Απιστία

- Μην αργήσεις και να ντυθείς καλά.

Ήταν η απάντηση που έλαβε όταν από την εξώπορτα διεμήνυσε πως θα πήγαινε για τον καθιερωμένο, βραδινό του περίπατο. Ντύθηκε με την χοντρή, μαύρη καπαρντίνα του, έβαλε όπως - όπως την τραγιάσκα στο κεφάλι του, έπιασε το μπαστουνάκι του με το αριστερό του χέρι και με μια αέρινη, μαεστρική κίνηση για την ηλικία του άνοιξε την πόρτα με τον δείκτη και τον αντίχειρα του ίδιου άκρου αφού πρώτα φρόντισε να βεβαιωθεί ότι κρατούσε με ασφάλεια τα δύο κουτάκια μπύρας με το δεξί του χέρι που λαθραία πήρε από το ψυγείο και πως είχε καταχωνιάσει όμορφα το πακέτο με τα άφιλτρα τσιγάρα που είχε αγοράσει κρυφά από το πρωί. Αν υπήρχε κοινό να τον παρακολουθεί και αν γνώριζε τις συνήθειές του θα ένιωθε μεγάλη έκπληξη βλέποντας τον να ρίχνει με τον αριστερό του ώμο το βάρος του πάνω στην πόρτα χωρίς να την έχει διαβεί κλείνοντας την με ορμή. Προσπαθώντας να κάνει όσο περισσότερη ησυχία μπορούσε διέσχισε τον διάδρομο και έφτασε στο βάθος του. Έσπρωξε την ξύλινη πόρτα που οδηγούσε στο υπόγειο. Είχε φροντίσει από το απόγευμα να την έχει ξεκλειδώσει ώστε να μην ρισκάρει να ακουστεί το γύρισμα του κλειδιού και να την αφήσει κουφωτή - έτσι που να δείχνει όπως πρέπει, κλειστή. Κατέβηκε 2 σκαλοπάτια, γύρισε και έκανε το ίδιο κόλπο. Έσπρωξε την πόρτα στην κάσα της χωρίς όμως να επιτρέψει στην γλώσσα να μπει στη θέση της. Παρά τις προφυλάξεις του, δεν τόλμησε να ανάψει το φως. Κατέβηκε μέσα στο σκοτάδι και τα υπόλοιπα 9 σκαλοπάτια. Κάτω από το πλατύσκαλο δε δυσκολεύτηκε να βρει το χοντρό κερί και τον αναπτήρα που είχε τοποθετήσει εκεί για ώρα ανάγκης.

Το αχνό φως του κεριού ήταν μια λύτρωση. Όταν κανείς δεν έχει τίποτα, το λίγο του αρκεί. Η μικρή φλογίτσα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέλεια φωταψία συγκριτικά με το απόλυτο σκοτάδι των προηγούμενων δευτερολέπτων. Ήξερε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει. Προχώρησε ευθεία και μετά αριστερά. Έφτασε ως την ξύλινη κάβα για τα ποτά. Μέτρησε από αριστερά τις θέσεις - υποδοχές των μπουκαλιών: 1, 2, 3, 4, 5 και 6 - σταμάτησε. Από κάτω προς τα πάνω τώρα: 1, 2, 3, 4, 5 και 6. Προσεκτικά σήκωσε το μπουκάλι με το κόκκινο κρασί που υπήρχε εκεί και το ακούμπησε στο έδαφος. Έχωσε το χέρι του μέσα. Βρήκε μια εσοχή. Τράβηξε από την πάνω μεριά αυτό το κομμάτι ξύλο. Κουνήθηκε. Μετά το έπιασε από πάνω κι από κάτω και το έσυρε έξω. Έβαλε το χέρι του πιο βαθιά και έπιασε ένα ορθογώνιο ξύλινο κουτάκι. Το έβγαλε και πήγε και κάθισε κάτω από την σκάλα. Πήρε μαζί του το κερί.

Προτού ανοίξει το κουτάκι προσπάθησε να αισθανθεί όπως πριν από 40, 50 και 60 χρόνια. Να νιώσει το σφρίγος κάθε εποχής του και να προσαρμόσει τον τρόπο σκέψης του. Αφού πίστεψε πως είχε μπει επιτυχώς σε αυτή τη διαδικασία άνοιξε το κουτάκι. Το υπόγειο πλημμύρισε από αναμνήσεις. Ερωτικά γράμματα από διάφορες αποστολείς, φωτογραφίες, μικρά αναμνηστικά μεγάλων στιγμών, φίλοι που χάθηκαν, γονείς που ξέχναγε, κομμάτια ύφασμα, ταυτότητες από διάφορες δραστηριότητές του. Η πρώτη μπύρα είχε από ώρα γίνει ένα άψυχο τενεκεδένιο κουτί. Άνοιξε την δεύτερη ενώ άναβε άλλο ένα άφιλτρο τσιγάρο. Συνέχισε να χάνεται στο παρελθόν του επιμένοντας να προσπαθεί να νιώθει όπως τότε. Και κατάφερε να θυμηθεί τον μεγαλύτερο φόβο της νιότης του με αυτά και μ' εκείνα. Ότι, άσχετα με όσα έκανε τότε, στο τέλος θα πέθαινε μόνος του και ξεχασμένος. Οι γονείς θα είχαν πεθάνει, οι φίλοι θα είχαν χαθεί, οι γυναίκες θα έβρισκαν η καθεμία κάποιον άλλο πιο καλό, πιο ικανό ή, αν όχι καλύτερο και ικανότερο, πιο ταιριαστό με αυτό που έψαχναν. Και τα αναμνηστικά θα τα είχε πετάξει ή θα τα είχε σπάσει ή θα τα είχε κάψει ένα βράδυ που το αλκοόλ και η απόγνωση θα καθοδηγούσαν τις πράξεις του. Και οι κάρτες και οι ταυτότητες θα καταστρέφονταν στην πιο άθλια φωτιά για να πάψουν να του θυμίζουν καταστάσεις που δεν μπορούσε να ξανανιώσει. Πάντα αυτός ο φόβος. Μα όσο μεγάλωνε τον έκανε στην άκρη επειδή τα πράγματα δεν εξελίσσονταν έτσι. Δεν ήταν μόνος του ποτέ, υπήρχαν κι άλλες γυναίκες μέχρι να φτάσει στην μία, υπήρχαν φίλοι που παρέμεναν και άλλοι που ήρθαν με τον καιρό. Αλλά αυτή την έξαψη που ένιωσε εκείνο το βράδυ που υποτίθεται έκανε, όπως συνήθως, τον περίπατό του είχε χρόνια πολλά να τη ζήσει. Γιατί μπορεί ο νεανικός φόβος του να μην έγινε πραγματικότητα αλλά και μόνο στην ανάμνηση του συναισθήματος αυτού και με τον έντονο τρόπο που διάλεξε για να το επαναφέρει, συνειδητοποίησε πως από τη ζωή του είχε χάσει το δράμα προ πολλού και πως αυτό ήταν τελικά που ανέκαθεν επιζητούσε μέχρι που βαρέθηκε να το ψάχνει. Προσεκτικά έβαλε το κουτί στη θέση του, το καπάκωσε με το ξύλο και ξανάβαλε το μπουκάλι στη θέση του. Καταχώνιασε τα κουτάκια από την μπύρα πίσω από τα σκαλιά. Στο ένα είχε φροντίσει να αφήσει λίγη και εκεί μέσα πέταξε τις γόπες από τα τσιγάρα που κάπνισε - 4 στον αριθμό. Φύσηξε το κερί και το έσβησε, το έβαλε μαζί με τον αναπτήρα κάτω από το πλατύσκαλο. Ανέβηκε με τη δέουσα προσοχή τα σκαλιά και τράβηξε προσεκτικά την πόρτα. Έβγαλε λίγο το κεφάλι του από το άνοιγμα - κανείς! Βγήκε και την έκλεισε με τον ίδιο τρόπο όπως και το απόγευμα. Αθόρυβα διέσχισε τον διάδρομο και ένιωθε την καρδιά του να χτυπάει σαν τρελή μετά από καιρό. Απαλά άνοιξε την εξώπορτα και βγήκε από το σπίτι. Έβαλε το κλειδί και τράβηξε τη γλώσσα μέσα ώστε να μπορέσει να την κλείσει πίσω του χωρίς τον παραμικρό θόρυβο. Έμεινε για πέντε λεπτά στο κατώφλι και κοιτούσε προς το δρόμο. Έρημος - περασμένες 1ο άλλωστε. Αφού ηρέμησε, άνοιξε την πόρτα αδιαφορώντας για το αν θα ακουστεί. Μπήκε. Άφησε το μπαστούνι στον διπλανό τοίχο, μετά έβαλε την τραγιάσκα στην κορυφή του καλόγερου και ύστερα κρέμασε και την καπαρντίνα του εκεί. Διπλοκλείδωσε και άφησε τα κλειδιά στην πόρτα ολοκληρώνοντας την βραδινή του ρουτίνα.

Η γριά ήταν πάνω από τον νεροχύτη. Τα γαλάζια πλακάκια με τους μαυρισμένους αρμούς που δέσποζαν γύρω από τα ντουλάπια ολόγυρά της συχνά λειτουργούσαν ως αποδεικτικό κακόγουστων επιλογών μιας άλλης εποχής - της εποχής που ήταν καλόγουστα και ταιριαστά. Πάλευε με το σφουγγάρι, το συρματάκι και το καθαριστικό ενάντια στα πιάτα - κληροδοτήματα του βραδινού γεύματος - ενώ παράλληλα έβραζε κι άλλο νερό για τις πιο επίμονες στάμπες. Καμιά φορά γυάλιζαν και άστραφταν τα πάντα με λίγο τρίψιμο. Επειδή όμως ενίοτε οι λεκέδες από λίπη, από σάλτσες και άλλα σχετικά παρέμεναν, (σαν επίμονα παιδιά που κάνουν ερωτήσεις και αρνούνται να πάνε νωρίς για ύπνο σκεφτόταν εκείνη και χαμογελούσε μόνη της) αρνούμενοι να παραδοθούν στην επίθεση της στιλπνότητας του καθαριστικού όπως είχε δει να λέει η διαφήμιση στην τηλεόραση και καθώς η δύναμη στα χέρια της δεν ήταν η ίδια όπως κάποτε, έπρεπε να είναι προετοιμασμένη. Γι' αυτό και πάντα έβραζε νερό σε μια κατσαρόλα ώστε αν χρειαστεί να μπορεί να αντιμετωπίσει κάθε δυσκολία που ενδεχομένως να της παρουσιαζόταν. Ήταν ο άσσος στο μανίκι της...και την έκανε να νιώθει ασφαλής. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εκείνη θα είχε τον τελευταίο λόγο. Ιδιοφυές.