Τι ποτά;

Στα μάτια νύστα, στο κεφάλι όλο το βάρος ενός κακού ύπνου - ή μήπως ολιγόωρου; Μάλλον αυτό. Και γιατί λίγες ώρες; Επειδή το πρωί είχες κάτι να κάνεις. Το έκανες! Και;

Στα μάτια νύστα, στο κεφάλι το βάρος που ανακαλύψαμε λίγο πριν. Γνώριμη κατάσταση - "Η ιστορία της ζωής μου", θα έλεγα αν μου άρεσαν τα κλισέ. Αλλά τα απεχθάνομαι και προσπαθώ να τα αποφεύγω - ενίοτε κάνω χρήση τους ακούσια. Προτιμώ να συνθέτω δικές μου λέξεις και νοήματα όμως.

Νύστα και βάρος. Μαλάκα, μεγάλωσες! Η αδερφή μου, μου λέει πως όπως με βλέπει μέχρι τα 35 θα έχω φτάσει σε ψυχολογική κατάρρευση...δεν ξέρει όμως ότι όσο το περιμένω δεν θα το πάθω ποτέ. Έτσι είναι αυτά. Αντιπαθώ ψυχολόγους, ψυχιάτρους, ψυχοτάδε. Αυτά που της λένε οι δικοί της ψυχό() εγώ της τα λέω τσάμπα όποτε πηγαίνουμε για καφέ. Φτάνουμε στα ίδια συμπεράσματα - κατάλοιπα - απωθημένα εγώ και οι επιστήμονες. Αλλά πάλι, ξέρω να συμβουλεύω τους πάντες εκτός από τον εαυτό μου. Ξέρω να εντοπίζω τις ρίζες των προβλημάτων αρκεί να μην είναι τα δικά μου. Ξέρω να προτείνω λύσεις φτάνει μόνο να μην πρέπει να τις εφαρμόσω εγώ...

Νύστα, βάρος. Οι δουλειές γίνονται, η ουσία μου διαφεύγει. Λοιπόν, ανακάλυψα μερικές ακόμα σημαντικές ημερομηνίες που πρέπει να γίνουν κάποιες δουλειές. Προέκυψαν μετά το τηλεφώνημα του κολλητού. Ημερομηνίες σχετικές με δικά μου θέματα που πρέπει να κλείσουν. Να τελειώνουμε με αυτά για να βρούμε καινούρια πράγματα να μας αγχώνουν. Γιατί χωρίς την πίεση η αδράνεια είναι μονόδρομος. Βασικά, μια ακόμα λεπτή ισορροπία είναι. Αδρανείς και σε ρουφάει στην μαύρη τρύπα της αυτό το κενό συναίσθημα. Θέλεις να βγεις αλλά δεν ξέρεις τι είναι αυτό που λέμε "σωστή επιλογή", το σκέφτεσαι, το αναλύεις αλλά, τελικά, αδρανής μένεις. Μετά πας πιο βαθιά. Γιατί είμαι αδρανής; Και ανακαλύπτεις. Μόνος σου, χωρίς ψυχοβοήθεια. Τα λεφτά που θα έδινες στον ψυχοτέτοιο γίνονται η τροφή της αδράνειας σου.

Νύστα, βάρος. Και λες: "Κοίτα γύρω σου τα πραγματικά προβλήματα". Βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια, προσπαθείς δηλαδή, ενός πραγματικά δυστυχισμένου, ενός που έχει ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ και όχι προβλήματα και αναρωτιέσαι πως στο διάολο νιώθεις τόσο άσχημα όταν είχες μια ζωή χωρίς πολλές δυσκολίες, όταν κατά καιρούς νιώθεις ευλογημένος από μια αόρατη κοσμική (ή απόκοσμη) δύναμη (όχι θεό και θρησκείες - αυτά πέθαναν) που μέχρι τώρα σε έχει πάει καλά. Φταίει μάλλον που είσαι εγωιστής. Που θες να νιώθεις ότι το δράμα σου είναι ανυπόφορο, μεγαλύτερο από του διπλανού. Κι ας έχει, αντικειμενικά, μεγαλύτερα προβλήματα - κατά βάθος δε σε νοιάζει αυτό. Σε νοιάζει μόνο εσύ. Και περνούν χρόνος, εικόνες, εποχές, φάσεις, μουσικές, όλα περνάνε...και τι σου έμεινε ρε;

Νύστα, βάρος

και μετά τίποτα.