Έλα μωρέ τώρα...
Αφού είπαμε, οι άντρες δεν κλαίνε, οι γυναίκες είναι νύφες και, πάνω απ' όλα, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει...